H Κυριακή μας…

Κυρ, 26/04/2020 - 09:47
Μνημόσυνο Κυριακής που έχει μετατραπεί σε κοινωνική εκδήλωση με τα κεράσματα

Μονότονη, ανιαρή και άνοστη κατάντησε και η Κυριακή μας στην εποχή του κορωνοϊού… Η πιο όμορφη και αναμενόμενη ημέρα της βδομάδας έχει καταλήξει όχι μόνο να είναι μια από τα ίδια, αλλά έχω την εντύπωση ακόμα και χειρότερα…

   Έτσι η Κυριακή που ανέκαθεν ήταν μία, μοναδική και ξεχωριστή σήμερα δεν είναι τίποτα. Και πόσες όμορφες Κυριακές δεν έχουμε περάσει από τότε που αρχίσαμε να νιώθουμε τον κόσμο… Ακόμα και οι παλιές που έχω την αίσθηση ότι ήταν ακόμα πιο ενδιαφέρουσες από τις σημερινές, γιατί και αυτές των ημερών μας δύο πραγματάκια έχουν και που τις κάνουν διαφορετικές…

   Στα μικράτα μας, όσοι έχουμε μια σχετική ηλικία, θυμάστε πώς ήταν οι Κυριακές μας; Κατ’ αρχήν πηγαίναμε στην εκκλησία άσχετα αν είχε ή όχι μνημόσυνο. Μετά ανοίγαμε τα ραδιόφωνα να ενημερωθούμε για τα καινούργια τραγούδια. Ακολουθούσε το οικογενειακό, παρακαλώ, μεσημεριανό τραπέζι. Νωρίς το απόγευμα άρχιζαν οι ραδιοφωνικές αναμεταδόσεις ποδοσφαίρου από τα γήπεδα, ενώ κάποιοι από εμάς πήγαιναν και στο τοπικό γήπεδο αφού οι ομάδες μας έπαιζαν σε εθνικές κατηγορίες. Μετά όλοι και όλες έβαζαν τα καλά τους και έβγαιναν βόλτα στο χωριό ή στις γειτονιές και για το σχετικό νυφοπάζαρο και οι καυτές ματιές έδιναν και έπαιρναν… Και βέβαια η κατάληξη της Κυριακής ήταν το σινεμά στο οποίο ειδικά την ημέρα αυτή κυριαρχούσαν οι ελληνικές ταινίες με πρωταγωνιστές και πρωταγωνίστριες που έκαιγαν καρδιές… Πολλές φορές περιμένοντας και στην ουρά για να μπεις μέσα, αλλά και αφού έμπαινες το μάτι σου «έπαιζε» από 'δώ κι από 'κεί για να εντοπίσεις την αγαπημένη σου…

   Και στη συνέχεια όμως, παρά το ότι όλα τα παραπάνω κάποια στιγμή ανήκαν στο παρελθόν, είχαμε τα μνημόσυνα της Κυριακής που έχουν μετατραπεί σε κοινωνική εκδήλωση με τα κεράσματα. Κανένα καφεδάκι σε γνωστά σπίτια. Και το απόγευμα συντροφιά με την τηλεόραση αλλά και με τις απευθείας μεταδόσεις των αγώνων ποδοσφαίρου…

   Τώρα ούτε μνημόσυνα, ούτε καφεδάκια, ούτε μπάλα, τι Κυριακή είναι αυτή; Όπως την χαρακτήρισα στην αρχή… Μονότονη, ανιαρή και άνοστη!

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα