Χίος, Σάββατο 8 Αυγούστου

Το χάδι στη μάννα…

Σάβ, 04/07/2020 - 11:02
Λαμπρώ Θεμιστοκλή Μουχλή

Η 90χρονη γερόντισσα ήταν ξαπλωμένη στο νοσοκομειακό κρεβάτι με κλειστά τα μάτια… Ένα σωληνάκι έφευγε από τη μύτη της και μια μάσκα οξυγόνου κάλυπτε το στόμα και τη μύτη της… Και, βέβαια, ο απαραίτητος ορός στο αριστερό χέρι της. Κάποια στιγμή άνοιξε τα κουρασμένα μάτια της… Ο γιος της, άγρυπνος άγγελος, έσκυψε πάνω της. Οι ματιές τους συναντήθηκαν και «έλεγαν» πολλά. Έβαλε το χέρι του στο γερασμένο άσπρο κεφάλι και το χάιδεψε… Ένα χάδι αγαπησιάρικο και στοργικό, ένα χάδι λατρευτικό… Η γερόντισσα προσπάθησε να ανοίξει το στόμα της και να πει κάτι, αλλά δεν τα κατάφερε… Της είπε όμως ο γιος… «Εγώ είμαι, ο Παντελής, ησύχασε, μη στενοχωριέσαι, όλα θα περάσουν». Η μάννα έδειξε να ησυχάζει και μετά από λίγο έκλεισε και πάλι τα μάτια της και έπεσε σε λήθαργο. Λέτε και ξύπνησε γι' αυτό το χάδι και ήταν αυτά τα λόγια που ήθελε να ακούσει… Καθόμουν δίπλα στον αγαπητό και καλό φίλο μου και βλέποντας τη σκηνή συγκινήθηκα τόσο, που με κόπο συγκράτησα ένα δάκρυ που ανέβηκε στα μάτια μου…

   Με συγκίνησε το χάδι και τα λόγια αγάπης του Παντελή που, με ιδιαίτερη ευαισθησία, βάλθηκε να παρηγορήσει τη μάννα, τη μία και μοναδική, που βρέθηκε στην πιο κρίσιμη κατάσταση της 90χρονης ζωής της. Ένα χάδι που για τη μάννα μπορεί να ήταν σαν να της χάριζε τον κόσμο όλο. Μια απλή κίνηση, ένα άπλωμα του χεριού, ένας λόγος. Από το παιδί στη μάννα. Από το γιο που, άγρυπνος φρουρός, ξενυχτούσε πάνω από το κρεβάτι, καθώς και η μάννα, μια φορά κι έναν καιρό, ξαγρυπνούσε πάνω από το δικό του. Και του έδινε τα δικά της χάδια. Και να που ήρθε η στιγμή να της δώσει κι εκείνος το δικό του. Ένα χάδι γλυκό. Τυχερές οι μαννάδες που έχουν τέτοιους γιους και κόρες…

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Υ.Γ.: Στη μνήμη της Λαμπρώς Θεμιστοκλή Μουχλή για την οποία τελείται μνημόσυνο σήμερα για την ανακομιδή των λειψάνων της από το γιο της Παντελή, καθώς ήταν οι πρωταγωνιστές του παραπάνω.

 

Σχετικά Άρθρα

Σάβ, 08/08/2020 - 07:55
Ντίνα & Γιάννης Παληού

Παρακολουθώ χρόνια τώρα, από την εποχή που ζούσε ο αείμνηστος Αντώνης Παληός το δικό του πάλεμα και στη συνέχεια του Γιάννη με τις αδηφάγες Τράπεζες… Εκείνο το... κωλοδάνειο, που μαύρη η ώρα που το πήραν μια φορά κι έναν καιρό, έχει γίνει ο εφιάλτης του Γιάννη, της Ντίνας και των κοριτσιών τους και όχι μόνο δεν τους αφήνει να κλείσουν μάτι αλλά δεν παύει να τους απασχολεί κάθε ώρα και στιγμή…

   Είναι γνωστό, εδώ και αρκετούς μήνες, ο άνισος αγώνας που δίνουν με την τράπεζα. Για να σώσουν από τον πλειστηριασμό το μοναδικό σπίτι τους. Και κινδυνεύουν να πεταχτούν στο δρόμο με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Και ξέρουμε όλοι ότι ο Γιάννης Παληός, όχι μόνο δεν είναι πλούσιος ώστε να έχει άνεση, αλλά έχει ένα εκδοτικό γραφείο που «βγαίνει» δεν «βγαίνει», καθώς η αγάπη για τα βιβλία ξεπερνά το όποιο κέρδος θα μπορούσε να έχει. Πάει με το σταυρό στο χέρι, που λέμε, και προσπαθεί, ακόμα και με χασούρα, να διατηρήσει την εκδοτική δραστηριότητα στο νησί… Θα πείτε, ας πρόσεχε και ας μην ήταν τόσο ευαίσθητος και συνειδητοποιημένος… Ελάτε όμως που πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι.

  Έτρεξε πάνω - κάτω, χωρίς όμως να φιλήσει κατουρημένες ποδιές, έδωσε μάχες, η συμπαράσταση όλων ήταν καθολική, αλλά η ενδεχόμενη συμφωνία σκόνταψε στην τραπεζική αναλγησία. Ξέρουμε, δα, ότι οι τράπεζες αφενός είναι κράτος εν κράτει και αφετέρου είναι σκληρές και καθόλου φιλεύσπλαχνες… Όποιες  συμφωνίες και αν πρότεινε ο Γιάννης, προκειμένου να μπορεί να ανταποκρίνεται στην υποχρέωση που θα αναλάμβανε για εξόφληση, δεν έγιναν δεκτές απ’ ό,τι ξέρω…

   Και πρόσφατα παρουσιάστηκε και το κυβερνητικό πρόγραμμα «Γέφυρα», αλλά κι αυτό είναι υπέρ των τραπεζών και ουσιαστικά αποτελεί εμπαιγμό των οφειλετών. Το έλεγαν οι πιο παλιοί… Είναι «ου μπλέξεις». Έτσι και μπλέξεις, ειδικά με τις τράπεζες, άντε τρέχα γύρευε να ξεμπλέξεις. Χάνεις τον ύπνο σου, είσαι αλλού στον ξύπνιο σου, σκας, πλαντάζεις και περιμένεις να χάσεις το σπίτι σου. Υπάρχει τίποτα χειρότερο;  Κουράγιο ρε Γιάννη και Ντίνα. Σας νοιαζόμαστε όλοι, θέλω να πιστεύω.

Του Δημήτρη Φρεζούλη