Ήταν Μάιος του 2014 όταν έφευγε από τη ζωή και ο Ισίδωρος… Έτσι είχαμε συνηθίσει να τον λέμε, χωρίς να προσθέτουμε δίπλα το Κιολέογλου. Γιατί ο Ισίδωρος ήταν ένας και μοναδικός και μόνο με το άκουσμα του ονόματός του, το μυαλό μας πήγαινε σ’ αυτόν. Στον ιδρυτή του Ιωνικού Κέντρου που όταν την «έκανε» από τη Χίο το μετέφερε στην Πλάκα όπου και οργάνωνε πλήθος πολιτιστικών και πνευματικών εκδηλώσεων η μία καλύτερη από την άλλη. Πάντοτε και με σχετική αναφορά στη Χίο.
Τελευταία δραστηριότητά του, μεγάλο αφιέρωμα στο νησί μας το Νοέμβρη του 2012, με πλούσιο πρόγραμμα καθημερινά: Πνευματικές δράσεις, εκθέσεις, σινεμά, μουσικές και θεατρικές βραδιές, γαστρονομία, παιδικές δραστηριότητες. Ένα εντυπωσιακό πρόγραμμα αφιερωμένο στη Χίο.
Και τι θυμήθηκα με την ευκαιρία εκείνου του αφιερώματος του Ιωνικού Κέντρου…; Ότι ιδρύθηκε το 1977, είχε έδρα το νησί μας και ήταν μια ιδέα του Ισίδωρου. Και, όπως θα θυμούνται οι πιο παλιοί, στεγαζόταν στο παλιό Μαιευτήριο, που είχε μετατραπεί σε μια πνευματική εστία, ολόκληρη τη δεκαετία του ‘80. Ένα Κέντρο Ελληνικών Σπουδών με την οργάνωση Σεμιναρίων, Εργαστηρίων Τέχνης, Μαθημάτων της Ελληνικής Γλώσσας για ξένους και εκπαιδευτικά προγράμματα για Πανεπιστήμια του εξωτερικού. Και με τη συμμετοχή κάποιων από τα πιο φωτισμένα μυαλά του πνεύματος και της τέχνης. Αφήστε που είχαμε απολαύσει και υπέροχες συναυλίες στην αυλή του. Ένας πνευματικός φάρος.
Όλα αυτά μέχρι το 1990, όταν ο Ισίδωρος μάζεψε τα «μπογαλάκια» του και την «έκανε» με ελαφρά πηδηματάκια. Γιατί δεν άντεξε την απαξίωση κάποιων μεμονωμένων ατόμων που του έσουρναν τα μύρια όσα. Η λάσπη πάντα κάτι αφήνει. Τι ήταν αλήθεια και τι ψέμα δεν μάθαμε ποτέ. Πάντως η Χίος έχασε. Και ναι μεν μετέφερε το Ιωνικό στην Πλάκα, αλλά δεν ξέχασε και τη Χίο, παρά το ότι τον πλήγωσε. Η Χίος τον ξέχασε. Λίγοι παραβρέθηκαν και στην κηδεία του. Τούτος ο τόπος δεν ξέρει να (εκ)τιμά;… Τουλάχιστον ας θυμάται!
Του Δημήτρη Φρεζούλη
