Ομολογώ ότι, ενδεχομένως, θα συναντήσω αρνητικές αντιδράσεις για το παρακάτω κείμενο αλλά, είτε το θέλουμε είτε όχι, η αποτέφρωση μπήκε στη ζωή μας. Και είναι πια μια πραγματικότητα. Καλώς ή κακώς δεν θα το εξετάσουμε. Εκείνο που παρατηρούμε είναι ότι αρκετοί είναι εκείνοι (πρόσφατα ο Γιώργος Παπαδάκης) που προτιμούν αυτόν τον τρόπο να αποχαιρετήσουν τα εγκόσμια και περί ορέξεως ουδείς λόγος. Υπάρχουν οι υπέρμαχοι, υπάρχουν και, είναι και η απόλυτη πλειοψηφία, αρνητές, επειδή κυρίως δεν συνάδει με την παράδοσή μας και όλα όσα βρήκαμε από τους προγόνους μας. Και τα οποία για τη μεγαλύτερη μερίδα είναι όσια, ιερά και σεβαστά. Να τα ισοπεδώσουμε όλα πια; Όχι, βέβαια, αλλά είναι θέμα επιλογής του καθενός.
Μακάβριο το θέμα θα πουν οι περισσότεροι, αλλά έχω την άποψη πως πρέπει να ακούγονται και να διαβάζονται όλες οι απόψεις, άσχετα αν συμφωνούμε ή διαφωνούμε. Το αλίευσα στο διαδίκτυο και υπογράφεται από τον Κωνσταντίνο Γιαλούρη από το Ρέθυμνο.
«Η τελευταία μου επιθυμία είναι η καύση του σώματός μου. Και οι λόγοι, κατά τον ίδιο, είναι οι παρακάτω:
Δεν θέλω το σώμα μου να παρατείνει τη φθορά του μέσα στη γη. Η ταφή εγκλωβίζει αυτό που έχει ήδη τελειώσει σε μια αργή, σιωπηλή αποσύνθεση που δεν προσφέρει τίποτα στους ζωντανούς. Η καύση είναι καθαρή, άμεση και οριστική· κλείνει τον κύκλο χωρίς περιττή αναμονή και χωρίς εικόνες που βαραίνουν τη μνήμη.
Πιστεύω βαθιά πως η μνήμη ενός ανθρώπου δεν πρέπει να είναι δεμένη με ένα σημείο στο χώμα, με μάρμαρα και ημερομηνίες. Η μνήμη ζει στους ανθρώπους, στις πράξεις, στα λόγια, στα ίχνη που αφήσαμε ο ένας στον άλλον. Το σώμα δεν είναι αυτό που πρέπει να θυμόμαστε.
Η καύση συμβολίζει για μένα την ελευθερία. Η στάχτη δεν ανήκει πουθενά και ταυτόχρονα ανήκει παντού. Μπορεί να επιστρέψει στη φύση, να σκορπιστεί, να χαθεί μέσα στο σύνολο, χωρίς σύνορα και χωρίς ιδιοκτησία. Δεν θέλω να «κατοικώ» μετά τον θάνατο· θέλω απλώς να διαλυθώ.
Δεν επιθυμώ να αφήσω πίσω μου βάρος. Ούτε υποχρεώσεις, ούτε ενοχές, ούτε καθήκοντα φροντίδας ενός τάφου. Ο θάνατός μου δεν θέλω να γίνει ραντεβού, συνήθεια ή κοινωνική υποχρέωση για κανέναν. Θέλω όσοι με αγάπησαν να με θυμούνται αν το θέλουν, όχι επειδή πρέπει.
Τέλος, η καύση είναι για μένα μια πράξη ειλικρίνειας απέναντι στον θάνατο. Δεν προσποιείται ότι κάτι διαρκεί περισσότερο απ’ όσο πραγματικά διαρκεί. Παραδέχεται το τέλος χωρίς ωραιοποιήσεις και ψευδαισθήσεις μονιμότητας.
Αν κάτι αξίζει να μείνει από μένα, δεν είναι το σώμα μου. Είναι ό,τι έδωσα, ό,τι μοιράστηκα και ό,τι αγάπησα. Αυτό δεν καίγεται και δεν θάβεται».
Ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του, θετικά ή αρνητικά. Και ας δικαιολογήσει ή ας απορρίψει μια τέτοια άποψη.
Του Δημήτρη Φρεζούλη
Υ.Γ.: Το στιγμιότυπο από την τελετή κατά την οποία σκορπίσαμε τη στάχτη του συγγραφέα Φάνη Φαντέμη στη θάλασσα των Οινουσσών που ήταν και η τελευταία επιθυμία του.
