Σπάνια εμφανίζονται υποψήφιοι τοπικών εκλογών με ξεχωριστή καλλιέργεια και συγκροτημένο - δομημένο λόγο. Να τους μιλήσει ο πολίτης για το μέτρο και το σεβασμό. Την κοινωνική υπευθυνότητα και την προστασία του περιβάλλοντος. Την αιδώ και τη δικαιοσύνη. Σπάνια εμφανίζονται υποψήφιοι που δίνουν την εντύπωση ότι καταθέτουν ψυχή.
Αντίθετα, στο παρελθόν έχουμε δει και συνδυασμούς που μοιάζουν με απορρυπαντικά. Εμπλουτισμένοι με μπλε και πράσινους κόκκους για διπλή δράση κατά των λεκέδων, τελικά έχουν τον τρόπο τους να πάρουν ψήφους.
Εκκρεμεί ωστόσο ένα κορυφαίο θέμα ηθικής τάξης για μια κοινωνία πολιτών που θέλει να συνεχίσει να λειτουργεί ως κοινωνία. Στα χρόνια που πέρασαν κάποια πρόσωπα μας παρότρυναν να ψηφίσουμε τα γνωστά κόμματα. Οι άνθρωποι αυτοί ταύτισαν το όνομά τους με το κόμμα και προπαγάνδισαν υπέρ του. Ναι ή όχι;
Έρχεται η σκληρότερη εκδοχή της πραγματικότητας να μας επιβάλλει τι: Οικονομική, ηθική και πολιτική χρεοκοπία. Η Ελλάδα διασύρθηκε διεθνώς, ταπεινώθηκε, οι ξένοι μας χλεύασαν και μας λοιδόρησαν. Ένα τεράστιο μέρος του ζωτικού – παραγωγικού πληθυσμού έχασε τη δουλειά και την αξιοπρέπειά του. Παιδιά λιποθύμησαν απ’ την πείνα, πατεράδες αυτοκτόνησαν αφήνοντας ορφανά, άρρωστοι δεν παίρνουν τα φάρμακά τους, ούτε πάνε στο γιατρό. Νέοι άνθρωποι, το μέλλον της χώρας με εξαιρετικά προσόντα φεύγουν στο εξωτερικό, ξέρουμε ότι δε θα γυρίσουν ποτέ. Τα παιδιά τους θα είναι Αμερικανοί ή Αυστραλοί, τους έχουμε χάσει, μοιάζουν με θύματα πολέμου. Η Ελλάδα όχι μόνο έγινε «μπαίγνιο των Εθνών», όπως είχε γράψει ο Μακρυγιάννης, αλλά και πρότυπο πειραματικό εργαστήριο ανθρώπινων αναλώσιμων μονάδων. Αυτά έγιναν με ονόματα και υπογραφές. Ποιος φταίει; Ας αναλογιστούμε πρώτα τα δικά μας λάθη κι ύστερα των ξένων.
Υπάρχει λοιπόν το διερώτημα. Όσοι κόλλησαν το όνομά τους πλάι στο κόμμα δε νιώθουν ένα βαθμό (έστω) ευθύνης για όλα τα παραπάνω; Είναι συναίσθηση ευθύνης η εκ νέου διεκδίκηση της εξουσίας; Μήπως η στοιχειώδης ευθιξία επιβάλλει να περάσουν στο περιθώριο και τουλάχιστον να σιωπήσουν; Αν μη τι άλλο να μη χαμογελάνε γιατί ο πολίτης υποφέρει. Ο πολίτης είναι συμπιεσμένος, είναι απελπισμένος, είναι οργισμένος.
Η κρίση έχει τρομακτικές απώλειες αλλά και κάποιες ωφέλειες. Συνειδητοποιήσαμε ίσως κάποιες στρεβλώσεις. Έχουμε τη δυνατότητα να ωριμάσουμε ως ψηφοφόροι. Αντί να ψηφίζουμε αυτιστικούς κληρονόμους ονομάτων, αρσιβαρίστες, μπαλαρίνες, την παλιοπαρέα της «Αυλής των Θαυμάτων», να ψηφίσουμε αυτόν που μπορεί να διοικήσει την πόλη, δίκαια, ορθολογικά, με σεβασμό των δεδομένων και των θεσμών.
Αν δεν αξιοποιηθούν αυτές οι ωφέλειες, η θυσία των Ελλήνων πάει χαμένη, πάθαμε ένα σωρό συμφορές αλλά δεν μάθαμε.