Βγαίνουν διάφοροι και καλούν τους δημοσιογράφους στο όνομα της ενημέρωσης να σπάσουν την απεργία τους γιατί αβαντάρει -λένε- την κυβέρνηση.
Κατ’ αρχήν πρέπει να είσαι πολύ άσχετος πολιτικά ή να μην έχεις καμιά επαφή με τα συνδικάτα και το εργατικό κίνημα ή το χειρότερο ακόμα, να' σαι βαλτός από εργοδοσία, κράτος και κόμματα για να βγαίνεις και να ζητάς κάτι τέτοιο, δηλαδή να καλείς σε απεργοσπασία. Για να λέμε τα πράγματα με τ' όνομά τους.
Μια γενική μαζική απεργία διαρκείας -ας την φανταστούμε έστω για λίγο π.χ. για ένα πενθήμερο- θα λειτουργούσε σαν σφαίρα, σαν χαριστική βολή πρώτα απ’ όλα στην κυβέρνηση. Ο περισσότερος κόσμος ξέρει πια, έχει καταλάβει τι τον περιμένει με το ασφαλιστικό - φορολογικό. Δεν ει ναι κρετίνος. Εξάλλου βλέπει πιο πολύ αυτό που ζει, ό,τι καθημερινά βιώνει. Το στόμα - στόμα είναι η καλύτερη ενημέρωση σε τέτοιες καταστάσεις.
Πριν από 10 χρόνια θυμάμαι, τον Σεπτέμβρη του 2006, τα ίδια ‘λεγαν και τότε στη δίμηνη απεργία των δασκάλων εν ονόματι της γνώσης των μικρών μαθητών μας. Σήμερα οι δημοσιογράφοι και τα σωματεία τους δείχνουν εμπράκτως τον ορθό δρόμο στα συνδικάτα και σ' όλους μας, αν θέλουμε στ' αλήθεια να μην περάσει το αντιασφαλιστικό έκτρωμα και το 4ο μνημόνιο - κάβα: Αποφάσισαν και κάνουν απεργία διαρκείας. Όλα τ' άλλα είναι εκ του πονηρού ή άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε.
Θα μας αφανίσουν έτσι και περάσει το πολυνομοσχέδιο, μαζί με ''δ ﷽’’﷽﷽﷽﷽﷽’ώρο'' το προληπτικό μνημονιακό πακέτο, από τη βουλή.
Μια 48ωρη απεργία τις μέρες που θα τα ψηφίζουν, είναι σαν ασπιρίνη στον καρκίνο. Περίπατος, λιτανεία, επικήδειος ακολουθία. Ο επιτάφιος θρήνος μας.
Γενική Απεργία Διαρκείας θέλει και καταλήψεις παντού. Εξέγερση.
Αν όχι τώρα, πότε; Αν όχι εμείς, ποιοι;
ή ΑΥΤΟΙ ΘΑ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΟΥΝ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ ή ΕΜΕΙΣ ΑΥΤΟΥΣ!