Χτες η εφημερίδα Αλήθεια μας προσγείωσε ανώμαλα και όλοι σχεδόν αναρωτηθήκαμε πού και πώς θα καταλήξουμε όχι ντε και καλά εμείς, αλλά το νησί μας. Θα μου πείτε άμα κλείσουμε τα μάτια μας οριστικά τι θα μας νοιάζει τι θα γίνει στη Χίο; Όμως, όπως και να το κάνουμε, επειδή δεν μπορούμε και να αδιαφορούμε ήταν γροθιά στο στομάχι τα στοιχεία που παρουσίασε όσον αφορά το δημογραφικό. Θα τα διαβάσατε υποθέτω και θα είδατε ότι το ισοζύγιο γεννήσεων και θανάτων μόνο ίσα βάρκα, ίσα νερά δεν είναι, που λένε…
Πρόβλημα, λοιπόν, και μάλιστα μεγάλο αλλά και δύσκολη η λύση του, αφού επαφίεται στη διάθεση και στην όρεξη των νέων, κυρίως, ανθρώπων. Και δεν είναι βέβαια μόνο θέμα διάθεσης και όρεξης. Είναι τι ακολουθεί αφού γεννοβολήσεις. Όταν, αν έχεις παραπάνω από δύο παιδιά, δεν είναι και τόσο εύκολο να τα βγάλεις πέρα. Με τέτοια ακρίβεια σε όλα και με μισθούς πείνας αλλά και στην προβληματική καθημερινότητά σου.
Και δεν είναι μόνο η οικονομική διάσταση αλλά και πολλά άλλα τα οποία αποτρέπουν τους νέους ανθρώπους να αποφασίζουν να κάνουν παιδιά. Από πού να πιάσεις και πού να τελειώσεις όσον αφορά τις υποχρεώσεις που πρέπει να εκπληρώσεις, από το πρώτο κλάμα του μωρού μέχρι να γίνει παλληκάρι ή κοπέλα.
Και να ‘ταν μόνο αυτές; Ανησυχίες, αγωνίες και άγχος που σε γερνούν πριν την ώρα σου. Και στη συνέχεια όλο και κάπου να βοηθάς και να βάζεις το χέρι στην τσέπη. Με διάθεση βέβαια, αλλά φανταστείτε τι θα γινόταν αν τα παιδιά ήταν περισσότερα. Και αν σου περισσεύουν, γιατί είναι κι αυτό ένα ζητούμενο.
Λύση, λοιπόν, μάλλον δεν υπάρχει και τα παιδιά δεν είναι ραπανάκια να τα φυτέψουμε για την όρεξή μας. Ευτυχώς ή δυστυχώς δεν ζούμε σε κάποιες άλλες εποχές που οι άνθρωποι αραδιάζανε παιδιά χωρίς να σκέφτονται τι θα ακολουθούσε. Τώρα τα μετράμε τα πράγματα καλύτερα και λογικό είναι από μιαν άποψη, αφού όσο περνούν τα χρόνια, οι καταστάσεις ολοένα και δυσκολεύουν. Πρέπει να αισιοδοξούμε; Δεν το βλέπω, δυστυχώς…
Του Δημήτρη Φρεζούλη
