Τέτοιες μέρες πέρυσι αρχίσαμε να μαθαίνουμε ότι κυκλοφορούσε ένας κορωνοϊός χωρίς διαβατήριο και άρχισε να μπαίνει στα κράτη και να προκαλεί προβλήματα και μάλιστα μεγάλα… Και όπως έμπαινε στα υπόλοιπα μπήκε και στο δικό μας και όλοι άρχισαν να ψάχνονται και να ανησυχούν για την εξέλιξή του…
Κι εμείς οι ανίδεοι αναρωτιόμαστε τι στο διάβολο ήταν αυτός ο τρισκατάρατος που μας απειλούσε… Και στην αρχή δεν δώσαμε και τόση σημασία, αλλά όσο περνούσαν οι μέρες και άρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα κρούσματα δεν μπορούσαμε παρά να ανησυχούμε. Ήρθαν καπάκι μετά και κάποιες διασωληνώσεις, ακολούθησαν και κάποιοι θάνατοι και καταλάβαμε ότι μόνο ακίνδυνος δεν ήταν αυτός ο ιός. Το αντίθετο… Όπως ήταν και αόρατος ήταν και άκρως επικίνδυνος και άμα κάθιζε πάνω σου ήταν δύσκολο να τον ξεφορτωθείς… Και μάλιστα όταν είχες και κάποια ηλικία και ανήκες στις λεγόμενες ευπαθείς ομάδες, τα πράγματα χειροτέρευαν και υπήρχε ενδεχόμενο να ταξιδέψεις δια τας αιωνίους μονάς…
Δεν πέρασαν πολλές μέρες και είχαμε την πρώτη καραντίνα με τις σχετικές απαγορεύσεις που θύμισε σε εμάς, τους λίγο πιο παλιούς, και την εποχή της χούντας… Γιατί από τότε είχαμε να βιώσουμε απαγορεύσεις που είχαν σχέση με τις μετακινήσεις και τις συνάξεις μας, ενώ τώρα είχαμε και το πρωτοφανές και πρωτόγνωρο να κλείσει και η αγορά.
Έτσι βάλαμε μάσκες κλειστήκαμε και μέσα και λέγαμε πού θα πάει, θα περάσει… Αμ, δε! Οι μέρες περνούσαν, οι βδομάδες το ίδιο, οι μήνες διαδέχονταν ο ένας τον άλλον και οι ελπίδες μας έμεναν ελπίδες. Το «και του χρόνου διαφορετικά» δεν έπιασε τόπο. Ανακαλύφτηκαν και τα εμβόλια, γίνονται και οι εμβολιασμοί αλλά η ανοσία της αγέλης, όπως φαίνεται θα αργήσει πολύ….
Εξακολουθούμε και παραμένουμε, λοιπόν, σε γενικό απαγορευτικό με τις ζωές μας σε περιορισμό και στο περιθώριο, με τα κρούσματα να συνεχίζονται, με την ανεργία στα ύψη. Και το ερώτημα στα χείλη μας είναι «μέχρι πότε;»…
Του Δημήτρη Φρεζούλη
