Χίος, Παρασκευή 10 Ιουλίου

Ερωτήματα μονοπατιού…

Παρ, 29/05/2020 - 07:48

Nτόρος μεγάλος έγινε τις τελευταίες ημέρες με το μονοπάτι του Άι Γιάννη Φακά που είχε και ιστορική σημασία, καθώς ήταν συνδυασμένο και συνδεδεμένο με τις πελεκανιές και τους πετροκόπους που δούλευαν σε αυτές. Στην κυριολεξία ισοπεδώθηκε και έγινε δρόμος και μάλιστα… διπλής κατεύθυνσης! Τόσο καλά… Και βέβαια για τον καθαρισμό, την ανάδειξη και συντήρηση τέτοιου είδους μονοπατιών, που έχουμε και πολλά στη Χίο, δούλεψαν Κυριακές και Κυριακές κάποιοι ρομαντικοί. Κάποιοι άνθρωποι που πίστεψαν ότι με τον τρόπο αυτό δημιουργούν τις προϋποθέσεις για εναλλακτικό τουρισμό, με ό,τι καλό αυτό συνεπάγεται…

Υποθέτω πως έχετε παρακολουθήσει την υπόθεση και τις οργισμένες δικαιολογημένες αντιδράσεις όσων «τα πήραν στο κρανίο», για ένα έργο που αλλιώς έπρεπε να εξελιχθεί, αλλά η μπουλντόζα ανέτρεψε τα όποια αρχικά σχέδια. Δεν κατάλαβε, λέει, καλά ο εργολάβος που ανέλαβε και την ευθύνη και ο επιβλέπων μηχανικός δεν μπορούσε, είπε, να είναι από πάνω του…

Και εδώ μπαίνουν τα ερωτήματα… Αφού  το σχέδιο, είπαν, ήταν μπερδεμένο γιατί κανείς δεν πρόβλεψε να το ξεμπερδέψει; Αφού δεν κατάλαβε καλά ο εργολάβος γιατί δεν ζήτησε διευκρινίσεις; Γιατί ο επιβλέπων μηχανικός δεν πήγε μια βόλτα, να ρίξει μια ματιά βρε αδελφέ, όταν ο εργολάβος ανέλαβε δουλειά;

Αυτονόητα ερωτήματα αλλά ποιος θα τα απαντήσει… Και κάτι τέτοιο να γίνει τώρα θα είναι άχρηστο και μάταιος κόπος. Η ζημιά έγινε και τώρα, λένε, θα την αποκαταστήσουν… Πώς όμως αποκαθίσταται η φύση με τεχνικά, υποθέτω, μέσα; Προβλέπω μια καρικατούρα που δεν θα έχει καμία σχέση με αυτό που υπήρχε.

Τι να πεις με τη γενική αδιαφορία και με το «όσα πάνε και όσα έρθουν» που δυστυχώς είναι ίδιον χαρακτηριστικό πολλών και οι συνέπειες είναι εις βάρος του τόπου και όλων όσοι δίνουν τη δική τους μάχη να τον αναδείξουν... Δυστυχώς η περίπτωση αυτή δεν είναι μοναδική… Μόνο που τα παθήματα δε γίνονται μαθήματα και έχουμε επανάληψη παρόμοιων λαθών.

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα

Πέμ, 09/07/2020 - 09:16
Γεωργία Μπόλια και Μαρία Παπαμονιώδη καθαρίζουν το λιμανάκι της Αγ. Ερμιόνης αλλά και τον Καταρράκτη, Άγιο Γιάννη, Βοκαριά και Γρίδια

Λίγο πολύ είναι γνωστό πώς γίνονται κάποιες προσλήψεις, κυρίως συμβασιούχων, στις αυτοδιοικητικές υπηρεσίες προκειμένου να εξυπηρετηθούν ημέτεροι… Και δε λέω, έτσι κι αλλιώς κάποιοι πρέπει να προσληφθούν, οπότε τι ημέτεροι, τι «ξένοι»… Ανέκαθεν το ίδιο έργο παιζόταν σε τέτοιες περιπτώσεις και το ίδιο θα γίνεται και στο μέλλον, από τη στιγμή που πάντα θα υπάρχουν πελατειακές σχέσεις… Και, ξέρετε, σ’ αυτές τις προσλήψεις έχουμε συμβασιούχους οι οποίοι εργάζονται με συνέπεια και άλλους που όχι μόνο σφυρίζουν αδιάφορα (σου λένε, έτσι κι αλλιώς θα είμαι εδώ γιατί να σκάω;), αλλά εγκαλούν και τους πρώτους γιατί «χαλάνε την πιάτσα»…

   Τα τελευταία 16 χρόνια κάθε χειμώνα κολυμπώ στο Κολυμβητήριο για θεραπευτικούς λόγους. Έχω, λοιπόν, εικόνα για ό,τι το αφορά, κυρίως από άποψης καθαριότητας και όχι μόνο. Έτσι έβλεπα ποιοι δούλευαν και ποιοι αδιαφορούσαν. Μάλιστα δυο τρεις περιπτώσεις τις ανάφερα και ονομαστικά σε σχόλια στην «Αλήθεια», προτρέποντας τους δημοτικούς άρχοντές μας να τις λάβουν υπόψη, αλλά πέρα βρέχει και στο Αϊβαλί βροντά…

  Θυμάμαι, χαρακτηριστικά, τον Αντώνη Αναστασίου που φρόντιζε να διορθώνει κάθε τι που υπέπιπτε στην αντίληψή του και να μην κάθεται σε χλωρό κλαδί. Και δύο καθαρίστριες, δεν θυμάμαι τώρα τα ονόματά τους) που στην κυριολεξία «έγλειφαν» κάθε γωνιά του Κολυμβητηρίου και έλαμπε από καθαριότητα… Παρά το ότι, λοιπόν, ήταν άριστοι και οι τρεις στις δουλειές τους, μόλις έληξε η σύμβασή τους έφαγαν μια μεγαλοπρεπή κλοτσιά, ενώ θα έπρεπε να τους παρακαλούν να μείνουν…

   Φέτος, βλέπω δύο κοπέλες που καθαρίζουν το λιμανάκι αλλά και τον Καταρράκτη, Άγιο Γιάννη, Βοκαριά και Γρίδια. Και πραγματικά η δουλειά τους είναι άριστη και πέρα από κάθε προσδοκία. Δεν αφήνουν όχι μόνο σκουπιδάκι αλλά και χωματάκι. Τις βλέπω όποτε έρχονται και δίνουν την ψυχή τους. Γεωργία Μπόλια και Μαρία Παπαμονιώδη (φωτό) τα ονόματά τους και θέλω να τις ευχαριστήσω για το έργο που επιτελούν. Ας έχουν υπόψη τους στο Λιμενικό Ταμείο και στο Δήμο ότι κάνουν σωστά και με συνέπεια τη δουλειά τους και ίσως τις χρειαστούν σε άλλες ευκαιρίες που πιθανόν θα παρουσιαστούν. Οι άξιοι πρέπει να επαινούνται και να ανταμείβονται.

Του Δημήτρη Φρεζούλη