Να ’μαστε λοιπόν και στον Σεπτέμβρη που μας ήρθε φουριόζος πρωί - πρωί και σηματοδοτεί και την έναρξη του φθινοπώρου. Όλα καινούργια είναι σήμερα. Η μέρα, η βδομάδα, ο μήνας, η εποχή. Πρωτοφόρετα, που λένε και, όπως κάθε τι πρωτοφόρετο, μόλις το βάλουμε αισθανόμαστε ωραία.
Τώρα τι εκπλήξεις θα μας επιφυλάξουν μελλοντικά μέλλει να φανεί. Η ελπίδα και η ευχή μας πάντα είναι να μην έχουμε δυσάρεστες εκπλήξεις, από εκεί που δεν τις περιμένουμε δηλαδή. Γιατί κάποιες άλλες, χρόνιες καταστάσεις, λίγο - πολύ τις παλεύουμε. Και μάλιστα έχουμε συνηθίσει να ζούμε και μαζί τους. Αν όχι αρμονικά, τουλάχιστον τις ανεχόμαστε και τα βγάζουμε πέρα.
Καλό φθινόπωρο, λοιπόν; Τώρα, το καλό, είναι και σχετικό. Αν μη τι άλλο από άποψης καιρικών συνθηκών. Βλέπετε, θέλουμε να χαλάσουν και λίγο, χωρίς όμως να φτάσουμε σε ακραίες καταστάσεις, να ρίξει και κανένα νεράκι να ξεπλυθούμε και να δροσίσει λίγο η ατμόσφαιρα. Δεν θέλουμε πολλά, ελάτε όμως που δεν εξαρτώνται από εμάς…
Έτσι, άσχετα αν επιστρέψαμε ή όχι πρόσφατα από άδεια, από σήμερα, ως είθισται βάζουμε τα «κεφάλια μέσα» και ξαναμπαίνουμε στους γνωστούς ρυθμούς μας. Βέβαια κάποιοι είχαν τους ίδιους ρυθμούς και το καλοκαίρι, αλλά τώρα τα ψέματα τελείωσαν για όλους. Δεν είναι ό,τι πιο ευχάριστο, είναι όμως αναγκαίο…
Πάντως από άποψης επισκεπτών αδειάζουμε πια για τα καλά. Λίγοι είναι πλέον εκείνοι που συνεχίζουν τις διακοπές τους και λίγοι οι αργόσχολοι, αφού «κάθε κατεργάρης πρέπει να καθίσει στον πάγκο του». Γιατί, τι νομίζετε; Η ζωή, για τους περισσότερους από εμάς είναι γαλέρα. Λίγοι είναι οι τυχεροί που περνούν καλά και δεν ξέρουν τι έχουν…
Τώρα πια σιγά σιγά θα αδειάσουν λίγο και οι δρόμοι μας που ολόκληρο το καλοκαίρι είχαν την ιδιαίτερη τιμητική τους. Ειδικότερα οι κεντρικοί της πόλης, στους οποίους για να κυκλοφορήσεις έβλεπες και πάθαινες. Όχι πως δεν θα εξακολουθήσουμε να έχουμε πρόβλημα, θα είναι όμως πιο ήπιο, έτσι;
Α ναι, μιας και μιλήσαμε για δρόμους. Όσοι ήρθαν στη Χίο είχαν να λένε και να επαινούν το οδικό δίκτυο της υπαίθρου μας, τόσο προς Βορρά, όσο και προς Νότο. Εκτός από τις φυσικές ομορφιές μας έχουμε κάτι ακόμα για το οποίο μπορούμε να είμαστε υπερήφανοι. Για να μην γκρινιάζουμε συνέχεια…
Αν και εδώ που τα λέμε, την γκρίνια την έχουμε στο αίμα μας. Η αλήθεια όμως είναι ότι αν δεν γκρινιάζαμε και στο παρελθόν τίποτα δεν θα είχε γίνει. Επομένως, συνεχίζουμε να γκρινιάζουμε. Για ό,τι το καλύτερο! Καλό φθινόπωρο. Αν και έχουμε καιρό ακόμα για να το βιώσουμε.
Του Δημήτρη Φρεζούλη
