Χίος, Σάββατο 15 Αυγούστου

Το αηδονάκι, ο κορμοράνος και...το θέλημα του Θεού

Παρ, 06/09/2019 - 19:30

Βρισκόμαστε στη Χίο, στο σπίτι μου (κοντά στη Δασκαλόπετρα)[1] όπου ως παιδιά και ως έφηβοι στήναμε τα ξόβεργά μας και πιάναμε ωδικά πτηνά κυρίως (καρδερίνες, φλώρια, σπίνους, λούγαρα κ.α.). Αυτά γίνονταν στο τέλος του Αυγούστου, τον Σεπτέμβρη και τον Οκτώβρη. Σήμερα όμως (9/8/2019) κατά τις 10 π.μ., κατεβαίνοντας τα σκαλοπάτια του σπιτιού μου, ακούω ένα γλυκύτατο παράξενο και άγνωστο (για τα αυτιά μου) κελάηδισμα!

Ψάχνοντας με τα μάτια μου το κλαδί του δέντρου που βρισκόταν από πάνω μου, βλέπω ένα μικρό-μικρό πουλάκι (το 1/3 του σπουργιτιού) με γκριζόμαυρα χρώματα, το οποίο βλέποντάς με να το παρατηρώ… εξηφανίσθη (φρονίμως ποιόν). Να σημειωθεί ότι και από τα πουλάκια τα ωδικά που ήδη ανέφερα, δεν είδα ακόμα κανένα!...

Αφού λοιπόν ετοιμάστηκα για τη θάλασσα (μάσκα, πτερύγια-ψαροπέδιλα, σακούλα για τα «προϊόντα» που θα έπιανα, και ψαροντούφεκο μήπως και φανεί μπροστά μου ψάρι, χταπόδι κλπ.), «αριβάρισα» προς τη θάλασσα γεμάτος ελπίδες για «καλή ψαριά» ή – τουλάχιστον – για καλούς αχινιούς. Βγάζοντας λοιπόν αχινιούς έξω από τον Όρμο Λω (και υπήρχαν αρκετοί), βλέπω έναν πανέμορφο κορμοράνο[2] στην κορυφή ενός βράχου, με τεντωμένο λαιμό και μύτη να βλέπει προς τον ουρανό και… να ρεμβάζει. Το ένστικτό του δεν «βάρεσε» κίνδυνο (“alarm” επί το Ελληνικότερο), κι έτσι τον πλησίασα και τον θαύμασα προτού φύγει στα 3 μ. περίπου!...

Και φθάνομε στο… «θέλημα του Θεού». Οι φίλοι μου γνωρίζουν την αδυναμία μου στο… ψαροντούφεκο! Παρά την ηλικία μου, ασχολούμαι (και) με αυτό. Προ ετών λοιπόν ένας φίλος μου Ελληνο-Αμερικανός ιερεύς, πέθανε κρατώντας ψαροντούφεκο (από καρδιακό επεισόδιο;) καθώς κολυμπούσε στο χωριό του στην Πελοπόννησο όπου είχε πάει για θερινές διακοπές! Έκτοτε, παρακαλώ το Θεό να με πάρει με τέτοιο θάνατο κι όχι με επώδυνο νόσημα (καρκίνο κλπ.).

Ο Θεός όμως είχε (έχει) τις αντιρρήσεις Του. Έτσι, καθώς κολυμπούσα, αφού θαύμασα τον κορμοράνο, κάποια στιγμή άφησα το ψαροντούφεκό μου στην κορυφή ενός βράχου όπου υπήρχε σχετικό πλάτωμα, για να πιάσω κάποιον αχινιό. Όμως – η κακιά η ώρα που λένε – το ψαροντούφεκο γλίστρησε κι εξηφανίσθη σε μια βαθιά σχισμή ανάμεσα στους βράχους και παρά τις προσπάθειές μου δεν μπόρεσα να το επανακτήσω! Το θέλημα του Θεού λοιπόν φαίνεται να είναι να μην… πάω κοντά του κρατώντας ψαροντούφεκο («Θεέ μου συγχώρεσέ με» για το black χιούμορ μου).

Κάνοντας απολογισμό της θερινής συγκομιδής, από πλευράς ψαροντούφεκου, θυμάμαι μόνο ένα χταπόδι (καλούτσικο) και λίγα ψαράκια (κάτω από 10)! Ευτυχώς από αχινιούς πήγαμε καλά: έφαγαν οι συγγενείς και οι φίλοι αρκετούς (εγώ δεν τους τρώγω)!

Άντε, και του χρόνου να είμαστε καλά. Τι μας έμεινε άλλωστε; Μια ωραία θάλασσα και κάποιες ευχάριστες αναμνήσεις.

 

 

Με ΑΓΑΠΗ,

 

 

Αναστ. Ι. Τριπολίτης

Παλιός ψαράς και ναυτικός, και «νυν» ιατρός.

 

 

 

Υ.Γ.:   (1) Από… πλωτά μέσα είχα δύο: Το μικρό (μια βαρκούλα 3,20 μ. και το όνομα αυτής «ΟΛΥΜΠΙΑΚΑΡΑ»!!!) μου το έκλεψαν προ τριετίας. Το μεγάλο (το σοβαρό, τη «ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ» 6,20 μ. περίπου, αμερικανικής κατασκευής, με πλήρη εξοπλισμό και με μηχανή VOLVO ΡENTA έσω-έξω 184 ίππους) το πουλάω όσο-όσο, αρκεί αυτός που θα το πάρει να με πηγαίνει 2-3 φορές το καλοκαίρι μια βόλτα, ας πούμε μέχρι την Αιγνούσα!...

(2) Η «Δασκαλόπτερα» (= Πέτρα του Ομήρου), η περιοχή στην οποία ευρίσκεται η θερινή μου κατοικία (τις τελευταίες 10ετίες ζω μονίμως στο Μαρούσι Αττικής), έγινε… «διάσημη» τελευταία με το τραγικό θανατηφόρο δυστύχημα που έγινε με την πτώση της μπασκέτας στο παρακείμενο γήπεδο! Ο Θεός να δώσει ανάπαυση στην ψυχή του παλικαριού που τόσο άδικα και τραγικά σκοτώθηκε, και γαλήνη στους δικούς του!...

 

[1]     Δασκαλόπετρα: ο χώρος που δίδασκε ο Όμηρος, μέσα στο Ναό της Κυβέλης!

[2]     Κορμοράνος: υδρόβιο πτηνό με σκούρο φτέρωμα, εξαιρετικά ικανό στη σύλληψη της θαλάσσιας λείας του (Λεξικό για το Σχολείο και το Γραφείο Γ. Μπαμπινιώτη, σελ. 531 – σ.σ. πτωχή η περιγραφή του, η ομορφιά του δεν περιγράφεται!...).

Άλλες απόψεις: Του Αναστ. Ι. Τριπολίτη