«Μετέβησαν εκ του θανάτου εις την ζωήν»… Μετά τα συλλυπητήριά του, η δήλωση του Οικουμενικού Πατριάρχη ο οποίος πήγε στο σημείο όπου οι φίλαθλοι του ΠΑΟΚ και όχι μόνο αφήνουν ένα ενθύμιο στη μνήμη των αδικοχαμένων παιδιών. Θα διαφωνήσω μαζί σας Παναγιότατε κ. Βαρθολομαίε. Εγώ θα έλεγα ότι μετέβησαν εκ της ζωής εις τον θάνατο. Όπως και εκείνες οι δύσμοιρες γυναίκες στο εργοστάσιο της «Βιολάντα». Πιστεύουμε αυτά που πιστεύουμε, αλλά μην προκαλείτε και υποτιμάτε τη νοημοσύνη μας με θρησκευτικές ρήσεις που καμία σχέση δεν έχουν με την πραγματικότητα. «Κρείττον του λαλείν το σιγάν» σε τέτοιες τραγωδίες. Εκτός πια κι αν πρέπει να αποδεχόμαστε όλα όσα πιστεύει η εκκλησία χωρίς καμιά κριτική σκέψη. Και τι μου ήρθε στο νου; Το «πίστευε και μη ερεύνα».
Συγκλονισμένοι είμαστε όλοι τις τελευταίες ημέρες από τα δύο τραγικά περιστατικά, το ένα στη Ρουμανία και το άλλο στα Τρίκαλα. Και όλοι φανταζόμαστε την πίκρα, τον καημό, το παράπονο, την απελπισία, την αγανάκτηση, τη δυστυχία όλων αυτών που έμειναν πίσω. Γονιών, συζύγων, παιδιών. Δεν υπάρχουν λόγια και ένα παραπάνω μια τέτοια δήλωση ότι «μετέβησαν εκ του θανάτου εις την ζωήν»… Ήθελαν τους αγαπημένους τους σ' αυτή τη ζωή και όχι στην άλλη. Είχαν όλοι και όλες πολλά περιθώρια για να απολαύσουν την επίγεια ζωή και όχι την επουράνια, που έτσι κι αλλιώς θα είναι αιώνια και όχι πρόσκαιρη.
Δεν είναι η πρώτη φορά που οι εκκλησιαστικοί πατέρες πάνε κόντρα στην όποια λογική μας. Γιατί δεν χρειάζεται και πολύ μυαλό για να καταλάβεις τα αυτονόητα. Αν είναι δυνατόν να είναι οποιοσδήποτε ευχαριστημένος και χαρούμενος που εγκαταλείπει χωρίς τη θέλησή του τα εγκόσμια.
Και τι θυμήθηκα ακόμα; Τον γέροντα Παΐσιο: «Γιατί επιτρέπει ο Θεός να συμβεί μία συμφορά; –Άλλοτε για να βγει κάτι το καλύτερο, και άλλοτε επιτρέπει κάτι για παιδαγωγία (…). Να ξέρετε πως ό,τι επιτρέπει ο Θεός, ακόμη και να εξοντωθούν π.χ. άνθρωποι, είναι φιλάνθρωπο, γιατί ο Θεός έχει “σπλάγχνα”. Η αρρώστια «είναι πολύ μεγάλη ευεργεσία! Καθαρίζει τον άνθρωπο από την αμαρτία».
Για τους πρόωρους θανάτους: «Ο Θεός τον κάθε άνθρωπο τον παίρνει στην καλύτερη στιγμή της ζωής του (…) για να σώσει την ψυχή του. Εάν δει ότι κάποιος θα γίνει καλύτερος, τον αφήνει να ζήσει. Εάν δει όμως ότι θα γίνει χειρότερος, τον παίρνει, για να τον σώσει». «Βλέπεις, πεθαίνει ένα παιδάκι, το παίρνει αγγελούδι ο Χριστός, και κλαίνε και οδύρονται οι γονείς, ενώ έπρεπε να χαίρονται, γιατί πού ξέρουν τι θα γινόταν, αν μεγάλωνε;».«[...] Αλλά και τους γονείς βοηθάει ο θάνατος των παιδιών. Πρέπει να ξέρουν ότι από εκείνη τη στιγμή έχουν έναν πρεσβευτή στον Παράδεισο. Όταν πεθάνουν, θα ’ρθουν τα παιδιά τους με εξαπτέρυγα στην πόρτα του Παραδείσου να υποδεχθούν την ψυχή τους».
Έλεος! Τα συμπεράσματα και τα σχόλια δικά σας.
Του Δημήτρη Φρεζούλη
