Από μικροί στη δουλειά…

Σάβ, 25/07/2020 - 07:13
Τα κεραμεία Μίχαλου ήταν περιζήτητα για τους μικρούς μιας άλλης εποχής που δούλευαν τα καλοκαίρια

Πιο παλιά ήταν συνηθισμένο τα παιδιά που τελείωναν μια τάξη του Γυμνασίου να δουλεύουν τα καλοκαίρια… Όχι μόνο για να μην «κοπροσκυλούν» στους δρόμους, αλλά για να βλέπουν και πώς βγαίνει το «μεροκάματο» και να μπορούν να εκτιμούν κάποια πράγματα. Και ακόμα, γιατί, ίσως ήταν μια ευκαιρία να δουν ότι αν ήθελαν να περάσουν πιο άνετα τη ζωή τους θα έπρεπε να μάθουν γράμματα…

   Έτσι, μόλις έκλειναν τα σχολεία, όλοι σχεδόν ήταν σε αναζήτηση  δουλειάς, όχι βέβαια τέτοιας που να τους βγαίνει η ψυχή ανάποδα, αλλά για να μπορούν να διαπιστώσουν ότι πρέπει να εκτιμούν το χρήμα και να μην το ξοδεύουν χωρίς σκέψη. Και όλοι, σχεδόν, κάπου βολευόμασταν. Άλλοι σε πιο εύκολες κι άλλοι σε πιο δύσκολες δουλειές, ενώ υπήρχαν κι εκείνοι που ξυπνούσαν από τα άγρια μεσάνυχτα να τρέχουν στους σχίνους. Με λίγα λόγια ελάχιστα ήταν τα παιδιά που δεν απασχολούνταν κάπου. Και βέβαια έβγαζαν έστω ένα μικρό χαρτζιλίκι…

   Στο χωριό μου, τα Θυμιανά, την τιμητική του κάθε αρχή καλοκαιριού είχε το εργοστάσιο. Εκείνο του Μίχαλου που έβγαζε τούβλα και κεραμίδες και ήταν πρώτο στις προτεραιότητές μας. Κυρίως γιατί το μεροκάματο ήταν καλύτερο. Έτσι, όχι αδικαιολόγητα, όλοι το προτιμούσαν. Και δεν ήταν λίγοι που δούλευαν σε εκείνο το εργοστάσιο. Θυμάμαι όλους, μικρούς και μεγάλους, με τα καλαθάκια με το κολατσιό τους στο χέρι καθώς πήγαιναν πρωί - πρωί, τη μπουρού να σφυρίζει, τη μεσημεριανή διακοπή, το μαγεριό της κυρά-Αννας Σωτηρίου και την αγαλλίαση όταν το απόγευμα ξανασφύριζε η μπουρού για το τέλος της δουλειάς.

   Πάντως τότε δεν χάσαμε τίποτα. Μάλλον κερδίσαμε μια άλλη θεώρηση της ζωής που μας φάνηκε χρήσιμη στη συνέχεια, όταν μεγαλώσαμε. Έστω και αν εκείνα τα χρόνια μπορεί να βαρυγκομούσαμε κιόλας… Άλλωστε παιδιά ήμασταν και ήταν δικαιολογημένη και μια μικρή αγανάκτηση.

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα