«Γεια σου κύριε Νίκο μας»… Και σ’ αυτό το «μας» κρυβόταν μια πολύ μεγάλη αλήθεια αναμφισβήτητη που ισχύει σχεδόν 50 χρόνια και τι πιο ευχάριστο να σε θεωρούν όλοι με αυτό το «μας» δικό τους που σημαίνει καθολική αποδοχή. Και ποιος δεν θέλει αυτή την καθολική αποδοχή, όσο μετριόφρων και αν είναι, όταν μάλιστα η αποστολή του είναι ιερή και λειτούργημα.
Πρωί Σαββάτου είχα σταματήσει έξω από το κρεοπωλείο του Γιώργου Μεγαλοοικονόμου στα Θυμιανά να ψωνίσει η Φρόσω. Λίγα μέτρα πιο 'κεί στεκόταν και μιλούσε με τον Δημήτρη Στρουμπή ο Νίκος Τσιλίμης κρατώνας κι αυτός στο χέρι του ό,τι αγόρασε. Μόλις τον είδα «άνοιξε» η καρδιά μου γιατί τον αγαπώ πολύ από τα χρόνια του Γυμνασίου. Όταν τελείωσε τη κουβέντα με τον Δημήτρη πλησίασε στο τζάμι του αυτοκινήτου μου για μια καλημέρα και όχι μόνο αφού με τον Νίκο πάντα κάτι έχεις να πεις…
Καθώς κουβεντιάζαμε για την «κυρία» Καϊλή που κι αυτή αποδείχτηκε λαμόγιο, κατά το κοινώς λεγόμενο, πέρασε ένα αγροτικό αυτοκινητάκι από το οποίο πρόβαλε ένα νεανικό κεφάλι και ακούστηκε αυτό που γράφω και στον τίτλο… «Γεια σου κύριε Νίκο μας», με ιδιαίτερη έμφαση στο «μας»… Δεν πρόλαβε να φύγει ο οδηγός του πρώτου και να, εμφανίστηκε, και ένα δεύτερο. Άλλο κεφάλι, επίσης νεανικό, πρόβαλε από το ανοιχτό παράθυρο και ένα χαμογελαστό πρόσωπο τον χαιρέτησε με χαρά και εγκαρδιότητα.
Χάρηκα πολύ γιατί διαπίστωσα για μια ακόμα φορά με πόσο μεγάλη αγάπη περιβάλλεται ο παλιός καλός φίλος και συμμαθητής. Και το φαινόμενο δεν είναι τωρινό. Όλα αυτά τα χρόνια που ο Τσιλίμης ασκεί με θρησκευτική ευλάβεια το λειτούργημά του χιλιάδες είναι εκείνοι που έπιναν και πίνουν νερό στο όνομά του. Όχι μόνο για τις ιατρικές ικανότητές του και ιδιαίτερα ως προς τις διαγνώσεις του, αλλά και για τον ακέραιο χαρακτήρα του. Για το χαμόγελο και την καταδεκτικότητά του, για το ότι δεν έχει καβαλήσει κανένα καλάμι, για το ότι μπορείς να παίξεις και καρπαζιές, που λέει ο λόγος, μαζί του. Για την καλοσύνη και τη μεγάλη καρδιά του.
Τον χαίρομαι όχι μόνο για την ιατρική ιδιότητά του, αλλά και για την αγάπη του προς όλους που είναι πρωτοφανής. Και η ηθική, τουλάχιστον, ικανοποίησή του θα πρέπει να είναι απόλυτη. Γιατί για τι άλλο ζούμε σήμερα παρά για να έχουμε την έξωθεν καλή μαρτυρία για τα έργα μας. Και να αναγνωρίζεται η προσφορά μας στο κοινωνικό σύνολο.
Και επειδή, μ’ όποιον δάσκαλο καθίσεις τέτοια γράμματα θα μάθεις, την ίδια τακτική ακολουθεί και η κόρη του η Κωνσταντίνα, που έρχεται ως συνέχεια δική του. Έτσι θα κρατήσει πολλά χρόνια αυτή η κολόνια και τι πιο ευχάριστο για όλους. Να είναι καλά αμφότεροι και να μας αγαπάνε όπως τους αγαπάμε κι εμείς!
Του Δημήτρη Φρεζούλη
