Η πρόσφυγας…

Δευ, 22/06/2020 - 07:51
Κανείς δεν ξεσπιτώνεται όταν περνάει καλά και ο καθένας έχει το δικαίωμα στο όνειρο

Τη βλέπω πρωί και απόγευμα να περνάει από μπροστά μου καθώς κάθομαι στην αυλή μου, στο λιμανάκι της Αγίας Ερμιόνης. Με ένα ύφος θλιμμένο, με την απογοήτευση να είναι φανερή στο πρόσωπό της, με μια μεγάλη μαντίλα στο κεφάλι που πέφτει στην πλάτη της, με ένα είδος κομποσκοινιού στο χέρι της. Προχωράει και κάθεται σε ένα βραχάκι της ακρογιαλιάς και αγναντεύει πότε τη θάλασσα και πότε τις απέναντι ακτές…

Πάντα μελαγχολική και απ’ ό,τι μπορώ να καταλάβω, γιατί την προδίδει το ύφος της… Και προφανώς, σκέπτεται… Δεν μπορώ, βέβαια, να μπω στο μυαλό της, αλλά τι άλλο από το ότι σίγουρα κάπως διαφορετικά περίμενε να εξελιχθούν τα πράγματα φεύγοντας από την πατρίδα της. Πόσα όνειρα έκανε κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας της, πόσο υπομονετικές σκέψεις κυριαρχούσαν στο ταξίδι της περιπέτειας μέχρι εδώ, με πόση ανακούφιση πάτησε σε στέρεο έδαφος περνώντας τη θάλασσα. Όμως τα όνειρα κοστίζουν ακριβά και, οπωσδήποτε, εκείνο που δεν περίμενε ήταν να εγκλωβιστεί σε ένα νησί και να ζει κάτω από καθόλου ιδεατές συνθήκες…

Και πόσα άλλα θα τριγυρνούν καθημερινά στο μυαλό της τις ώρες της σκέψης και της περισυλλογής… Το σπίτι και πιθανόν οι δικοί της που άφησε πίσω, ό,τι είχε φτιάξει μέχρι τώρα και ας ήταν φτωχό, συγγενείς, γνωστούς και φίλους. Πίστεψε στην καλύτερη ζωή και την περίμενε πώς και πώς, αλλά ξεγελάστηκε…

Και τώρα κάθεται στην ακρογιαλιά, παίζοντας με το κομποσκοίνι της, διαπιστώνοντας πως ό,τι ονειρεύτηκε ήταν μόνο στη φαντασία της… Και πώς να το αποδεχτεί και πώς να το χωρέσει το μυαλό της ότι δεν έχει παρόν και μέλλον… Γι’ αυτό, σε τέτοιες περιπτώσεις, ας δείχνουμε κατανόηση. Κανείς δεν ξεσπιτώνεται όταν περνάει καλά και ο καθένας έχει το δικαίωμα στο όνειρο, έστω και αν τελικά είναι απατηλό… Δυστυχώς αυτή είναι η ζωή… Απρόβλεπτη και άπονη, για όλους όσοι δεν έχουν στον ήλιο μοίρα.

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα