Αφού η πολιτική ηγεσία του τόπου αδυνατεί να εκφράσει ένα ενιαίο πολιτικό λόγο αιτημάτων απέναντι στην αναμενόμενη αεροπορική απομόνωση του νησιού μας, για τέσσερις μήνες και… βλέπομε, το έκανε ο Μητροπολίτης Χίου κ. Μάρκος στην διάρκεια της δοξολογίας, για την 28η Οκτωβρίου στον Μητροπολιτικό Ναό Χίου, μεταφέροντας προς τον εκπρόσωπο της Κυβέρνησης Γ.Γ. Ναυτιλίας και Λιμένων Εμμ. Κουτουλάκη, την ανάγκη άμεσων μέτρων, που θα αναπληρώσουν το αεροπορικό κενό.
Με λόγο σοβαρό, στρωτό και συναισθηματικό, ξεκαθαρίζοντας ότι θεωρεί το θέμα, στον οποίο αναφέρεται ούτε πολιτικό, ούτε οικονομικό αλλά εθνικό, έκανε συγκεκριμένη πρόταση, που περιλαμβάνει τρία σκέλη.
1ο Την πραγματοποίηση κανονικά των αεροπορικών δρομολογίων Αθηνών Χίου και Θεσσαλονίκης Χίου αντί του νησιού μας στην Μυτιλήνη με ανταπόκριση με ταχύπλοο, στην γραμμή Μυτιλήνης Χίου και το αντίστροφο.
2ο Την δρομολόγηση καθημερινά πλοίου στην γραμμή Πειραιά Χίου.
3ο Την δρομολόγηση πλοίου από Ανατολικό λιμένα της Αττικής στα Μεστά.
Ο εμπνευσμένος λόγος του Σεβασμιωτάτου προς τον εκπρόσωπο της Κυβέρνησης ήταν ο εξής:
Χαίρομαι από την παρουσία σας, πολλώ δε μάλλον όταν πρόκειται για τα σύνορα της πατρίδος μας, με την παρουσία αυτή επιβεβαιώνεται ο σύνδεσμος με τη μητέρα πόλη, δηλαδή με την πρωτεύουσα της πατρίδος μας.
Το γεγονός αυτό, αλλά και η πατρική μου αγάπη, μου δίνει την ευκαιρία και το δικαίωμα να απευθυνθώ, διερμηνεύοντας την καρδιά του ποιμνίου, του λαού της Χίου, για ένα θέμα το οποίο, κατά την ταπεινή μου γνώμη, έχει για τον τόπο μας μεγίστη εθνική σημασία.
Εξ απήνης και εντός βραχέος χρονικού διαστήματος επληροφορηθήκαμε την διακοπή της λειτουργίας του αεροδρομίου «Όμηρος» της Χίου.
Ενός αεροδρομίου στο οποίο γίνονται μία σειρά εργασίες για την βελτίωσή του, κάτι που αποτελεί εδώ και περισσότερο από τέσσερεις δεκαετίες παγχιακό αίτημα.
Και γνωρίζουμε ότι οι εργασίες απαιτούν και κάποιες τροποποιήσεις των δεδομένων.
Η ταπεινή μου γνώμη, όμως, είναι ότι η προειδοποίηση αυτή δεν θα έπρεπε να γίνει στο βραχύ χρονικό διάστημα που το πληροφορήθηκε ο χιώτικος λαός.
Έπρεπε να είναι γνωστή στον χιώτικο λαό τουλάχιστον από τον Ιούλιο, για να μπορεί να προγραμματίσει τις αντίστοιχες υποχρεώσεις του για το διάστημα που το αεροδρόμιο δεν θα λειτουργεί.
Δεύτερον, σε συνεννόηση που είχα αυτές τις ημέρες, σε συνεργασία, σε συνομιλία με πολλούς συμπατριώτες μας και ναυτιλιακούς παράγοντες στην Αθήνα, θα ήθελα να καταθέσω μία σειρά προτάσεων, τις οποίες και η ταπεινότητά μου, ως χιώτης Επίσκοπος και Χιώτης γέννημα θρέμμα υιοθετώ.
Θα θέλαμε, πρώτον, να συνεχιστεί η αεροπορική κίνηση Αθήνα - Χίος μέσω του αεροδρομίου της Μυτιλήνης. Τα αεροπλάνα για εδώ από το αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος» και το αεροδρόμιο «Μακεδονία» της Θεσσαλονίκης, να προσγειώνονται στο αεροδρόμιο της Μυτιλήνης, με άμεση ανταπόκριση με ταχύπλοο σκάφος, το οποίο το υπουργείο Ναυτιλίας οφείλει να φροντίσει να ρυθμίσει κατ’ εξαίρεση και αντιστρόφως.
Αυτό θα διευκολύνει μία μεγάλη μερίδα επιβατών του νησιού μας να εξυπηρετηθούν στις δυσμενείς πολλές φορές ελληνικές χειμερινές συνθήκες.
Δεύτερον, δρομολόγηση των πλοίων στο λιμάνι της Χίου καθ' όλο το διάστημα της μη λειτουργίας του αεροδρομίου, κάθε ημέρα και κυρίως την ημέρα Τρίτη που το αεροδρόμιο της Μυτιλήνης δεν θα λειτουργεί.
Και τρίτον, εάν είναι δυνατόν, να υπάρξει και μία δρομολόγηση ενός πλοίου από τα ανατολικά λιμάνια του Λεκανοπεδίου της Αττικής, τη Ραφήνα ή το Λαύριο, προς το λιμάνι των Μεστών, ώστε σε συντομότερο, βραχύτερο, χρονικό διάστημα να εξυπηρετούνται οι άνθρωποι που θα έρθουν στον τόπο μας.
Τα αιτήματα αυτά ακούγονται από το στόμα ενός κηρύγματος και τέτοια ώρα γιατί δεν αποτελούν, κατ' εμέ, ούτε κοινωνικά ούτε πολιτικά αιτήματα. Αποτελούν εθνικά αιτήματα.
Είπα στο κήρυγμά μου -ήσασταν στο νάρθηκα και το επανέλαβα όταν μπήκατε και στον κυρίως ναό- ότι εμείς, οι ναυτικές οικογένειες και η Χίος είναι κατ’ εξοχήν ναυτική οικογένεια, είμαστε που βάλαμε το χέρι μας για την έκβαση τη νικηφόρα για τον ελεύθερο κόσμο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Έχει υποχρέωση λοιπόν το υπουργείο Ναυτιλίας σ’ αυτήν καρδιά της παγκόσμιας ναυτοσύνης που λέγεται Χίος και που αιμοδοτεί την ελληνική, την ευρωπαϊκή και την παγκόσμια ναυτοσύνη, να στραφεί και να φροντίσει την επίλυση αυτών των αιτημάτων.
Επιτρέψτε μου να σας πω ότι γνωρίζω, έχει ειπωθεί από πολλούς, ότι το διάστημα για να δρομολογηθούν αυτά είναι βραχύ.
Μα είπα προηγουμένως ότι βραχύ είναι και το διάστημα της εξαγγελίας της διακοπής λειτουργίας του αεροδρομίου. Όπως λοιπόν η πολιτεία λέει εμείς να δεχθούμε την εντός βραχέος διαστήματος μη λειτουργία του αεροδρομίου, να αναλάβει και η πολιτεία αμέσως, κατ’ εξαίρεση και επειγόντως να δρομολογήσει αυτά τα οποία λέμε.
Δεύτερον, να μην ξεχνούμε ότι η ζωή της Χίου, και το λέω ως πατέρας των Χίων, θέλω να σας πω ότι δεν είναι το πρώτο μέλημα του λαού μας ο τουρισμός. Υπάρχουν οι κάτοικοι του νησιού μας. Εμένα, ως Επίσκοπο, με ενδιαφέρουν οι Χιώτες που κατοικούν στο νησί μου. Με ενδιαφέρουν οι φοιτητές που είναι στην Αθήνα και πρέπει να έρθουν να κάνουν Χριστούγεννα με τον πατέρα τους και την μάννα τους. Με ενδιαφέρουν τα παιδιά που σπουδάζουν στο Πανεπιστήμιο και στην Ακαδημία Εμπορικού Ναυτικού της Χίου και θέλουν να φύγουν να πάνε στην Αθήνα, για να κάνουν με τον πατέρα τους και με τη μητέρα τους Χριστούγεννα. Με ενδιαφέρουν οι άνδρες των Ενόπλων Δυνάμεων που θα πάρουν τις άδειές τους και πρέπει να πάνε κι εκείνοι τα Χριστούγεννα για να κάνουν διακοπές με τις οικογένειές τους. Και κυρίως με ενδιαφέρουν οι ασθενείς που πρέπει να κάνουν αυτά τα σύντομα ταξίδια στην Αθήνα για να εξυπηρετηθούν.
Η μη διακοπή της αεροπορικής σύνδεσης με τη Χίο, με τον τρόπο τον έμμεσο που υπέδειξα, και πολλές φορές λόγω κακοκαιρίας η διακοπή λόγω απαγορευτικού των πλοίων καταλαβαίνετε ότι δημιουργεί προβλήματα τα οποία θίγουν την καρδιά και το συναίσθημα των ανθρώπων που βρίσκονται εδώ πάνω και οι οποίοι στέκονται για να μπορεί η πατρίδα μας, η πρωτεύουσα, να σκέφτεται τα δημοκρατικά της καθήκοντα.
Εμείς αποτελούμε το ανάχωμα στον εξ ανατολών εχθρό.
Εμείς είμαστε το καλώδιο το μεγάλο. Ωραία τα καλώδια και θέλω να μπουν τα καλώδια στη Μεσόγειο αλλά εμείς είμαστε το ζωντανό καλώδιο που χρειάζεται η πατρίδα περισσότερο από ο,τιδήποτε άλλο.
Σας παρακαλώ, καταρχάς, να μεταφέρετε όλα αυτά στην ηγεσία του Υπουργείου και επί προσωπικού να πείτε στον κύριο Υπουργό να θυμηθεί, δεδομένου ότι η μητέρα του ήταν καθηγήτριά μου στο μάθημα της Λατινικής Φιλολογίας στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, ότι η πτυχιακή μου εργασία ήταν η θάλασσα στην Αινειάδα του Βιργιλίου. Από τότε λοιπόν, με τους ανθρώπους της θάλασσας, με τους νησιώτες, είχα μία συναισθηματική σύνδεση και δεν μπορώ να αφήσω τους ανθρώπους αυτούς που τόσο ταλανίζονται και ταλαιπωρούνται, ιδιαίτερα τον χειμώνα, να θεωρηθούν ότι είναι απορφανισμένα παιδιά της πατρίδος μας. Επάνω στα βουνά της βορείου Ηπείρου, μεταξύ άλλων υπάρχουν χιώτικα πόδια και χιώτικα χέρια.
Σας παρακαλώ κύριε Υπουργέ, αλλά και απαιτώ κύριε Υπουργέ"
