Δύσκολοι οι αποχαιρετισμοί

Δευ, 13/07/2020 - 07:56
Αποχαιρετώντας έναν αγαπητό φίλο, τον Στέλιο Κουϊμάνη, που μπάρκαρε

Μία από τις αιτίες που εγκατέλειψα τα βαπόρια, 36-37 χρόνια πριν, ήταν ότι δεν άντεχα τους αποχαιρετισμούς, όταν μπάρκαρα… Από τη στιγμή που μάθαινες ότι αναχωρείς, μέχρι εκείνη που ετοιμαζόταν η βαλίτσα, η κατήφεια και η στενοχώρια μέσα στο σπίτι ήταν ό,τι χειρότερο. Και όταν έφτανε εκείνη η ημέρα, τα βλέμματα προσπαθούσαν να αποφύγουν το ένα το άλλο, η γυναίκα ήταν σαν Μεγάλη Παρασκευή, τα μάτια βουρκωμένα και παραπονεμένα, τα παιδιά σε τραβούσαν από το παντελόνι φωνάζοντας «μπαμπά μη φεύγεις» όταν έβγαινες από την πόρτα του σπιτιού, για το λιμάνι ή το αεροδρόμιο. Και το μυαλό σου τριγύριζε και στους μεγάλους, σε ηλικία, γονείς που άφηνες πίσω, επιστρέφοντας αν θα τους εύρισκες ζωντανούς. Βλέπετε, εκείνα τα χρόνια, τα μπάρκα δεν ήταν εξάμηνα αλλά δωδεκάμηνα και δεκαοκτάμηνα…

Ήταν μια κατάσταση που, όλα αυτά τα 8 χρόνια που ταξίδευα, δεν μπόρεσα ποτέ να ξεπεράσω… Και η αλήθεια είναι ότι δεν διαρκούσε και πάρα πολύ, καθώς φτάνοντας στον Πειραιά είχες άλλες έγνοιες στο κεφάλι σου. Να πας στο γραφείο, να τακτοποιηθούν οι τελευταίες εκκρεμότητες, να πας στο τότε Ελληνικό, να μπεις στο αεροπλάνο για το λιμάνι προορισμού σου. Εκεί, πια, μέσα στο αεροπλάνο, το έπαιρνες απόφαση και άρχιζες να ηρεμείς, κατά κάποιο τρόπο, αφού δεν μπορούσε να γίνει και διαφορετικά… Και αφού έφτανες και στο βαπόρι, ε, τότε πια έκανες τα πικρά γλυκά, και η ζωή συνεχιζόταν…

Τα θυμήθηκα όλα αυτά τις προάλλες, πηγαίνοντας να αποχαιρετήσω έναν αγαπητό φίλο, τον Στέλιο Κουιμάνη (φωτό), που μπάρκαρε. Και καθώς τον αποχαιρετούσα «εμνήσθη ημερών αρχαίων» και συγκινήθηκα. Και συγκινήθηκε κι αυτός και ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλό του καθώς τον αποχαιρετούσε και η Φρόσω που κι αυτή βούρκωσε…

Δύσκολοι οι αποχαιρετισμοί, αλλά τις περισσότερες φορές αναγκαίοι και απαραίτητοι, είτε για το εσωτερικό είτε για το εξωτερικό… Αυτή όμως είναι η ζωή! Γι’ αυτούς που φεύγουν κι αυτούς που μένουν.

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα