Γλύκα και πίκρα…

Παρ, 30/04/2021 - 13:24
Οι Θρήνοι που ψάλλονται την Μεγάλη Παρασκευή είναι σαν να τους ακούμε από τα χείλη κάθε χαροκαμένης μάννας

Μεγάλη Παρασκευή, λοιπόν, σήμερα…

«Σήμερα μαύρος ουρανός, σήμερα μαύρη μέρα / σήμερα όλοι θλίβονται και τα βουνά λυπούνται»…

«Ο ήλιος εσκοτίστηκεν κι όλον το φως εχάθη / και το φεγγάριν τ’ ουρανού κατά πολλά επικράνθη. / Όρη αναστενάξετε και πέτρες ραϊστείτε / και ποταμοί στραγγίσετε και δένδρα μαραθείτε»…

«Φεύγεις πάνω στην άνοιξη, γιε μου καλέ μου, / Άνοιξή μου γλυκιά, γυρισμό που δεν έχεις. / Η ομορφιά σου βασίλεψε κίτρινη, γιε μου, / δεν μιλάς, δεν κοιτάς, πώς μαδιέμαι, γλυκέ μου! / Καθώς κλαίει, σαν της παίρνουν το τέκνο, η δαμάλα, / ξεφωνίζω και νόημα δεν έχουν τα λόγια».

Θρήνοι που είναι σαν να τους ακούμε από τα χείλη κάθε χαροκαμένης μάννας. Η ταύτιση γίνεται αυθόρμητα, γιατί στο μοιρολόι ο θάνατος εννοείται ως ακαταμάχητος και η ζωή ως ένα θαύμα που η επανάληψή του δεν είναι εφικτή. Ποια μάννα, ό,τι κι αν πιστεύει, δεν θα ένιωθε πως και ο δικός της ακρότατος πόνος εκφράζεται μέσα από τέτοια λόγια…

Έτσι λοιπόν αξιωθήκαμε να ζήσουμε μία ακόμα Μεγάλη Παρασκευή και ας μην έχει καμία σχέση με τις χτεσινές και προχτεσινές. Έχει όμως την ίδια σχέση με τις γλυκύτατες μελωδίες, που θα ακούσουμε απόψε στις εκκλησίες μας, που  ευτυχώς παραμένουν αναλλοίωτες. Μελωδίες που σε συγκινούν, σε συγκλονίζουν και σου σταλάζουν στην καρδιά μια γλύκα κι έναν πόνο ταυτόχρονα.

«Αι γενεαί πάσαι» και «Ω γλυκύ μου έαρ» και τόσα άλλα κάτω από τον ανθοστόλιστο επιτάφιο. Έστω και με τις χορωδίες που φτιάχνονται την τελευταία στιγμή. Και μετά η περιφορά, χωρίς όμως φέτος να την ακολουθούμε με τις τρεμάμενες φλόγες των κεριών στα χέρια μας. Όμορφες και κάθε φορά το ίδιο ανεπανάληπτες στιγμές.

 
Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα