Έχουν περάσει μήνες που δημοσίευσα(;)[1] στις Χιώτικες εφημερίδες το κείμενο που ακολουθεί! Στο ίδιο διάστημα έχω αναφερθεί κατ’ επανάληψη στους ξεχασμένους Ευεργέτες του Έθνους μας, σε διάφορες συγκεντρώσεις και παρέες!... Παράλληλα έχω αναφερθεί στις συγκεντρώσεις του Διοικητικού Συμβουλίου του «Δρομοκαϊτείου» (ανά 15νθήμερο) προφορικώς (όχι γραπτώς) στο ίδιο θέμα, τονίζοντας ότι πρέπει να τους θυμόμαστε πότε-πότε και να ανάβομε ένα κεράκι στη μνήμη τους!
Αυτό το σκοπό έχει και το παρόν κείμενο. Να ευαισθητοποιηθούμε ΟΛΟΙ μας, να συγκεντρωθούμε σε κάποιο χώρο και να τους ξαναθυμηθούμε!
Πάμε λοιπόν, ξεκινώντας από το ξεχασμένο κείμενο:
ΓΕΜΕΛΕΙΟΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΙΚΗ ΣΧΟΛΗ
(Ξεχνάμε γρήγορα!...)
Ξεκίνησε και το νέο Ακαδημαϊκό Έτος κι εφέτος με τη συνήθη (ελπίζω) διαδικασία: Με τον «Αγιασμό» που ετελέσθη στη Σχολή, στον οποίο από κακή συνεννόηση δεν παρευρέθηκα! Όμως το άκουσμα και μόνο του Αγιασμού, έφερε στη μνήμη μου γεγονότα που συνέβησαν προ 30 ετών περίπου με ευτυχή κατάληξη για το «Δρομοκαΐτειο»! Ένα από αυτά τα γεγονότα ήταν και η ίδρυση από την Οικογένεια των Γεμέλων (όλοι και όλες αείμνηστοι σήμερα) της «Γεμελείου Νοσηλευτικής Σχολής» και του «Γεμελείου Γηροψυχιατρικού Νοσηλευτικού Τμήματος»!...
Το κείμενο αυτό το γράφω και το αφιερώνω στη μνήμη των Γεμέλων με την ευκαιρία του εορτασμού της ημέρας που είναι αφιερωμένη στη μνήμη των Μεγάλων Ευεργετών του Έθνους μας (30 Σεπτεμβρίου εκάστου έτους). Αυτή την ημέρα κάποιος(;) από τους κυβερνώντες μας θυμήθηκε και μας προσκάλεσε να καταθέσομε (μαζί με πολλούς άλλους φορείς) στεφάνι στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτου, αφού προηγήθηκε επιμνημόσυνος δέηση στον Ι. Μητροπολιτικό Ναό. Το στεφάνι κατετέθη δια χειρός του νυν Προέδρου του Δ.Σ. του «Δρομοκαϊτείου» κ. Αντ. Χλωρού.
Για να επανέλθω στα της Γεμελείου Νοσηλευτικής Σχολής, η Σχολή σήμερα λειτουργεί ως Δ.Ι.Ε.Κ. (Δημόσιο Ινστιτούτου Επαγγελματικής Κατάρτισης) και εποπτεύεται από το Κράτος, πλην όμως συνεχίζει να «φιλοξενείται» εντός του χώρου (εντός των εγκαταστάσεων) του «Δρομοκαϊτείου» και να συντηρείται από τις Τεχνικές Υπηρεσίες του Κληροδοτήματος, το οποίο και αυτό από ετών έχει περιέλθει στο Κράτος (στο Δημόσιο) αλλά παραμένει Κληροδότημα (έχομε την πλειοψηφία στο Δ.Σ.) με αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας.
Εγώ, με το παρόν κείμενο, δεν «κομίζω γλαύκα εις Αθήναις», απλώς θέλω να ταράξω τα λιμνάζοντα ύδατα, διότι με το πρόσχημα(;;;) του κορωνοϊού έχομε κυριολεκτικώς «μουχλιάσει» και ξεχάσαμε ο ένας τον άλλον και τις κοινωνικές υποχρεώσεις μας!...
Κλείνω με δυο λόγια για τη Σχολή, με ό,τι θυμάμαι και ό,τι μπόρεσα να συλλέξω.
Η Σχολή λοιπόν πρωτολειτούργησε τον Σεπτέμβριο του 1995 ως «Μέση Τεχνική Επαγγελματική Νοσηλευτική Σχολή». Από κάποια χρονολογία και μετά μετετράπη σε «Δημόσιο Ινστιτούτο Επαγγελματικής Κατάρτισης» διετούς φοιτήσεως (4 εξάμηνα) με μέσο όρο μαθητών (και μαθητριών βέβαια) 25 ανά έτος, με 3 Καθηγητές (και Καθηγήτριες), 1 κυρία για βοηθητικές υπηρεσίες (καθαρισμό κλπ.), και – παλαιότερα – έναν διοικητικό υπάλληλο. Το «Δρομοκαΐτειο» έχει αναλάβει όλα τα υπόλοιπα (συντήρηση, λογαριασμούς κλπ. κλπ.). Έτσι λοιπόν, με «δανεικό» παπά[2] [δεν διαθέτομε παπά, παρά το γεγονός ότι από το 1902 έχομε ωραίο Ι. Ναό (Αγ. Ανάργυροι, δωρεά Λεωνή Καλβοκορέση, Δημάρχου – τότε – Χίου)] έγινε κι εφέτος ο «Αγιασμός» επί τη ενάρξει του νέου Ακαδημαϊκού Έτους!
Επανέρχομαι στους ΕΥΕΡΓΕΤΕΣ. Οι αείμνηστοι λοιπόν Ιωάννης και Μιχαήλ Γέμελος[3], με συζύγους την Καλλιόπη και την Παρασκευή, απεφάσισαν να προσφέρουν στο «Δρομοκαΐτειο» τη Νοσηλευτική Σχολή και το Γηροψυχιατρικό Τμήμα, πλην όμως δεν πρόλαβαν να τα τελειώσουν και να τα εγκαινιάσουν, πράγμα το οποίο το έκαναν οι σύζυγοί των.
Τελειώνοντας, παραθέτω δύο φωτογραφίες από τα εγκαίνια. Στην πρώτη απεικονίζονται στο κέντρο ο Βουλευτής της ΝΔ κ. Γ. Μισαηλίδης, δεξιά του οι κ.κ. Καλλιόπη και Παρασκευή Γεμέλου, αριστερά του ο κ. Παναγ. Βαρλάς (έχει στρίψει ολίγον), δίπλα του ο γράφων, και μπροστά μου σε παιδική ηλικία ο μικρός γιος μου, ο οποίος στις 13 του μηνός γίνεται 39 ετών!... Όλοι όσοι ανέφερα, πλην εμού και του γιου μου, είναι αείμνηστοι σήμερα!...
Στη δεύτερη φωτογραφία, εικονίζομαι εγώ να συζητώ με τις κ.κ. Γεμέλου (τα άλλα δύο άτομα δεν τα θυμάμαι).
Τελειώνοντας το κείμενό μου (ξανα)προτείνω: Μήπως πρέπει να θυμόμαστε τακτικότερα αυτούς που κρατάνε ζωντανό το Έθνος μας, την Ελλάδα μας; Επαναλαμβάνω, μήπως πρέπει να ανάβουμε ένα κερί στη μνήμη τους; Είμαι 43 χρόνια «υπηρέτης» του «Δρομοκαϊτείου» και δεν θυμάμαι πολλά μνημόσυνα!
Πάντα στη διάθεσή σας, καθώς και του «Δρομοκαϊτείου»!...
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Συμπληρώνοντας το 45ο έτος της παρουσίας μου στο «Δρομοκαΐτειο»[1], σκέφθηκα… ποιος θα με θυμάται σε λίγα χρόνια! Στο Δ.Σ. του «Δρομοκαϊτείου» συμμετέχουν Χιώτες (Κληροδότημα γαρ…) από όλες τις περιοχές, από όλα τα μέρη της Χίου, οι Γέμελοι όμως ήταν Καρδαμυλίτες! Επειδή λοιπόν παλαιότερα με είχαν τιμήσει και οι Καρδαμυλίτες (ο «Σύλλογος των Απανταχού Καρδαμυλιτών») κι επειδή είχαμε και Καρδαμυλίτη στο Δ.Σ. του «Δρομοκαϊτείου» (τον αείμνηστο συνάδελφο-γιατρό, τον Παναγιώτη Παπή), για τους πιο πάνω λοιπόν λόγους το κείμενο το αφιερώνω στη μνήμη των αειμνήστων Καρδαμυλίων Γεμέλων και στην υγεία των ζώντων που διαβάζουν τα κείμενά μας!...
[1] Το αρχικό κείμενο έχει γραφεί προ 2 περίπου ετών, όταν στο «Δρομοκαΐτειο» είχα συμπληρώσει 43 χρόνια παρουσίας!...