Χίος, Σάββατο 6 Ιουνίου

«Ομολογίες αθώων ενόχων» Εκδ. Υδροπλάνο Της Αγγελικής Συρρή – Στεφανίδου

Κυρ, 29/03/2020 - 10:55

Οι προσωπικές σχέσεις των ανθρώπων, είναι από τους σπουδαιότερους παράγοντες αν όχι ο σπουδαιότερος που επιδιώκουν να ικανοποιήσουν, καθώς αποτελεί δομικό στοιχείο της ύπαρξής τους. Οι πολύπλοκες και απαιτητικές σχέσεις των δύο φύλων με επίκεντρο τη γυναίκα, είναι το θέμα του βιβλίου της αγαπημένης φίλης και χαρισματικής συγγραφέα Αγγελικής Συρρή – Στεφανίδου, που με ευγενική καλοσύνη και ζεστή απλοχεριά, θέλησε να μου χαρίσει. Την ευχαριστώ από καρδιάς.

                Στο σπονδυλωτό τούτο μυθιστόρημα που διαβάζεται χωρίς ανάσα, η συγγραφέας με γλώσσα εύπλαστη, αληθινή και ρεαλιστική, περιγράφει το βυθό που συναντά κανείς στο βάθος του πνιγμού, εκεί που τα όνειρα κοράλλια και μαργαριτάρια της ψυχής, γίνονται θησαυροί ναυαγισμένου πλοίου.

                Γυναίκες του τότε και του τώρα, κάτω από τα πέπλα της ανωνυμίας άγνωστες μεταξύ τους, παρελαύνουν η μία κατόπιν της άλλης μέσα στις σελίδες του βιβλίου και αφηγούνται σε πρώτο πρόσωπο σπαράγματα της ζωής τους. Εκθέτουν τις ραγισματιές, τις ρωγμές, τα βάραθρα της ψυχής τους. Γυναίκες πλημμυρισμένες συναισθήματα, όνειρα, προσδοκίες, φόβους και έρωτες της καρδιάς και του κορμιού, γυναίκες που λαχταρούν να ζήσουν, βρίσκονται πιασμένες σε αόρατα δίχτυα. Ήχοι από φωνές που βουλιάζουν, πόθοι και επιθυμίες αβάσταχτες εγκλωβίζονται και καταρρέουν πίσω από υψηλά τείχη των ταμπού και των προκαταλήψεων. Στερημένες του αγαθού της ελευθερίας, δεμένες στο άρμα του αφέντη πατέρα ή συζύγου, υποταγμένες σε ένα οριοθετημένο καθήκον που τα όριά του έθεσαν εκείνοι χωρίς εκείνες. Καταδυναστεύουν τις υπάρξεις τους, αρνούνται να δεχθούν άλλο ρόλο εκτός από αυτόν της γυναίκας κλεισμένης στο σπίτι, αποκομμένης ουσιαστικά από κάθε κοινωνική προβολή και καταξίωση.

                Γυναίκες που εκλιπαρούν σεβασμό στην αξιοπρέπειά τους, στην γυναικεία τους υπόσταση από συζύγους έρμαια υπέρμετρου εγωισμού και παθολογικής  ζήλειας.

                Άνδρες που δεν απογαλακτίστηκαν ποτέ από μάνες ταπεινωμένες, καταπιεσμένες, με τελικούς αποδέκτες τα παιδιά τους.

                Άνδρες που παραμένουν συναισθηματικά ακρωτηριασμένοι. Χτυπημένοι από οδυνηρά βιώματα που έμειναν πληγές ανοιχτές.

                Γυναικείες υπάρξεις της μοναξιάς, της καρτερίας και της υπομονής με την αγάπη ανεπίδοτη να ξεχειλίζει από μέσα τους, να μένει ορφανή χωρίς πατρίδα. Λαχταρούν το φως και ταυτόχρονα το φοβούνται, συνηθισμένες καθώς είναι στο σκοτάδι της θλίψης και του ανικανοποίητου εγώ. Υπάρξεις της λησμονιάς, της αφέλειας, της άγνοιας. Αθώες και όμως ένοχες στα δικά τους μάτια όπως ενδεικτικά αναφέρει η συγγραφέας.

«Φορτωμένες ενοχές απέναντι στους παραμελημένους εαυτούς μας, που τους ξεγελάσαμε, τους ξεπουλήσαμε φθηνά προς όφελος των άλλων».

                Όλα τα παραπάνω στροβιλίζονται σε τούτα τα αληθινά γλυκόπικρα κείμενα, φορές δηλητηριασμένα από συγκρούσεις σκληρές, προδοσίες και βία ανεξέλεγκτη. Όμως εκείνο που μένει σαν κορωνίδα και σαν δικαίωση των γυναικών σε τούτες τις «Ομολογίες αθώων – ενόχων», είναι το ξύπνημά τους από ένα ύπνο βαθύ της πλάνης που οδηγεί στα φωτεινά μονοπάτια της επίγνωσης του εαυτού τους. Θα κλείσω το γραπτό μου με λόγια από τούτο το εξαιρετικό βιβλίο της Αγγελικής Συρρή – Στεφανίδου, με θερμές ευχές να είναι καλοτάξιδο κι εκείνη πάντα γερή και δυνατή να μας προσφέρει τα δημιουργικά της έργα.

                « (...) Ήμουνα το πουλί που χρόνια κλεισμένο σε κλουβί ξέχασε πως έχει φτερά κι όταν κάποτε βρήκε την πόρτα ανοιχτή όρμησε ξετρελαμένο στης λευτεριάς την απλωσιά...

                (...) Ήμουν μια γυναίκα αποξεχασμένη στην παγωνιά της αδιαφορίας κι αφημένη σε μια μοναξιά θανάτου, σκορπισμένη σ’ αγάπες υποχρεωτικές.

                Μα πάνω απ’ όλα ήμουν ο άνθρωπος που όσα χρόνια κι αν περνά πίσω από της φυλακής τους τοίχους, την ομορφιά του έξω κόσμου την ξέρει και την λαχταρά κι όταν βρει το κουράγιο δραπετεύει».

Άλλες απόψεις: της Ειρήνης Νικολάκη – Καλαμάρη