Η αλήθεια είναι ότι το καλυβάκι μας, στο λιμανάκι της Αγίας Ερμιόνης, συνήθως δεν καταλαβαίνει από κρύο και παγωνιά. Χωμένο μέσα στο βουνό και προστατευμένο από τον βοριά είναι κάτι σαν καταφύγιο στις δύσκολες ώρες. Το καλοκαίρι βέβαια υποφέρουμε από τη ζέστη, αλλά το χειμώνα είμαστε με «το βασιλιά γενιά». Αφού τις κανονικές μέρες που έρχεται κανένας στο σπίτι μας, μόλις διαβεί την πόρτα, αναρωτιέται τι θέρμανση έχουμε καθώς τον υποδέχεται μια γλυκιά θαλπωρή. Παρόλο που δεν έχουμε αναμμένο ούτε κλιματιστικό, ούτε αερόθερμο.
Όμως κατά τη διάρκεια του χειμώνα έρχονται και μέρες που η παγωνιά είναι τέτοια που πρέπει να ανάψουμε κάτι γιατί δεν σηκώνεται. Και τούτες τις τελευταίες ημέρες η παγωνιά κατέρριπτε το ένα ρεκόρ μετά το άλλο. Έτσι υποχρεωνόμαστε, εκ των πραγμάτων, κάτι να κάνουμε να ζεσταθούμε. Από παλιά στο κεντρικό δωμάτιο, που χρησιμοποιούταν και ως κουζίνα, ας το ονομάσουμε καθιστικό, υπήρχε ένα ψηλό τζάκι για να μαγειρεύουν. Όταν λοιπόν το επισκευάσαμε κατεβάσαμε το τζάκι κάτω προκειμένου να το χρησιμοποιούμε για ζεστασιά. Και ήταν σοφή η απόφασή μας.
Παγωνιά, λοιπόν, τις τελευταίες μέρες, ίσως πρωτοφανής για τα τελευταία χρόνια, εκτός κι αν ξεχνάμε, ως συνήθως, όσα προηγήθηκαν… Μια παγωνιά που μας «έκλεισε» στα σπίτια μας… Όσοι είχαμε αυτή την πολυτέλεια τουλάχιστον. Και βέβαια περιορίσαμε απόλυτα τις μετακινήσεις μας… Προσωπικά, ξετρυπώνω το μούτρο μου από μια χαραμάδα της τέντας που καλύπτει την αυλή μας, ρίχνω μια ματιά στο λιμανάκι να δω αν… κουνιούνται οι λιγοστές, πια, βάρκες που έχουν απομείνει και ξανατρυπώνω μέσα. Αφού πρώτα το ψυχρό κύμα του αέρα με «χαϊδέψει», ανατριχιάζω και κάποια στιγμή, αλλά αισθάνομαι ότι είμαι ζωντανός.
Και η Φρόσω ανάβει το τζάκι μας, με δυσκολία καμιά φορά, και το χαιρόμαστε και είναι χάρμα ιδέσθαι και ακούειν. Κάθεσαι στην πολυθρόνα σου, απλώνεις την αρίδα σου και τα μάτια σου στρέφονται στη φωτιά που έχει αρχίσει και ανάβει, ενώ στα αφτιά σου έρχεται το τριζοβόλημα των ξύλων, αλλά οσφραίνεσαι και τη μυρωδιά τους. Και είναι θεσπέσιο αυτό το θέαμα. Δεν χορταίνεις να βλέπεις τις γαλαζοκίτρινες φλόγες να προσπαθεί η μια να καταπιεί την άλλη. Και τις μικρές φλογίτσες που ξεπετιούνται από εκεί που δεν τις περιμένεις. Και τι ρομαντισμό αποπνέουν μπροστά στα μάτια σου. Οι φλόγες τρώνε τα ξύλα σιγά- σιγά, στον πάτο του τζακιού τα υπολείμματά τους δημιουργούν μια καυτή εικόνα.
Και είναι μια καλή και όμορφη συντροφιά το τζάκι, που δεν έχει σχέση με τα καλοριφέρ και τα κλιματιστικά. Κάνει και η κυρά ένα βραστικό, ζεσταίνονται τα μέσα σου και δεν πα να κάνει παγωνιά έξω από το σπίτι. Απόλαυση!
Του Δημήτρη Φρεζούλη
