«Ρε φίλε, με συγκίνησες. Ήταν κάτι που δεν περίμενα. Δεν μου έχει συμβεί ξανά. Και θέλω να σε ευχαριστήσω πολύ για το ενδιαφέρον σου». Τάδε έφη Σπύρος Σαματάς, με τον οποίο κολυμπάμε παρέα με τη σύζυγό του το πρωί στις 07:30 στον Μέγα Λιμνιώνα. Και γιατί συγκινήθηκε ο αγαπητός Σπύρος; Από ένα τηλεφώνημά μου. Ξέρετε, τέτοια ώρα κολυμπάμε οι ίδιοι και οι ίδιοι και έχουμε γίνει πια «ένα», που λέει ο λόγος. Μια μέρα δεν εμφανίστηκαν στην παραλία και σκέφτηκα ότι ήταν τυχαίο. Όμως όταν δεν παρουσιάστηκαν και τις δύο επόμενες μέρες ανησύχησα. Και τι έκανα; Του τηλεφώνησα για να δω αν είναι καλά. Και μου είπε αυτά που έγραψα στην αρχή. Χάρηκε από το τηλεφώνημα γιατί υποθέτω ότι σκέφτηκε ότι κάποιος τον νοιάστηκε και ανησύχησε για τον ίδιο…
Πολλοί οι φίλοι, μακρινοί και κοντινοί και οι γνωστοί μας αφού, από τότε που αρχίζουμε και πηγαίνουμε σχολείο, κάνουμε πολλές φιλίες και γνωριμίες. Άλλες αντέχουν στο χρόνο κι άλλες ξεχνιούνται. Και πολλές από αυτές πότε τις θυμόμαστε; Στις χρονιάρες μέρες και στις ονομαστικές γιορτές. Μπορεί να έχουμε να επικοινωνήσουμε ένα χρόνο αλλά μια φορά θυμόμαστε ότι υπάρχουν και αυτοί οι φίλοι και γνωστοί, έστω με ένα μήνυμα ή διαδικτυακά.
Συνηθίζουμε, λοιπόν, να σηκώνουμε το τηλέφωνο στις ονομαστικές γιορτές όταν θυμόμαστε κάποιους από αυτούς και μια φορά το χρόνο επικοινωνούμε μαζί τους μαθαίνοντας και αν είναι καλά ή τα νέα τους. Και βέβαια, από τη μια τηλεφωνική επαφή μέχρι την άλλη, μεσολαβεί πολύς καιρός και κάποιες φορές βρισκόμαστε και προ εκπλήξεων. Βλέπετε μέσα σε ένα χρόνο πολλά μπορεί να συμβούν και μάλιστα κάποιες φορές και ανεπανόρθωτα.
Και γιατί δεν επικοινωνούμε πιο τακτικά, βρε αδελφέ, θα ρωτήσετε… Για απαντήστε μόνοι σας… Όχι βέβαια από αδιαφορία, αλλά από βαρεμάρα, από λησμονιά, από τις πολλές έγνοιες που μας βαραίνουν καθημερινά. Δεν τους ξεχνάμε και το αποδεικνύουμε στις γιορτές και είναι κι αυτό σημαντικό από μόνο του… Δεν χάνουμε όμως και τίποτα αν ενδιαφερόμαστε πιο τακτικά. Άλλωστε τα τηλεφωνήματα τώρα πια είναι «τσάμπα».
Του Δημήτρη Φρεζούλη
