Έτσι, είχαμε δεν είχαμε, «καταφέραμε» να καεί ένα μεγάλο κομμάτι του νησιού μας. Και λέω καταφέραμε γιατί χρειάζεται «προσπάθεια» να καεί ο κεντρικός κορμός της Χίου από το βοριά μέχρι το νοτιά. Και γύρω - γύρω η πόλη. Εντάξει, οι αγέρηδες ήταν δυνατοί, οι αντιξοότητες πολλές αλλά πάλι, βρε αδελφέ, να καεί ένα τόσο μεγάλο κομμάτι; Ούτε ως σενάριο επιστημονικής φαντασίας δεν μπορεί να σταθεί… Δυστυχώς η πραγματικότητα ξεπέρασε και τη φαντασία στην περίπτωσή μας.
Καμένη, λοιπόν, η Χίος, όπως το 2012 που το θυμόμαστε με φρίκη. Να όμως, δεκατρία χρόνια μετά μια ακόμα φρίκη. Από εγκληματικές παραλείψεις ετών, από αδιαφορία, από ζαμανφουτισμό. Μια Χίος που έγινε αγνώριστη. Έτσι και κάνουμε μια περιοδεία σε όλες αυτές τις περιοχές που επλήγησαν δεν θα πιστεύουμε στα μάτια μας. Και να σας πω και κάτι; Μη το κάνετε γιατί και θα στενοχωρηθείτε και θα απογοητευθείτε. Οι εικόνες θα είναι φρικιαστικές και θα θυμίζουν αποκάλυψη. Όλα όσα ξέρατε, ως φύση του νησιού, ξεχάστε τα. Μας τελείωσαν…
Και τώρα τι γίνεται; Άρχισαν ήδη τα «όργανα». Κριτική, γκρίνια, μουρμούρα, επίρριψη ευθυνών, συγκαλύψεις, μισόλογα, αλληλεπικαλύψεις. Και ποιος θα φταίει τελικά; Τα… δάση που φύτρωσαν εκεί που δεν τα έσπειραν. Και οι περιοχές που κακώς είχαν πράσινο. Και να μου το θυμηθείτε ότι, τελικά, όλοι θα βγουν λάδι, πάλι και δεν θα είναι η πρώτη φορά. Μην ξεχνάτε το 2012…
Κι όμως, ευθύνη έχουν όλοι οι εμπλεκόμενοι τοπικοί παράγοντες και οι χτεσινοί και οι σημερινοί και ας μην επιχειρήσει κανείς να βγάλει την ουρά του απ' έξω. Είναι οι άμεσα υπεύθυνοι για όλα όσα έπρεπε να είχαν γίνει και δεν έγιναν. Επειδή αδιαφόρησαν, επειδή δεν άκουγαν τις φωνές που κατά καιρούς υψώνονταν, επειδή έβλεπαν το «φίδι» που θα μας φάει και το άφησαν ανενόχλητο. Τώρα έχουν περισσέψει οι συναισθηματισμοί και τα κροκοδείλια δάκρυα. Τι να τα κάνουμε, όμως; Είναι άχρηστα, όπως επιλήσμονες των υποχρεώσεών τους είναι και όσοι έπρεπε να κάνουν τα αυτονόητα στον τομέα της πρόληψης και δεν τα έκαναν. Μας απογοητεύσατε κύριοι, δυστυχώς. Αποδειχτήκατε ανίκανοι και ειλικρινά λυπόμαστε και ντρεπόμαστε.
Του Δημήτρη Φρεζούλη
Υ.Γ.: Συγκινητική ήταν η αλληλεγγύη που παρατηρήθηκε από χτες. Από ανθρώπους της διπλανής πόρτας, από τη διάθεση δωματίων για τους ανέστιους. Από το Σωματείο Ιδιοκτητών Καταστημάτων Εστίασης προσφοράς νερού, ροφημάτων, γευμάτων για όλους όσοι επιχειρούν στα μέτωπα της φωτιάς. Εξακολουθούμε και είμαστε άνθρωποι!
