«Ρε, συ, γιατί δε φοράς μάσκα;»… Μόλις είχα βγει από το σούπερ μάρκετ και η φωνή, που μου φάνηκε και γνωστή, με σταμάτησε… Και εκείνη τη στιγμή αισθάνθηκα σαν τον άτακτο μαθητή που ο παλιός δάσκαλος θα μου τραβούσε το αφτί… Ωχ! είπα, «μας πιάσανε»… Κανείς, βέβαια, δεν μου τράβηξε το αφτί αλλά σε δευτερόλεπτα κατάλαβα ποιος ήταν ο φωνακλάς… Ο παλιός αγαπημένος συμμαθητής και επί πολλά χρόνια γιατρός μου, ο Νίκος Τσιλίμης, που τον ευγνωμονώ γιατί χρόνια νοιάζεται όχι μόνο για τη δική μου υγεία αλλά και για της γυναίκας μου…
Μόλις είχε βγει κι εκείνος από το ίδιο σούπερ μάρκετ φορώντας τη μάσκα του παρά το ότι, όπως μας είχαν πει οι λοιμωξιολόγοι, δεν χρειάζεται να τη φοράμε εμείς αλλά μόνο οι υπάλληλοι… Για να είμαι ειλικρινής εκείνη την ώρα ντράπηκα κιόλας γιατί μου αρέσει να σέβομαι όχι μόνο τον Τσιλίμη αλλά και κάθε άλλο γιατρό. Και δεν έβρισκα και δικαιολογία… Τι να του έλεγα;
Πιάσαμε και τη γκρίνια και άρχισε να επιχειρηματολογεί, ως και πιο ειδικός, γιατί πρέπει να φοράμε τη μάσκα, αλλά και για την ενδεχόμενη εξέλιξη του κορωνοϊού που δεν αστειεύεται και, δυστυχώς, όπως όλα δείχνουν, ήρθε για να μείνει και να μας κρατάει στην τσίτα. Και ειδικά τον Τσιλίμη τον εμπιστεύομαι γιατί η μέχρι τώρα πορεία και ιστορία του είναι αψεγάδιαστες και ως προς τις διαγνώσεις και ως προς τις θεραπείες… Και την ίδια πορεία ακολουθεί και η κόρη του, η Κωνσταντίνα, αποδεικνύοντας στην πράξη αυτό που έλεγαν οι πιο παλιοί πως «μ’ όποιον δάσκαλο θα κάτσεις τέτοια γράμματα θα μάθεις».
Φοράμε τη μάσκα, λοιπόν, γιατί ο ιός είναι εδώ και κυκλοφορεί, άσχετα αν μέχρι τώρα εμείς εδώ στη Χίο καλά τα πήγαμε… Την ίδια ημέρα διάβαζα στην εφημερίδα ότι «οι ειδικοί συμφωνούν ότι η εξάλειψη του ιού είναι αδύνατη. Μέχρι να ανακαλυφθεί εμβόλιο ή θεραπεία που να μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως χημειοπροφύλαξη, θα πρέπει να μάθουμε να ζούμε με τον ιό».
Ε, όλοι αυτοί κάτι παραπάνω ξέρουν από εμάς τους ανίδεους που ορισμένες φορές το παίζουμε παντογνώστες και αγνοούμε μέτρα και μεθόδους που μας προφυλάσσουν και μας προστατεύουν. Ας μη ξανοιγόμαστε, λοιπόν, γιατί κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι μας επιφυλάσσει η μοίρα μας… Και δεν χρειάζεται να την προκαλούμε!
Του Δημήτρη Φρεζούλη
