Όλο το καλοκαίρι έβλεπα τις γιαγιάδες, κυρίως, που συνόδευαν τα εγγόνια τους στο μπάνιο και τις θαύμαζα. Με το νεανικό σφρίγος τους, με την άνεσή τους, ακόμα και με το μπικίνι τους. Γιαγιάδες της εποχής μας που καμία σχέση δεν έχουν με τις γιαγιάδες των παιδικών χρόνων μας που ήταν και πιο κοντά στη λέξη. Βλέπετε με τον όρο γιαγιά και παππού είχαμε συνηθίσει τους, φαινομενικά, μεγάλους στην ηλικία ανθρώπους και όχι εκείνους κι εκείνες που το λέει η περδικούλα τους.
Και οι παλιοί παππούδες και γιαγιάδες ήταν τύποι εμβληματικοί και παρέπεμπαν σε άλλες εποχές, όταν η εμφάνιση και η παρουσία τους δημιουργούσαν άλλη εντύπωση. Και ναι μεν μπορεί και τότε να μην ήταν μεγάλοι στην ηλικία, όμως ήταν κουρασμένοι, καταταλαιπωρημένοι, βασανισμένοι, με σκαμμένα πρόσωπα από τη δύσκολη και δίσεκτη ζωή. Και τους έβλεπες και έλεγες γιαγιάδες και παππούδες είναι, για να μην τους πεις γέρους. Στα μικράτα μου ακόμα και οι 50άρηδες, -ρισσες φαίνονταν στα μάτια μας γέροι, λόγω και της εμφάνισής τους.
Ενώ τώρα τους βλέπεις περιποιημένους, αειθαλείς και αεικίνητους τους περισσότερους, και ας έχουν καβατζάρει καμιά φορά και τα 80 και τα 90. Με λίγα λόγια δεν ανταποκρίνεται η εμφάνιση και το παρουσιαστικό τους στους όρους παππούς και γιαγιά που θεωρούνταν οι γερασμένοι άνθρωποι…
Και με την ευκαιρία θυμήθηκα και τη δική μου γιαγιά, την Καλλιόπη, με τη μαύρη ρόμπα της, που ήρθε στη Χίο μαζί με τους γονείς μου όταν μετακόμισαν εδώ από τη Μυτιλήνη το 1955… Μια γιαγιά κυπαρίσσι στο ανάστημα αλλά κακογερασμένη που με πρόσεχε σαν τα δύο μάτια της. Να μου φέρει το αβγουλάκι στο σχολείο, να με πάει στο μπάνιο περπατώντας από τα Θυμιανά μέχρι το Μέγα Λιμνιώνα και αντίστροφα και τόσα άλλα που αποδείκνυαν στην πράξη την αγάπη, τη στοργή, το ενδιαφέρον. Το μόνο «κακό» της ήταν ότι με φώναζε Δημητρέλι, σύμφωνα με τη λεσβιακή προφορά της, με αποτέλεσμα κάποια παιδιά να με κοροϊδεύουν. Δεν μπορούσε να ξεχάσει την ιδιαίτερη πατρίδα της και τη θυμόταν έστω και με αυτόν τον τρόπο.
«Άλλαξαν» λοιπόν και οι παππούδες και οι γιαγιάδες και έγιναν «άλλης κοπής», προσαρμοσμένοι στις επιταγές των νέων καιρών. Να είναι καλά και να απολαμβάνουν και να χαίρονται τα εγγόνια τους.
Του Δημήτρη Φρεζούλη
