Μεγάλη η αναστάτωση τις τελευταίες ημέρες με το κλείσιμο του Αεροδρομίου για ένα τετράμηνο. Αντιδράσεις, διαμαρτυρίες, ενστάσεις, προτάσεις από όλους. Και σχετικούς και άσχετους. Μέχρι και συγκέντρωση στην πλατεία κάναμε εκφράζοντας την αντίθεσή μας στο τετράμηνο αυτό κλείσιμο, αλλά η φωνή του λαού δεν έφτασε στα αφτιά όσων είχαν την άμεση σχέση. Και συνεχίζονται οι διαμαρτυρίες και σήμερα συνεδριάζει και το δημοτικό συμβούλιο ενώ μεθαύριο θα πάνε, λέει, και στο Μαξίμου. Όμως, απ΄ ό,τι φαίνεται. ο κύβος ερρίφθη και από τις 15 Νοεμβρίου 2025 ξεχνάμε τις πτήσεις.
Και κάποιοι, ή όλοι, σχεδόν, αν θέλετε, απαιτούν καθημερινά ακτοπλοϊκά δρομολόγια προς την πρωτεύουσα, αφού δεν θα υπάρχει άλλος τρόπος να πάμε και να επιστρέψουμε από την Αθήνα. Και ναι μεν η μια πύλη του νησιού θα κλείσει αλλά επιβάλλεται να είναι ανοικτή τουλάχιστον η άλλη. Και τι πιο σωστό αφού ολόκληρο νησί δεν μπορεί να αποκλειστεί από τον κεντρικό άξονα, έστω και με τις όποιες δυσκολίες και καθυστερήσεις συνεπάγεται κάτι τέτοιο. Είμαστε άμεσα εξαρτώμενοι από την κεντρική Ελλάδα.
Επιβάλλεται, λοιπόν, καθημερινή σύνδεση κάτι που εξασφαλίστηκε, όπως είπε ο κ. Θεοδωράτος, για τον Νοέμβριο με έξι δρομολόγια, αλλά δεν δεσμεύτηκε για από 'κεί και πέρα. Και εγώ ο ανόητος κάθομαι και σκέπτομαι αν είναι δυνατόν να ζητάμε το αυτονόητο. Δεν θέλει και μυαλό για να καταλάβει κανείς ότι η καθημερινή σύνδεση είναι εκ των ουκ άνευ. Και απορώ από την πρώτη στιγμή που η ΥΠΑ έστειλε το τελεσίγραφο για λουκέτο στις 15 Νοεμβρίου, ότι χωρίς δεύτερη κουβέντα κάτι τέτοιο έπρεπε να θεωρείται δεδομένο. Τι σημαίνει αυτό το «ζητάμε» και «απαιτούμε» κάτι που από την πρώτη στιγμή επιβαλλόταν να είχε ήδη εξασφαλιστεί;
Δεν ξέρω ποια θα είναι η κατάληξη όλων αυτών των ενεργειών που γίνονται αλλά, βρε αδελφέ, είναι δυνατόν να συζητάμε αν θα έχουμε καθημερινή σύνδεση με τον Πειραιά; Εάν δεν έχουμε ας μας διαγράψουν κιόλας να τελειώνουμε. Υπάρχει κανείς που να μην θεωρεί αυτονόητη αυτή τη μέθοδο προκειμένου να μειωθούν λίγο οι συνέπειες του αεροπορικού αποκλεισμού; Δεν υπάρχει στάλα φιλότιμο;
Του Δημήτρη Φρεζούλη
