Μνήμη ενός αγωνιστή…

Τρί, 21/04/2020 - 11:51
Ο αγωνιστής μπάρμπα Κώστας Πλακωτάρης

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα, σαν σήμερα δηλαδή, θυμάμαι με αγάπη και συγκίνηση έναν καλό πατριώτη, έναν άδολο κομμουνιστή, έναν απαράμιλλο αγωνιστή. Τον συγχωρεμένο μπάρμπα Κώστα Πλακωτάρη που σημάδεψε τα πρώτα γυμνασιακά βήματά μου και με έκανε να διακρίνω το καλό από το κακό, το δίκιο από το άδικο, τον ταξικό προσανατολισμό μου. Έναν άνθρωπο αγαπητό από όλους, ακόμα κι από τους κομματικούς αντιπάλους του. Που έβαζε τον άνθρωπο πάνω από όλα, που αγαπούσε όλο τον κόσμο, που δίδασκε με τα έργα και τις πράξεις του. Που τα έδινε όλα στους άλλους και που δεν κρατούσε τίποτα για τον εαυτό του.

   Δέκα έξι χρόνια φυλακές και εξορίες μετρούσε στις πλάτες του ο μπάρμπα Κώστας, αλλά ποτέ δεν τον άκουσα να βαρυγκωμεί και να αγανακτεί. Τον θυμάμαι κάθε χρόνο τέτοια μέρα, γιατί ήταν μια μέρα που ετοιμάστηκε να πάει, πάλι, «εκδρομή» σε κάποιο νησάκι… Πρωί - πρωί που σηκώθηκε και άκουσε τα εμβατήρια στο ραδιόφωνο, άρχισε να ετοιμάζεται… Ήταν 21η Απριλίου 1967. Κατ’ αρχήν πήγε στο ραφείο του και καρφίτσωσε χαρτάκια με τα ονόματα όσων είχαν αφήσει σακάκια και παντελόνια για επιδιόρθωση. Για να τα βρουν εύκολα όταν θα πήγαιναν να τα παραλάβουν. Και αφού τελείωσε αυτή τη δουλειά, γύρισε στο σπιτάκι του όπου τον περίμενε ένας καλοκάγαθος χωροφύλακας από την Κρήτη, με ένα ταξί. «Ώρα να πηγαίνουμε ε;» του είπε ο μπάρμπα Κώστας και ο Γιώργης (ο χωροφύλακας) κούνησε συγκαταβατικά το κεφάλι του στενοχωρημένος. Έτσι άρχισε μια ακόμα περιπέτεια για τον μπάρμπα Κώστα. Τμήμα Μεταγωγών, Γιούρα, Λακί Λέρου. Επέστρεψε μετά από 4 χρόνια. Πιο γερασμένος, βέβαια, αλλά με την ίδια καλοσύνη, αγάπη, κατανόηση, ευγένεια.

   Έφυγε χτυπημένος από τον καρκίνο κάποια χρόνια αργότερα, αλλά μας άφησε παρακαταθήκη το χαμόγελό του, την αγνότητά, την αγωνιστικότητά του. Αιωνία η μνήμη του.

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα