Τετ, 20/05/2026 - 07:08
Καθόμασταν στο τραπέζι για να αρχίσει η παρουσίαση των «Καθημερινών» στο "Φάρο", όταν άνοιξε η πόρτα και είδαμε την πρόεδρό του, Γεωργία Χούλη, να διασχίζει την αίθουσα κρατώντας στα χέρια της μια… τούρτα. Ήταν λίγο μακριά να δω τι έγραφε, αλλά όταν πλησίασε είδα ότι ήταν δύο αριθμοί, υπό μορφή κερακιών. Ένα 3 και ένα 5 που μεταφραζόταν σε 35. Δηλαδή στα χρόνια που είχα κλείσει πρόσφατα στην «Αλήθεια». Την τοποθέτησε στο τραπέζι άναψε και τα κεράκια και με κάλεσε να τα σβήσω. Και τα έσβησα μεν αλλά μέσα μου δεν μπόρεσε να σβήσει η φλόγα που καίει στα σωθικά μου μιας πορείας 35 ολόκληρων χρόνων στην εφημερίδα που υπηρέτησα με αφοσίωση, θυσιάστηκα, λάτρεψα, ανάλωσα τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου. Ήταν τα πιο όμορφα γενέθλια της ζωής μου γιατί ο Γιάννης Τζούμας θέλησε να γιορτάσουμε με αυτόν τον τρόπο μια επέτειο. Μια επέτειο που είναι καταχωρημένη σε πολλούς τόμους της «Αλήθειας», έχει γράψει ιστορία και έμεινε στην ιστορία μέσα από χιλιάδες γραπτά.
Και η έκπληξη ήταν μεγάλη που συνοδευόταν και με συγκίνηση. Ήταν κάτι που δεν περίμενα, για να είμαι ειλικρινής, αλλά μου άρεσε πολύ. Ήταν ένα αντίδωρο μιας πολύ μεγάλης πορείας 35 ολόκληρων χρόνων. Ήταν ένας συμβολικός αριθμός που για μένα σήμαινε πολλά και ειδικότερα μια διαδρομή που ξεκίνησε το 1991 και τώρα έχουμε 2026.
Μια διαδρομή που πολλές φορές πέρασε δια πυρός και σιδήρου, που λένε, αλλά με την καλή έννοια του όρου. Ένα οδοιπορικό που, παρά τις κατά καιρούς δυσκολίες και ταλαιπωρίες και χαρές και πίκρες, αλλά και απογοητεύσεις για τα τεκταινόμενα, κατάφερε όχι μόνο να επιβιώσει, αλλά να έχει και την ικανοποίηση ότι κάτι επέτυχε. Ότι υπηρέτησε το χώρο της ενημέρωσης, ότι κάτι πρόσφερε στο κοινωνικό σύνολο χωρίς προαπαιτούμενα και συμφέροντα.
Τα ρεπορτάζ, τα άρθρα, τα παραπολιτικά, τα πολιτικά, τα δημοτικά, τα πολιτιστικά, τα αθλητικά, οι σελίδες των βιβλίων. Τα ένθετα με ιστορικά αφιερώματα. Οι κυριακάτικες εξορμήσεις στα χωριά μας. Η τηλεόραση με τις εκπομπές «Μεγάλη Οθόνη στη Χίο», «το Περιοδικό», οι «Ανθρώπινες Διαδρομές», η ραδιοφωνική εκπομπή «Φωνή βοώντος», το μηνιαίο περιοδικό ΧΙΟΝΗ για 14 χρόνια με 168 τεύχη. Η «Αθλητική Χίος» και η «Αγροτική Χίος».
Ήταν οι Κυριακές που δεν με έβλεπε το μεσημεριανό τραπέζι για να πάω στο γήπεδο για τηλεοπτική αναμετάδοση και μετά μέχρι τα μεσάνυχτα για να ετοιμαστεί η αθλητική εφημερίδα. Ήταν τα ξενύχτια και η έγερση από τα άγρια χαράματα να προλάβω να γράψω τις σελίδες μου, γιατί μετά θα πήγαινα στην υπηρεσία μου.
Έτσι πέρασαν 35 ολόκληρα χρόνια, τα μισά της ζωής μου καθώς «έπιασα» τα 76 και μακάρι να έχω υγεία και κουράγιο και αντοχή και να συνεχίζω. Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας.
Και η έκπληξη ήταν μεγάλη που συνοδευόταν και με συγκίνηση. Ήταν κάτι που δεν περίμενα, για να είμαι ειλικρινής, αλλά μου άρεσε πολύ. Ήταν ένα αντίδωρο μιας πολύ μεγάλης πορείας 35 ολόκληρων χρόνων. Ήταν ένας συμβολικός αριθμός που για μένα σήμαινε πολλά και ειδικότερα μια διαδρομή που ξεκίνησε το 1991 και τώρα έχουμε 2026.
Μια διαδρομή που πολλές φορές πέρασε δια πυρός και σιδήρου, που λένε, αλλά με την καλή έννοια του όρου. Ένα οδοιπορικό που, παρά τις κατά καιρούς δυσκολίες και ταλαιπωρίες και χαρές και πίκρες, αλλά και απογοητεύσεις για τα τεκταινόμενα, κατάφερε όχι μόνο να επιβιώσει, αλλά να έχει και την ικανοποίηση ότι κάτι επέτυχε. Ότι υπηρέτησε το χώρο της ενημέρωσης, ότι κάτι πρόσφερε στο κοινωνικό σύνολο χωρίς προαπαιτούμενα και συμφέροντα.
Τα ρεπορτάζ, τα άρθρα, τα παραπολιτικά, τα πολιτικά, τα δημοτικά, τα πολιτιστικά, τα αθλητικά, οι σελίδες των βιβλίων. Τα ένθετα με ιστορικά αφιερώματα. Οι κυριακάτικες εξορμήσεις στα χωριά μας. Η τηλεόραση με τις εκπομπές «Μεγάλη Οθόνη στη Χίο», «το Περιοδικό», οι «Ανθρώπινες Διαδρομές», η ραδιοφωνική εκπομπή «Φωνή βοώντος», το μηνιαίο περιοδικό ΧΙΟΝΗ για 14 χρόνια με 168 τεύχη. Η «Αθλητική Χίος» και η «Αγροτική Χίος».
Ήταν οι Κυριακές που δεν με έβλεπε το μεσημεριανό τραπέζι για να πάω στο γήπεδο για τηλεοπτική αναμετάδοση και μετά μέχρι τα μεσάνυχτα για να ετοιμαστεί η αθλητική εφημερίδα. Ήταν τα ξενύχτια και η έγερση από τα άγρια χαράματα να προλάβω να γράψω τις σελίδες μου, γιατί μετά θα πήγαινα στην υπηρεσία μου.
Έτσι πέρασαν 35 ολόκληρα χρόνια, τα μισά της ζωής μου καθώς «έπιασα» τα 76 και μακάρι να έχω υγεία και κουράγιο και αντοχή και να συνεχίζω. Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας.
Του Δημήτρη Φρεζούλη
Υ.Γ.: Η φωτό του Κώστα Κομίνη, όπως με απαθανάτισε στη Λευκωνιά ενώ λυσσομανούσε ο βοριάς, πριν από αρκετά χρόνια, και κάτω, το κέρασμα της τούρτας από τη Γεωργία Χούλη.
