Απόντες…

Τρί, 03/05/2022 - 11:30
Πρωτομαγιά σημαίνει απεργία αλλά όλοι σχεδόν την αντιμετωπίζουν σαν αργία.

Πέρασε και η Πρωτομαγιά και από σήμερα μικροί και μεγάλοι μπήκαμε και πάλι στο λούκι. Αν δεν σας εξομολογηθώ όμως την αμαρτία μου για τον εορτασμό της 1ης του Μάη θα σκάσω. Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος όλοι όσοι συμμετείχαμε στον εορτασμό της πικραθήκαμε. Πικραθήκαμε από την απαξίωση που έδειξε η μεγάλη πλειονότητα των συμπολιτών μας στη μνήμη εκείνων που έδωσαν τη ζωή τους κατά καιρούς για να απολαμβάνουμε εμείς σήμερα κάποια πράγματα.

Κάθε χρόνο ελάχιστοι αποτίουν φόρο τιμής σ’ αυτή τη μνήμη. Καρφάκι δεν καίγεται στους περισσότερους, όχι μόνο για το χθες αλλά κυρίως για το σήμερα, που δεν είναι καθόλου καλό και για το αύριο που δεν προβλέπεται καθόλου ευοίωνο. Με τους λογαριασμούς του ρεύματος στα ύψη, με την ακρίβεια, με τόσα άλλα… Πάντως μεταξύ μας «γκρινιάζουμε»…

Πρωτομαγιά σημαίνει απεργία αλλά όλοι σχεδόν την αντιμετωπίζουν σαν αργία. Ιεροσυλία, βέβαια, αλλά ποιος δίνει δεκαράκι τσακιστό; Οι ίδιοι και οι ίδιοι κάθε χρόνο, που φέτος μου φάνηκαν και πολύ λιγότεροι, διαμαρτύρονται και διεκδικούν και τιμούν τους νεκρούς των σημερινών δικαιωμάτων μας. Να φωνάζουν για την ακρίβεια, την ανεργία, τον πόλεμο…

Αλήθεια, όσοι δεν πήγαν στις συγκεντρώσεις της Πρωτομαγιάς αισθάνθηκαν καμία τύψη; Κάτι σαν «τσίμπημα» στην καρδιά τους; Θα μου πείτε εδώ δεν ήρθαν και όλοι όσοι ασχολούνται με τα συνδικαλιστικά, με ελάχιστες εξαιρέσεις, και συμμετέχουν σε διοικητικά συμβούλια σωματείων… Όσοι είναι απλοί εργαζόμενοι θα ήταν;

Να επαναλάβω ότι δεν πάμε καθόλου καλά. Θα μας «τσαλαπατήσουν» και δεν θα το πάρουμε χαμπάρι.  Γι' αυτό πρέπει να γρηγορούμε!

 

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα