Από χθες η κοινωνική ζωή της Χίου (και όχι μόνο ) έχασε την ενσάρκωση μιας πρότασης νοήματος της ύπαρξης της ζωής..
Ένα άνθρωπο πρότυπο, πατέρα, συντρόφου, επαγγελματία, και κυρίως « άριστου πολίτη», με την έννοια που έδιναν οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι.
Του μέλους της κοινωνίας που κάνει υπαρκτή πραγματικότητα όλες της αρετές της ανθρώπινης φύσης. Την αρετή της μετά κρίσης λόγου, της μετοχής στην έκ-σταση της τέχνης, της με αξιοπρέπεια ύπαρξης, της με εντιμότητα δημιουργίας, της μετά βασάνου καλλιέργειας του πνεύματος και της ψυχής.
Της αρετής που σκορπά (άλλες φορές σαν χιούμορ άλλες φορές σαν μνήμες, άλλες φορές σαν απόψεις και αναφορές σε γεγονότα) αλλά πάντα με τον ίδιο σπάταλο τρόπο , αυτές τις προσωπικές κατακτήσεις, στο περιβάλλον που είχε την ξεχωριστή τύχη να μετέχει στη ζωή του..
Κάποιος, είχε πει πως: Tη στιγμή που γεννιόμαστε όλοι γελάνε γύρω μας, ενώ εμείς κλαίμε. Ας φροντίσουμε όταν θα πεθάνουμε όλοι να κλαίνε γύρω μας ενώ εμείς θα γελάμε…
Πιστεύω ακράδαντα πως ο Λευτέρης Τέττερης γελούσε την ώρα που μας χαιρετούσε για το ταξίδι του…
Όπως πιστεύω ακράδαντα πως μετά τον πρώτο θρήνο για την απουσία του, δεν θα υπάρξει συμπολίτης μας (που είχε την τύχη να τον γνωρίσει), που να μην στέλνει ένα χαμόγελο αγάπης τιμής και σεβασμού στη μνήμη του.