Ημέρα ποίησης η σημερινή και πριν δυο χρόνια έφευγε από τη ζωή ένας αγαπητός φίλος μας. Ο Μάνος Γούτης. Παλιός συμμαθητής, αγαπημένος φίλος, συνδαιτυμόνας στο καθιερωμένο ούζο κάθε Πέμπτης, ένας «ανισόρροπος» αφού ήταν κι ο νονός της παρέας μας, ένας ρομαντικός ποιητής. Λέτε και διάλεξε τη μέρα…
Εκείνη την αποφράδα ημέρα για εμάς κόπηκαν τα γόνατα, το μυαλό μας θόλωσε, η γη σταμάτησε να γυρίζει, δεν μπορούσες να το πιστέψεις και να το αποδεχτείς. Δεν είναι δυνατόν, σκεφτόσουν. Να όμως που όλα είναι δυνατά, με την καρδιά σου να σπαράζει και καυτά δάκρυα να κυλούν στα μάγουλά σου. Και, δυστυχώς, ήταν από τα απίστευτα κι όμως αληθινά και αναρωτιόσουν για πολλοστή φορά γιατί, στο οποίο όμως δεν υπάρχει καμιά απάντηση. Η οδύνη στον υπέρτατο βαθμό σε συντροφεύει χωρίς να μπορείς να βρεις παρηγοριά.
Έφυγε ξαφνικά και απρόοπτα από κοντά μας βυθίζοντάς μας σε απέραντη θλίψη.
Μοναδικός και ξεχωριστός, ψυχούλα, με αυθόρμητο χιούμορ, γλεντζές, χορευταράς. Ανήσυχος, προβληματισμένος, αναρχικός. Ένας Μάνος παντός καιρού. Με αγάπη για όλους, με μια καρδιά μάλαμα, τρυφερός, ωραίος. Χαρακτηριστική η φυσιογνωμία του με το μουσάκι του, τις φαβορίτες του, το κοτσιδάκι του, το καπέλο του, τη μοτοσυκλέτα και το ποδήλατό του με τα οποία γύριζε όλη τη Χίο.
Είχαμε «δέσει» μεταξύ μας και κάθε βδομάδα περίμενε και περιμέναμε το μεσημεριανό ούζο της Πέμπτης. Να απολαύσουμε τον Μάνο με τις ατάκες του, με τα περιπετειώδη ταξίδια του, με τα ποιήματά του. «Ζω γι' αυτή την Πέμπτη», μου έλεγε τακτικά, καθώς μαζί συντονίζαμε το πού θα πάμε. Μου λείπει το «ρε σε αγαπώ», με το φιλί του στο τέλος της κάθε συνεστίασης, το καθημερινό «Καλημέρα Δημητράκη» στο φέις μπουκ, το «αλμπαχαϊρα» του καθώς σήκωνε το ποτήρι του να ευχηθεί υγεία. Μόνο που αυτή η υγεία τελικά τον πρόδωσε και μας τον πήρε από κοντά μας. Πού 'σαι ρε Μάνο; Κάθε Πέμπτη σε θυμόμαστε και πίνουμε ένα ούζο για να παραμένει η μνήμη σου ζωντανή. Και είσαι πάντα νοερά κοντά μας. Και θα φροντίσουμε η μνήμη σου να μείνει αιωνία.
Του Δημήτρη Φρεζούλη
