Τη λέξη «κούκλα» τη χρησιμοποιούμε πολύ τώρα τελευταία για να εκφράσουμε το θαυμασμό μας για μια όμορφη γυναίκα, ενώ οι ερωτευμένοι έχουν στο λεξιλόγιό τους και το «μωρό μου». Είναι εκφράσεις που θέλουν να κολακέψουν τους αποδέκτες, ιδιαίτερα η τελευταία αφού απευθύνεται και σε… άντρες. Τώρα τι «μωρά» είναι κάποιοι νταγλαράδες, είναι άλλου παπά ευαγγέλιο…
Άλλο όμως ξεκίνησα να γράψω… Προχθές θυμήθηκα μια πολύ όμορφη κούκλα που ήταν καθισμένη στο καπάκι της μαξιλαροθήκης στο πάνω μέρος του κρεβατιού μας όταν μέναμε στο χωριό, η οποία βέβαια ούτε μιλούσε ούτε λαλούσε. Μία κούκλα μικρή το δέμας, με το ξανθό μαλλάκι και τα γαλάζια ματάκια της, με ένα φόρεμα στο χρώμα των ματιών της αλλά και πολύ εκφραστική. Μία κούκλα που μπορεί να ήταν αρκετών χρόνων και έπρεπε να είναι «γριά», όμως εξακολουθούσε να είναι έτσι ακριβώς όπως γεννήθηκε…
Ήταν τέλη της δεκαετίας του ‘60 και αρχές της αντίστοιχης του ‘70 όταν δεν υπήρχε ναυτικό σπίτι στη Χίο που να μην είχε και μία και δυο και τρεις κούκλες μικρές ή μεγάλες. Κούκλες όχι για να παίζουν τα κοριτσάκια εκείνης της εποχής αλλά διακοσμητικές. Όποιος ναυτικός «έπιανε» λιμάνι της Ιταλίας ήταν απαραίτητο να φέρει στο σπίτι του και δυο και τρεις από αυτές τις κούκλες. Είχε καταντήσει η μόδα της εποχής. Και μάλιστα οι νοικοκυρές φρόντιζαν να τις καθίζουν στα σαλόνια τους. Μπορεί να μην είχε καρέκλα για έναν επιπλέον επισκέπτη, αλλά για την κούκλα είχε οπωσδήποτε.
Είχαν γεμίσει λοιπόν τα σπίτια από τέτοιες κούκλες για τις οποίες μάλιστα καμάρωναν και οι νοικοκυρές που τις είχαν στολισμένες. Έτσι ναυτικός τότε και εγώ, εκείνο τον καιρό, είχα φέρει όχι μία μεγάλη αλλά μία μικρή κούκλα για την τότε αρραβωνιαστικιά μου, η οποία τη διαφύλαξε ως κόρη οφθαλμού. Από τότε την περιποιούταν, τη συντηρούσε και τη διατηρούσε με αποτέλεσμα να μην την έχουν αγγίξει καθόλου τα 50 χρόνια της.
Η μόδα των κουκλών πέρασε, όπως όλες οι μόδες, αλλά αναρωτιέμαι τι να έγινε η πληθώρα από κούκλες που είχαν εισαχθεί τότε από την Ιταλία. Πόσες από αυτές ζουν για να μας θυμίζουν άλλες εποχές αλλά και να μας συντροφεύουν ακόμη;
Του Δημήτρη Φρεζούλη
