Λογικό ήταν το χτεσινό χρονογράφημα να προκαλέσει αντιδράσεις… Τόσο θετικές, σε μεγαλύτερο βαθμό, όσο και αρνητικές σε ελάχιστο. Κάποιοι, όπως σε πολλές άλλες περιπτώσεις, συμφώνησαν και κάποιοι, λίγοι (3), διαφώνησαν. Κυρίως ως προς το βαθμό της πίστης μας στη θρησκεία μας. Νομίζω όμως ότι κανείς από όσους συμφώνησαν δεν το έκαναν με κακή προαίρεση, ως προς τη θρησκεία. Με αυτή τη θρησκεία γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε κι αυτή τη θρησκεία ακολουθούμε. Τώρα αν είναι καλή, μέτρια ή κακή εξαρτάται από το βαθμό πίστης του καθενός. Και κανείς, ακόμα και αρνητής, δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι τα διδάγματα της ορθοδοξίας δεν είναι ωραία, σωστά και αληθινά όσα αφορούν τη βιωτή μας. Πρέπει και επιβάλλεται να ακολουθούμε τους γενικούς κανόνες που μας κάνουν καλούς κ’ αγαθούς ανθρώπους. Κανείς δεν έχει αντίρρηση. Άλλωστε ο σωστός τρόπος ζωής είναι ζητούμενο. Χωρίς μίση, πάθη, κακίες και όλα τα συμπαρομαρτούντα.
Όμως όλα τα παραπάνω δεν έχουν καμία σχέση με κάποια δογματικά λόγια που ξεφεύγουν από τη σημερινή πραγματικότητα. Αλλιώς ήταν τα πράγματα 2000 χρόνια πριν και διαφορετικά είναι σήμερα. Προχωράμε μπροστά και λογικό είναι κάποια από αυτά να τα βλέπουμε με διαφορετικό μάτι. Έγραψα και χτες ότι αφού ο πατριάρχης απηύθυνε τα συλλυπητήριά του και προσευχήθηκε δεν ήταν ανάγκη να αναφερθεί στο ότι «μετέβησαν εκ του θανάτου εις τη ζωή». Εντάξει, λόγος παρηγορίας, αλλά ποια παρηγοριά μπορεί να προσφέρει σε εκείνους που έχασαν τους ανθρώπους τους; Υπάρχουν λόγια παρηγοριάς;
Το αγαπητό μου -και το εννοώ- Παπαδοπουλάκι δικαιολόγησε αυτή τη μετάβαση και σημειώνει ότι «το να λέει κάποιος ότι είναι Χριστιανός και δεν πιστεύει στην άλλη ζωή ή την Ανάσταση των νεκρών, σημαίνει ότι μάλλον πρέπει να αλλάξει... θρησκεία (…). Για την ορθόδοξη πίστη ο θάνατος είναι το πέρασμα προς την αιώνια ζωή (…). Διότι οι νεκροί κοιμώνται μέχρι την Δευτέρα Παρουσία και την κοινή Ανάσταση. Δικαίωμα κάποιου να μην πιστεύει σε αυτό, αλλά Όποιος δεν πιστεύει σε αυτό ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ (…). Για τα λάθη των ανθρώπων δεν ευθύνεται ο Θεός. Ο άνθρωπος έχει το αυτεξούσιο (που ο Θεός του έδωσε έμφυτο) και εάν γίνονται ανθρώπινες τραγωδίες με επιλογή των ανθρώπων (λάθη, παραλείψεις ή και σκοπιμότητες) δεν ευθύνεται ο Θεός».
Περιορίζομαι στον αντίλογο του Γιώργου, ως εκπροσώπηση και τριών ακόμα που εξέφρασαν αντιρρήσεις, έναντι 110 και, που συμφώνησαν, για να μην θεωρηθώ μεροληπτικός. Δεν θα τα σχολιάσω περαιτέρω, ειδικά για την Δευτέρα Παρουσία και την κοινή Ανάσταση. Επιμένω, πάντως, ότι ο Πατριάρχης έπρεπε να αποφύγει αυτή τη «μετάβαση» μπροστά σε τέτοιο πόνο και οδυρμό.
Του Δημήτρη Φρεζούλη
