Μια καλή γυναίκα…

Τετ, 17/06/2020 - 10:40
Η Αφροδίτη (Αφρώ) Κοιλαλού- Επιτροπάκη από τα Θυμιανά «έφυγε» στα 81 της

Κάποιοι άνθρωποι, έστω και αν δεν είναι δικοί μας, εννοώ με στενούς δεσμούς αίματος, μπορεί να φεύγουν από τη ζωή, αλλά τους θυμόμαστε με αγάπη. Και δεν είναι ανάγκη να είναι σπουδαίοι και τρανοί… Μπορεί να είναι άσημοι και απλοί και «να μην τους ξέρει κι η μάννα τους», κατά τη λαϊκή έκφραση. Παρ’ όλα αυτά η όποια επαφή είχες μαζί τους, όταν ζούσαν, μένει ανεξίτηλα χαραγμένη στη μνήμη σου. Και τέτοιοι άνθρωποι υπάρχουν πολλοί και ο καθένας από εμάς έχει τους δικούς του ως σημείο αναφοράς.

Και ναι μεν μπορεί να «έφυγαν» οριστικά και αμετάκλητα, όμως εξακολουθούν να παραμένουν ζωντανοί στη σκέψη και στο μυαλό μας… Και αξίζει τον κόπο να κάνεις αναφορά σε έναν τέτοιο άνθρωπο,θα αναρωτηθούν πολλοί από εσάς… Όχι μόνο αξίζει αλλά παρααξίζει γιατί δύσκολα συναντάς στις μέρες μας τέτοια πάστα ανθρώπων.

Σαν σήμερα, λοιπόν, έφυγε πέρυσι από τη ζωή μια γυναίκα που αγαπούσα πολύ… Μια λαϊκή και απλοϊκή γυναίκα που, δυστυχώς, δεν είχα την τύχη, παρά το ότι τη γνώριζα από παλιά, να έχω μια πιο στενή επαφή μαζί της, παρά μόνο τα 2-3 τελευταία χρόνια. Η Αφροδίτη (Αφρώ) Κοιλαλού - Επιτροπάκη από τα Θυμιανά, που «έφυγε» στα 81 της.  Και αφορμή για να γνωριστούμε πιο ζεστά ήταν το… ούζο. Όχι, δεν καθόμασταν να τα πίνουμε μαζί, αλλά με τον άντρα της τον κυρ - Γιώργη Επιτροπάκη, έναν άλλο εξαιρετικό από κάθε άποψη άνθρωπο. Όποτε περνούσα έξω από τη βότα τους στην Αγ. Ερμιόνη η καθιερωμένη ατάκα του ήταν «να βάλω ένα;», εννοώντας ούζο. Και ποιος αντιστέκεται σε έναν τέτοιο πειρασμό... Πρόκληση όμως ήταν και η κυρά Αφρώ με τα μεζεδάκια της, αλλά κυρίως με την καλοσύνη, την αγάπη, το χαμόγελό της.

Άψογη νοικοκυρά, σύζυγος, μάννα και γιαγιά. Τρυφερή και αγαπητική. Μια γυναίκα της προσφοράς. Και δοτική στον απόλυτο βαθμό. Όλα τα καλά που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος τα είχε πάνω της. Και μια πολύ μεγάλη αγάπη για τον Γιώργη της. Και ας έρχονταν σε δυο λόγια, γιατί του άρεσε το ουζάκι. Δεν θα ξεχάσω με τι τρυφερό βλέμμα τον αγκάλιαζε, ξαπλωμένη στο κρεβάτι του Νοσοκομείου. Σ’ αυτό μετουσιωνόταν η αγάπη της και ας είχαν περάσει τα χρόνια…

Ένα χρόνο μετά, ο κυρ - Γιώργης, στα 90 του, εξακολουθεί να είναι απαρηγόρητος, όπως και οι κόρες της, και να λείπει σε όλους εμάς που τη γνωρίσαμε από κοντά και την αγαπήσαμε. Γι’ αυτό και τη θυμόμαστε με αγάπη.

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα