Χίος, Δευτέρα 18 Νοεμβρίου

Ο φίλος μου ο Τούρκος

Πέμ, 27/06/2019 - 19:47

Η λέξη φίλος και φιλία έχει πολλές ερμηνείες! Εγώ ακολουθώντας πάντα το λεξικό του Γ. Μπαμπινιώτη, αντιγράφω (Λεξικό για Σχολείο και Γραφείο, σελ. 1106): «Φιλία: ο δεσμός αμοιβαίας αγάπης και κατανοήσεως μεταξύ προσώπων, χωρών, λαών, ομάδων». Ίσως υπάρξουν «ενστάσεις», επειδή όμως εμένα προσωπικώς αυτή η ερμηνεία με ικανοποιεί, συνεχίζω!

Προ ημερών λοιπόν (7/6/2019) στην «ΕΣΤΙΑ» και στη σελίδα 5 με γενικό τίτλο «Απόψεις», διαβάζω άρθρο επώνυμου Στρατηγού, του οποίου το ήθος δεν αμφισβητώ, που διερωτάται: «Γιατί ο Τούρκος δεν γίνεται φίλος;». Προσπαθώντας να απαντήσω αν γίνεται φίλος ή όχι, και αναπτύσσοντας τα (αντι)επιχειρήματά μου, ζητώ εκ των προτέρων συγνώμη, διότι ενώ δεν έχω τίποτε με τον αξιότιμο Στρατηγό, εκ των πραγμάτων εξυπακούεται ότι ανήκομεν σε… αντίπαλα στρατόπεδα. Εγώ υπηρετούσα ένα ανθρωπιστικό επάγγελμα (…λειτούργημα!!!)[2] που μου επέβαλε να βοηθώ τον συνάνθρωπό μου (και Τούρκος να ήταν!), ο δε αξιότιμος Στρατηγός έκανε καλά τη δουλειά του υπερασπίζοντας την Πατρίδα μας, αφαιρώντας και ζωές αν χρειαζόταν, και δεν αναφέρομαι μόνο σε Τούρκους («Αν θέλεις ειρήνη, προετοιμάσου για πόλεμο» έλεγαν οι πρόγονοί μας) αλλά αν χρειαζόταν θα έκανε το ίδιο, ανεξάρτητα αν ο αντίπαλος θα ήταν Τούρκος ή άλλης εθνικότητας (και πολύ καλά θα έκανε). Αλλά, ας επιστρέψομε στο θέμα μας, στις προσωπικές αναμνήσεις[3].

Ευρισκόμενος λοιπόν στο Λονδίνο τη 10ετία του ’70 στο Νοσοκομείο Hammersmith για μετεκπαίδευση και έχοντας ήδη τακτοποιηθεί, βλέπω κάποιον άγνωστο, ένα βράδυ, να περπατάει σαν χαμένος, κοιτάζοντας ερευνητικά τα άδεια και κλειστά διαμερισματάκια, ένα εκ των οποίων μου είχε παραχωρήσει το Νοσοκομείο! Σε σχετική ερώτηση (τι ψάχνεις κλπ.) μου εξήγησε ότι είναι Τούρκος συνάδελφος, λέγεται Α.Ε., είναι πανεπιστημιακός (Πανεπιστήμιο Αδάνων), έχει γυναίκα και παιδί μαζί του[4], κι ότι ο υπεύθυνος σε σχετικό ερώτημα του απάντησε ότι δεν έχει διαθέσιμο διαμερισματάκι! Εγώ, γνωρίζοντας ότι όλα τα διαμερισμάτακια ήταν άδεια δεν είπα τίποτε, αλλά την άλλη ημέρα πήγα και βρήκα τον υπεύθυνο, τον Φρανκ, ο οποίος ακούγοντας το αίτημά μου μού απάντησε: «Μα είναι Τούρκος κ. Τριπολίτη!» (φαίνεται ότι γνώριζε ότι Τούρκοι και Έλληνες… δεν ταιριάζουν). Εγώ τον παρακάλεσα να τον βοηθήσει, ανεξαιρέτως της εθνικότητάς του, και πράγματι εισακούστηκα.

Έκτοτε ο Amin (προφέρεται Εϊμίν, αλλά εγώ τον έλεγα ΑΜΗΝ!...) επί 35-40 χρόνια μου έστελνε ευχετήριες κάρτες στις χριστιανικές εορτές (Πάσχα και Χριστούγεννα) χωρίς βέβαια να είναι Χριστιανός!... Έχει χαθεί τα τελευταία χρόνια και από ότι γνωρίζω έχει φθάσει μέχρι Κοσμήτωρ στο Πανεπιστήμιο των Αδάνων!

Με την πιο πάνω μικρή εξιστόρηση κάποιων αναμνήσεών μου, δεν σημαίνει ότι ο εκλεκτός κ. Στρατηγός έχει άδικο σ’αυτά που γράφει, ούτε βέβαια ότι το δικό μου περιστατικό είναι το μοναδικό, διότι καλοί και κακοί όπως έχω γράψει και στο παρελθόν υπάρχουν σε όλους τους λαούς και σε όλες τις φυλές της γης. Άλλωστε όπως και ο ίδιος αναφέρει «ο Τουρκικός λαός δεν είναι διαφορετικός, είναι κι αυτός σαν κι εμάς, η παιδεία της γείτονος Τουρκίας δημιουργεί το πρόβλημα της έχθρας μεταξύ των λαών μας», εγώ δε, θα το πάω πιο μακριά: «Διαίρει και βασίλευε» ή επί το απλούστερο και λαϊκότερο: «Κορόιδα, να τρώγεστε εσείς μεταξύ σας, να δουλεύουν τα εργοστάσιά μας»! (Αμερική: «πουλάμε αεροπλάνα εμείς», Ρωσία: «πουλάμε πυραύλους εμείς», πάντα υπό κάποιες προϋποθέσεις!...).

Όσον αφορά το αν η είσοδος της Τουρκίας στην Ε.Ε. θα χειροτερεύσει την κατάσταση στο θέμα των Ελληνο-Τουρκικών σχέσεων, μάλλον δίκιο έχει ο Στρατηγός, ο οποίος γράφει ότι: «Η εικόνα και η συμπεριφορά της Τουρκίας θα αλλάξει ριζικά έναντι της Ελλάδος προς το χειρότερο!...».

Σήμερα (πρώτο δεκαήμερο του Ιουνίου), διαβάζω στις Χιώτικες εφημερίδες ότι μόνο σε μια εβδομάδα, λόγω του Μπαϊραμιού, 5.000 περίπου Τούρκοι επισκέφθηκαν τη Χίο, ένα νησί που μετά βίας σήμερα μετράει 60.000 μόνιμο πληθυσμό! Να σημειωθεί ότι η συμπεριφορά των Τούρκων τουριστών είναι άψογη και το πορτοφόλι τους αρκετά ανοικτό!...

Τελειώνω, αντιγράφοντας από τον Στρατηγό κάτι που έχει πρωτογράψει ο Μακιαβέλι: «Οι Δημοκρατίες που διατηρήθηκαν είχαν πάντοτε δύο κύρια βάθρα, τη δικαιοσύνη και τα όπλα, για να μπορεί να διαπαιδαγωγήσει σωστά το λαό και για να μπορεί να υπερασπιστεί την ελευθερία, την ακεραιότητα της πατρίδος και τους θεσμούς της από τους εχθρούς».

Αδέλφια, αγαπάτε αλλήλους!

 

 

Πάντα με Αγάπη,

 

 

ψ

Ιατρός και πατριώτης,

όσο και ο αξιότιμος Στρατηγός

 

[1]     Ο γράφων, Γενικός και Αγγειακός Χειρουργός, υπήρξε κατά καιρούς Πρόεδρος σε διάφορες Επιστημονικές Εταιρείες και Κοινωνικά Σωματεία. Επίσης, Πρόεδρος επί σειράν ετών του Δ.Σ. του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής «Δρομοκαΐτειο». Ακόμη, έχει υπηρετήσει τη θητεία του ως αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού σε δύσκολους καιρούς (πάντα σε πλοία).

[2]     Είμαι συνταξιούχος σήμερα.

[3]     Κρατάω κάποια απόρρητα προσωπικά δεδομένα.

[4]     Αργότερα τα παιδιά μας παίζανε μαζί κι εμείς (το ζεύγος) πότε-πότε κάναμε παρέα.

Άλλες απόψεις: Του Αναστάσιου Ι. Τριπολίτη