Η καμπάνα του Εσπερινού…

Σάβ, 22/01/2022 - 07:04

Μιας και βρισκόμαστε σε ένα ακόμα Σάββατο, ξέρετε τι θυμήθηκα; Τον Εσπερινό, που ανέκαθεν ήταν το σημείο αναφοράς του Σαββάτου.

Τον Εσπερινό που ύμνησαν λογοτέχνες και ποιητές κάποιων άλλων εποχών, γιατί πολύ φοβάμαι ότι στις μέρες μας έχασε εκείνη τη μαγεία που ανέπεμπε κάποια χρόνια πριν…

Για να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω σήμερα ποια είναι η προσέλευση των πιστών στον Εσπερινό του Σαββάτου, και αυτό γιατί έχω να πάω σε Εσπερινό από τα παιδικά χρόνια μου.

Υποθέτω όμως ότι η όποια προσέλευση δεν θα έχει καμία σχέση με αλλοτινές εποχές, όταν, έστω και αν δεν πήγαιναν οι πιστοί στην εκκλησία να τον παρακολουθήσουν, δεν έπαυε να σηματοδοτεί τα Σάββατά τους.

Ήταν κάτι το εξαιρετικό και οι μαννάδες και οι πατεράδες μας, όταν άκουγαν την καμπάνα να κτυπά, έκαναν ευλαβικά το σταυρό τους. Κι αυτό γιατί στο μυαλό τους το κτύπημα της καμπάνας του Εσπερινού, εκτός από την όποια θρησκευτικότητα ενέπνεε, ήταν και το τέλος της εβδομάδας και η αρχή της ξεκούρασης για την Κυριακή που θα ακολουθούσε.

Την καμπάνα του Εσπερινού ύμνησαν όλοι σχεδόν οι παλιοί λογοτέχνες και ποιητές μας. Τους ενέπνεε, αφού τους δημιουργούσε όμορφα συναισθήματα, τα οποία έβγαιναν από μέσα τους και ζωντάνευαν πάνω στα άψυχα χαρτιά. Ακόμη και σήμερα, διαβάζοντάς τα, δεν μπορούμε να πούμε ότι δεν μας αγγίζουν και δεν επαναφέρουν στο νου μας αναμνήσεις του παρελθόντος που έχουν αραχνιάσει. Δεν ξέρω όμως, όταν ακούμε αυτή την καμπάνα τώρα, αν αισθανόμαστε κάτι διαφορετικό. Θα κατέληγα στο συμπέρασμα ότι δεν αισθανόμαστε τίποτα. Είναι οι καιροί και οι εποχές που έχουν αλλάξει…

 

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα