Λαϊκή ποίηση - Καλοκαιρινές αναμνήσεις

Κυρ, 26/09/2021 - 01:03

Πάει και το -φετινό- καλοκαίρι, πέρασε πολύ γρήγορα (όλα τα ωραία πράγματα τελειώνουν γρήγορα) και οι 40 περίπου ημέρες που πέρασα στην πατρίδα μου τη Χίο, έγιναν μια γλυκιά ανάμνηση.
Ευτυχώς δεν είχαμε κανένα σοβαρό ή λυπηρό συμβάν κατά την παραμονή μας στο νησί, αντίθετα δε είχαμε χαρούμενα γεγονότα (γάμους κλπ.). Εγώ βέβαια, ως συνήθως, θα παραμείνω στα παραθαλάσσια γεγονότα διότι η μεγάλη μου αγάπη -ως γνωστόν- είναι η θάλασσα.

Είχα -καθώς οι περισσότεροι γνωρίζετε- παλαιότερα δύο βάρκες: μία μικρή βαρκούλα που εξηφανίσθη μαζί με τη μικρή εξωλέμβια μηχανή της (μου έμεινε το… ντεπόζιτο), και ένα μεγαλύτερο σκάφος με έσω-έξω μηχανή 184 ίππων(!), το οποίο όμως για να κινηθεί χρειάζεται και… πλήρωμα, κι έτσι ΔΕΝ δεν το έριξα και φέτος στη θάλασσα!...

Από εργαλεία ψαρικής είχα τις πετονιές και τα ψαροντούφεκα, τα οποία όμως, δεν δούλευαν σωστά οι μαστόροι δε (οι τεχνίτες) στη Χίο, δεν… τα αναλάμβαναν! Επίσης δεν είχα και παρέα!...

Μέχρι και οι μάσκες ήταν… μισοτελειωμένες (είχαν καεί τα λάστιχά τους)! Πράγματι, από υποβρύχιο ψάρεμα μηδέν (μόνο ένα-δυό καλούς αχινούς έβγαλα). Οι χιλιάδες Εβραίοι (Οβριοί) που συνήντησα, δεν τρώγονται βέβαια. Οι καλοί δε αχινοί, είσαι παράνομος αν βγάλεις πάνω από 2-3!...

Κάποια στιγμή, κάποιος παιδικός φίλος ακούγοντας τον καημό μου, με (μας) πήρε με τη βαρκούλα του εμένα και τον τελευταία μου γιο, και ρίξαμε τις πετονιές μας μερικές φορές ανοικτά στο Μερσινίδι. Αποτέλεσμα: μαζέψαμε 17 ψαράκια, το ένα μικρότερο από το άλλο! Εντύπωση μου έκανε το γεγονός ότι μεταξύ των ψαρακιών δεν υπήρχε ούτε ένας χάννος, η πλειονότης δε (το σύνολο θα έλεγα) ήταν πέρκες (σπέρκες τις λέμε στη Χίο). Πρώτη φορά δεν είδα σκορπιό πιασμένο με αγκίστρι!

Με την ευκαιρία, ο γνωστός Γ. Μπαμπινιώτης αναφέρει σε ένα από τα Λεξικά του για τον χάννο (με δύο «ν» παρακαλώ), σελ. 1133: «Χάννος 055. [1] θαλάσσιο ψάρι που συγγενεύει με το ροφό, τη σφυρίδα, το λαβράκι κ.α. [2] (μτφ.) ο ανόητος άνθρωπος κοιτάζει σαν…». Για τη δεύτερη, τη μεταφορική έννοια, συμφωνώ. Διαφωνώ όμως ότι συγγενεύει με τη σφυρίδα, το ροφό και το λαβράκι.

Καμία σχέση! Είναι σαν να παρομοιάζομε τη μαϊμού με το… γορίλα(!!!).

Τελειώνω τις καλοκαιρινές μου αναμνήσεις (που δεν τελειώνουν ποτέ) με «ολίγη λαϊκή ποίηση» από το στόμα του ψαρά, από τον οποίο αγόραζα τα ψάρια της οικογένειάς μου, και ο οποίος κάποια στιγμή (και εις βάρος των συμφερόντων του) μου συνέστησε να πάρω σκάρους (όχι σπάρους), που και ωραίοι είναι -καλοφάγωτοι- και κοστίζουν λιγότερα από τα μισά χρήματα που κοστίζουν τα μπαρμπούνια (18€-22€ τα μπαρμπούνια, 8€ οι σκάροι).

Απολογούμαι για τις λέξεις που χρησιμοποιώ, όμως διατηρώ τη Χιώτικη προφορά και τη Χιώτικη (και όχι μόνο) φρασεολογία! Πάμε λοιπόν:

Φάε σφυρίδας κεφαλή του λαβρακιού τη μέση.

Φάε του σκάρου τα σκατά και πες μου ποιο σ’αρέσει!

Εγώ… τα έφαγα και συστήνω (προκρίνω) τον σκάρο, του οποίου «σκ» είναι βεβαίως κάποια εντόσθια, που εγώ τα τρώγω κι από τα άλλα ψάρια (λατρεύω τα ψάρια, όπως και να’ναι ψημένα).

Ο γόνος δε, τα μικρά τηγανητά ψαράκια με λίγο κρεμμύδι και ντοματούλα, τα συνοδεύω και με ένα-δυό ουζάκια.

Αγαπητοί Αναγνώστες Και του χρόνου να είμαστε καλά, να απολαύσομε τις καλοκαιρινές μας διακοπές στους τόπους μας! Εγώ τον τόπο μου δεν τον αλλάζω με τίποτε!...

Και του χρόνου με Υγεία και χωρίς μάσκες!

 

Γράφει ο Τάσος Τριπολίτης, ιατρός και -ολίγον- ψαράς.

 

Άλλες απόψεις: Του Αναστ. Ι. Τριπολίτη