Έγραφα χτες για τις σύγχρονες παρακολoυθήσεις που είναι πια ηλεκτρονικές, αλλά και που δεν έχουν καμία… χάρη. Όπως εκείνες του παρελθόντος για τις οποίες επιγραμματικά αναφέρθηκα στο χτεσινό χρονογράφημα που μου έδωσε την ευκαιρία να κάνω μια βουτιά στο παρελθόν. Και αύριο μια δική μου εμπειρία στα χρόνια του Γυμνασίου.
Ήταν η περίοδος του εμφυλίου και των πέτρινων χρόνων που ακολούθησαν από τους «νικητές» από το 1950 και μέχρι τα χρόνια της χούντας αλλά και μέχρι το 1981 που βγήκε το ΠΑΣΟΚ. Με μικρά μόνο διαλείμματα μιας πιο ήπιας τακτικής, χωρίς όμως να λείψουν το 1963 και μετά το 1974.
Ήταν οι εποχές που βασίλευε το παρακράτος και οι «μυστικοί» είχαν τον πρώτο λόγο και γέμιζαν σελίδες επί σελίδων και γέμιζαν τους αλήστου μνήμης φακέλους… Και το κακό ξέρετε ποιο ήταν…; Ότι έβγαζαν πράγματα και θάματα και από τη φαντασία τους. Και τα περισσότερα ήταν γελοία και μόνο στην πραγματικότητα δεν ανταποκρίνονταν. Και οι φάκελοι γέμιζαν αφού αυτή ήταν η αποστολή των εν λόγω κυρίων…
Εκείνα τα χρόνια, λοιπόν, έπρεπε να φυλάς τα ρούχα σου γιατί αλίμονο αν έπεφτες στη δυσμένεια του χωροφύλακα. Όλοι αυτοί οι μυστικοί είχαν γεμίσει τη Χώρα και είχαν πρόθυμους πληροφοριοδότες κάποιους από τους περιπτεράδες, οι οποίοι κρατούσαν σημειώσεις για τη συμπεριφορά του καθενός και έδιναν «αναφορά».
Και δεν ήταν μόνο οι περιπτεράδες. Ήταν και άλλοι πρόθυμοι ρουφιάνοι που επιστρατεύονταν και το έκαναν είτε από εχθρότητα για συγκεκριμένα πρόσωπα, είτε αποσκοπώντας σε κάποιο όφελος δικό τους, είτε επί πληρωμή. Γιατί υπήρχαν και αυτοί οι τελευταίοι. Ήταν οι εποχές που σε «τύλιγαν σε μια κόλλα χαρτί» και άντε τρέχα γύρευε να ξετυλιχτείς…
Και «καταγραφόταν» και εφημερίδα που αγόραζες και διάβαζες. Εφόσον ήταν αντιπολιτευόμενη (Νέα, Έθνος, Αθηναϊκή, Ελευθερία) ή αριστερή με αποδιοπομπαίους τράγους βέβαια την «Αυγή» και τη «Δημοκρατική Αλλαγή». Σου την έδινε ο Αναστόπουλος και είτε έπαιρνες και δεύτερη αρεστή για προκάλυμμα (Απογευματινή, Βραδυνή, Καθημερινή) και έχωνες μέσα την «παράνομη», είτε τη γύριζες ανάποδα να μη φαίνεται ο τίτλος της. Και την έχωνες στην τσέπη σου και οι μυστικοί, με τα μάτια ανοιχτά, έκαναν πιάτσα και στην πλατεία Πολυχρονοπούλου όπου ήταν το πρακτορείο εφημερίδων.
Αυτά για εκείνες τις αλήστου μνήμης εποχές…
Του Δημήτρη Φρεζούλη
