Η παροιμία λέει ότι αν δεν παινέσεις το σπίτι σου θα σε πλακώσει. Δεν έχω τέτοια πρόθεση να παινέψω το δικό μου «σπίτι» που δεν είναι άλλο από το καινούργιο βιβλίο μου για τους Πρόσφυγες της Κατοχής. Όμως τα κολακευτικά σχόλια και κρίσεις που μου εκφράζονται προφορικά, από μια πρώτη ματιά του βιβλίου, οφείλω να ομολογήσω πως είναι μια πολύ μεγάλη ηθική ικανοποίηση. Και τι άλλο από μια τέτοια ικανοποίηση περιμένει ένας ταπεινός γραφιάς... Ενθουσιασμένοι έμειναν και δυο σπουδαίοι άνθρωποι των γραμμάτων ο Νίκος και η Γεωργία Μίτση, όπως και η Αθηνά Ζαχαρού - Λουτράρη (θα το παρουσιάσει την Τετάρτη 7 Αυγούστου, στις 8 μ.μ. ,στο Μαρία Τσάκος) ενώ τη συγκίνησή τους δεν έκρυψαν και πολλοί άλλοι προφορικά.
Παραθέτω παρακάτω την κρίση της αγαπητής ποιήτριας Μαρίας Στάθη για το βιβλίο:
«Είναι μεγάλη χαρά για τον διψασμένο αναγνώστη, ειδικά σε αυτούς τους καταθλιπτικούς καιρούς, μέσα στην πνευματική ξηρασία για το δροσερό νερό αξιόλογων έργων, να βρίσκεις τη βρύση που θα το προσφέρει.
Όπως ο αμπελουργός χαίρεται βλέποντας τα σταφύλια, που θα του δώσουν το κρασί της πιο γλυκόπιοτης απόλαυσης, την ίδια ικανοποίηση θα νιώσουν όσοι αγαπούν τα βιβλία. Στην προκειμένη περίπτωση, όταν νιώσουν πως στο ράφι της βιβλιοθήκης τους υπάρχουν ανάλογοι πνευματικοί χυμοί.
Κίνητρο γι' αυτές τις σκέψεις, είναι πραγματικά χωρίς υπερβολή το τελευταίο βιβλίο του Δημήτρη Φρεζούλη με τίτλο: «Χίος Οι πρόσφυγες της Κατοχής» (εκδόσεις άλφα πι). Το συγκεκριμένο θα το χαρακτήριζα ως συμπλήρωμα του προηγούμενου βιβλίου του «Χίος Η ζωή στην Κατοχή» (εκδόσεις άλφα πι).
Τόσο το πρώτο όσο και τούτο το βιβλίο έχουμε υποχρέωση να το αγκαλιάσουμε όλοι οι Χιώτες και προτείνω, να μη λείπουν από κανένα χιώτικο σπίτι, διότι αναφέρουν γεγονότα στα ταραγμένα χρόνια την περίοδο της Κατοχής και τον αγώνα και τις θυσίες των Χιωτών, που οδήγησαν στο δρόμο της ελευθερίας.
Δημήτρη, έχεις πολλά ακόμα να προσφέρεις με την ευαίσθητη και δυνατή γραφή σου! Από καρδιάς καλή συνέχεια! Καλοτάξιδο το βιβλίο στις καρδιές των Χιωτών και όχι μόνο!»
