Πλησιάζει και πάλι η μεγάλη δοκιμασία των εξετάσεων με πολύ άγχος και μεγάλη αγωνία για μαθητές και γονείς. Με τους πρώτους να είναι σε δυσκολότερη θέση καθώς εκείνοι θα είναι που θα έχουν μπροστά τους μια κόλλα και το μυαλό τους θα προσπαθεί να θυμηθεί αυτά που πρέπει να γράψουν. Και τους δεύτερους να αγωνιούν αν τα παιδιά τους θα τα καταφέρουν. Κάθε χρόνο, τέτοια εποχή, στο ίδιο έργο θεατές με εναλλασσόμενους πρωταγωνιστές. Αυτούς που θα τα καταφέρουν να εισαχθούν σε μια σχολή και τους υπόλοιπους που θα στενοχωρηθούν γιατί κάτι πήγε στραβά. Είναι όμως «έγκλημα» αυτό το τελευταίο;
Ένα ερώτημα και ένα ζητούμενο κάθε χρονιά είναι ποια αξία έχει ένα πτυχίο για το μέλλον. Βέβαια μια αλήθεια είναι ότι ένα «χαρτί» δεν παύει να είναι εφόδιο άσχετα αν χρησιμοποιείται ή όχι. Πόσα πτυχία παραμένουν «άχρηστα» για πολλούς και διάφορους λόγους;
Για δεκαετίες, η ελληνική κοινωνία είχε ταυτίσει την επαγγελματική επιτυχία σχεδόν αποκλειστικά με τα πανεπιστημιακά πτυχία και τα λεγόμενα επαγγέλματα «λευκού κολάρου». Σήμερα όμως, τα δεδομένα ανατρέπονται. Επαγγέλματα όπως ο ψυκτικός, ο ηλεκτρολόγος, ο υδραυλικός, ο τεχνικός αυτοματισμών ή ο εξειδικευμένος τεχνίτης αποκτούν ολοένα μεγαλύτερη αξία, καλύτερες αποδοχές και υψηλότερη επαγγελματική ασφάλεια.
Μάλιστα οι αποδοχές των εν λόγω ειδικοτήτων αναμένεται να είναι δυο και τρεις φορές μεγαλύτερες σε σχέση με “παραδοσιακά” επαγγέλματα γραφείου. Και ο Πρόεδρος του ΣΕΒ, Σπύρος Θεοδωρόπουλος, στάθηκε ιδιαίτερα στην ανάγκη αλλαγής νοοτροπίας απέναντι στα τεχνικά επαγγέλματα. Όπως τόνισε, η επιτυχία δεν εξαρτάται μόνο από τα πτυχία, αλλά από την προσωπικότητα, τον χαρακτήρα, την προσαρμοστικότητα και την ενσυναίσθηση.
Υπάρχουν μεγάλες ανάγκες της βιομηχανίας που καταγράφει περίπου 80.000 “ακάλυπτες” θέσεις εργασίας και μάλιστα καλά αμειβόμενες, όπως παγίως κάνει ο κλάδος. Και τόνισε ότι πέρα από τα ελλείμματα της τεχνικής εκπαίδευσης και των δεξιοτήτων υπάρχει και ένα έλλειμμα νοοτροπίας.
Η αλήθεια είναι πως η κοινωνία εξακολουθεί να αντιμετωπίζει με μεγαλύτερο κύρος τον πτυχιούχο, υποτιμώντας συχνά τον εξειδικευμένο τεχνίτη, παρότι η πραγματική οικονομία έχει όλο και μεγαλύτερη ανάγκη από τέτοιες ειδικότητες.
Ακόμη, ουσιαστικά, η ελληνική κοινωνία θεωρεί τους πτυχιούχους ΑΕΙ ως τους πλέον επιφανείς και αποδεκτούς, και βέβαια πολύφερνους ή πολύφερνες ως “γαμπρούς ή νύφες». Ισχύει όμως πια στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης κάτι τέτοιο;
Εσείς τι λέτε;
Του Δημήτρη Φρεζούλη
Υ.Γ.: Ηρακλής Βούλτσος: «Το απόγευμα της Δευτέρας 18 Μαΐου 2026 παρουσιάστηκε το νέο βιβλίο σου «Καθημερινά 2024-2025». Σε συγχαίρω θερμά και εύχομαι καλό κατευόδιο. Σήμερα, παρά ποτέ, η Χίος μας, και όχι μόνο, έχει ανάγκη από αλύγιστες ψυχές και η γραφίδα σας αποτελεί ένα κρίσιμο όπλο στις ψυχές των αδούλωτων Χιωτών. Tο στράτευμα και εσείς κρατάτε ψηλά τις σημαίες. Ο ανατολίτης επιβουλέας καραδοκεί. Εμείς όμως δηλώνουμε ότι τον ''περιμένουμε''. Κρατήστε μου μια θέση. Σας αγαπώ και σας σκέφτομαι.».
