Γεννήθηκε 56 χρόνια πριν, πρώτο παιδί οικογένειας μεταναστών στην τότε Αβυσηνία.
Επέστρεψε στην πατρίδα σε ηλικία 6 ετών και στα 16 μπάρκαρε. Στα 20 τον κάλεσαν να υπηρετήσει στην προεδρική φρουρά, εύζωνας δηλαδή, αλλά κάποιου προγόνου οι πολιτικές πεποιθήσεις δεν τους άρεσαν και σε λίγο έγινε πεζικάριος που υπηρέτησε για 30 μήνες. Επέστρεψε στη θάλασσα. Έκανε μικρός οικογένεια παιδιά, συνέχισε να ταξιδεύει…
Όταν μόλις είχε παντρευτεί την αδελφή μου και τον αποχαιρετούσα κάτω από το πλοίο στο λιμάνι που έφευγε, του υποσχέθηκα ότι θα προσπαθούσα να μείνει στη στεριά. Δεν το κατάφερα ποτέ. Βλέπεις εκείνη την εποχή για να τα καταφέρεις έπρεπε να ανήκεις κάπου. Ούτε εγώ ούτε αυτός ανήκαμε, έτσι έμεινε για πάντα στη θάλασσα.
Αγάπησε τη δουλειά του πολύ, έφτασε 2ος μηχανικός και αλίμονο αν του έπιανες κουβέντα για τη δουλειά του. Τον αγάπησαν οι συνεργάτες του τον εμπιστεύονταν οι προϊστάμενοί του.
Έμεινε στην ίδια εταιρεία 23 χρόνια. Μεγάλα μπάρκα. Σεμνός άνθρωπος, χαμηλών τόνων, χωρίς απαιτήσεις. Καλύτερος από τους καλύτερους. Κάποια στιγμή ξεμπάρκαρε κι όταν ζήτησε να πληρωθεί έλειπαν 11.000 € από το pay του. Με πήρε τηλέφωνο, αδελφέ τι να κάνω; Να πας στην ΠΝΟ, του λέω. Λάθος. Πήγε στην ΠΝΟ όπου τηλεφώνησε στην εταιρεία και την επομένη του έδωσαν τα 11.000 € που δικαιούταν. Ήρθε Χίο να χαρεί λίγο την οικογένειά του που του έλειπε τόσο πολύ. Μεγάλα παιδιά, 20-25, δεν τα χάρηκε ποτέ, δεν τον έζησαν ποτέ πραγματικά, όπως συμβαίνει συνήθως με τους ναυτικούς.
Υποχρεώσεις, ήρθε η ώρα που έπρεπε να ξαναφύγει. Ζήτησε δουλειά στην ίδια εταιρεία, του είπαν δεν έχουμε. Ζήτησε σε άλλες εταιρείες δεν είχαν. Τον έχουν ρεπορτάρει μου είπε κάποιος φίλος, σαν κάτι πολύ φυσικό. Γιατί ζήτησε τα χρήματα που με πολύ κόπο, κίνδυνους, ξενύχτια, ταλαιπωρία, μακριά από το σπίτι του, είχε δουλέψει μέρα και νύχτα. Ψάξαμε παντού, σε όλες τις εταιρείες με αγωνία. Ψάξαμε απεγνωσμένα. Χτυπήσαμε πόρτες πολιτικών τίποτα. Βλέπετε τον είχαν ρεπορτάρει. Έμαθα αργότερα δυο νεαροί που ήταν υπεύθυνοι πληρωμάτων στην εταιρεία που δούλευε, από αυτούς που δεν έχουν μπαρκάρει ποτέ σε πλοίο, αλλά τελευταία διαχειρίζονται τις τύχες των ναυτικών μας, με ένα πτυχίο που απέκτησαν από κάποια σχολή. Γιάπης γίναμε!
Οι δόσεις του δανείου όμως έτρεχαν, οι τράπεζες τηλεφωνούσαν καθημερινά κατά τη νέα μέθοδο. Το άγχος για την επιβίωση της οικογένειας στο μέγιστο.
Αδελφέ, βρήκα έναν στον Πειραιά που με μπαρκάρει με 5.000 €. Δεν είχε σημασία αν ήταν καλός στη δουλειά του ή όχι, ούτε πόσα χρόνια υπηρεσία είχε. Μόνο τα 5.000 €.
Ελλάδα 2014. Άλλη λύση δεν υπήρχε, κρίση βλέπεις. Φεύγει. Μπαρκάρει σε ένα κάτεργο, σύγχρονο κάτεργο. Ποτέ δεν πίστευα ότι ακόμα σήμερα υπάρχουν τέτοια. Το πρώτο ταξίδι 10 ημερών το κάνει 34 μέρες από Ιρλανδία - Αμερική. Προβλήματα στη μηχανή, στην τροφοδοσία, στην επικοινωνία παντού. Υπομονή. Τηλέφωνο στη σύζυγο, στέλνω το πρώτο μηνιάτικο πλήρωσε τις δόσεις της τράπεζας. Συνεχίζει άλλο ένα ταξίδι και ξεμπαρκάρει άρρωστος.
Επιστρέφει σπίτι αγνώριστος αδύναμος και αρχίζει να αναρρώνει, παράλληλα καταθέτει χαρτιά για σύνταξη. Όνειρα, σχέδια, θα πάμε στο χωράφι με τα παιδιά, θα κάνουμε αυτό, εκείνο.
Πριν δέκα μέρες μου λέει, αδελφέ κατέθεσα για σύνταξη, χαμόγελο, μου φάνηκε λίγο πικρό όμως. Από 16-56 σαράντα χρόνια ναυτικός.
Πριν 7 ημέρες, νύχτα, πόνος στην κοιλιά, νοσοκομείο. Διάγνωση ειλεός, θα περιμένουμε μπορεί και να περάσει χωρίς χειρουργείο. Πριν τρεις μέρες φώναζε απεγνωσμένα βοήθεια, βοήθεια με πόνο. Ξαφνικά αλλάζει χρώμα, γίνεται αυτό που λέμε μελανός. Τον βάζουν εντατική με μηδέν λειτουργίες. Η εντατικολόγος προσπαθεί και τον ανατάσσει, έχουμε σφυγμό και 4 πίεση και αργότερα 10 πίεση. Χειρουργείο. Είχε ρήξη εντέρου.
Επιστροφή στην εντατική με ελάχιστες ελπίδες, σε καταστολή. Πήγα στο αφτί του και του είπα «Μαστρο-Νίκο, άλλη μια φουρτούνα», ανέβηκαν οι παλμοί του, από 100 πήγαν 130, την επομένη το πρωί σταμάτησε η καρδούλα του για πάντα.
Ανοίγει η πόρτα της εντατικής και η ανακοίνωση στην κόρη του, ο μπαμπάς έφυγε για έναν καλύτερο κόσμο, την ίδια ώρα χτυπά το κινητό του στα χέρια της συζύγου του, από τράπεζα, για τη δόση του δανείου. ΕΙΡΩΝΙΑ...
Τον αδίκησε η ζωή και η μοίρα του, τι τύχη όμως μπορεί να έχει κανείς σήμερα όπως είναι στημένο το σύστημα, Σύστημα Παντού;
Ανθρωπιά, Συμπόνια, Λύπη, Συμπαράσταση, Ικανότητες, Βοήθεια στο διπλανό μας, Υπευθυνότητα, κάθε είδους αξίες χάθηκαν από τα χαρακτηριστικά της φυλής μας, φοβάμαι για πάντα.
Καλό ταξίδι μάστρο Νίκο και γαλήνιες θάλασσες. Μπορεί εκεί πάνω να υπάρχουν ακόμα Άνθρωποι. Καλό ταξίδι μάστρο Νίκο και ίσως το λάθος σου, το μοναδικό λάθος που έκανες ήταν που επέστρεψες σ' αυτήν την πατρίδα. Την ευρωπαϊκή Ελλάδα που δεν γνωρίζει κανείς πού πηγαίνει.