Ποιος ξέρει;

Σάβ, 20/03/2021 - 14:35

Νομίζω ότι αξίζει τον κόπο να μοιραστώ μαζί σας τα χτεσινά σχόλια του αγαπημένου μου Γιώργου Μαυρογιάννη και της αγαπητής Καίτης Γκαραγκάνη σχετικά με το χτες και το σήμερα…

«Καλημέρα Δημήτρη, όπως πάντα τα λες τόσο αληθινά και ισορροπημένα. Ξέρεις πού νομίζω ότι οφείλεται αυτή η τάση να εξιδανικεύομαι τα παλιά χρόνια; Νομίζω, σε δύο παράγοντες:

Ο ένας, ότι, όπως λένε οι σοφοί και οι ποιητές, "ο παράδεισος όλων μας είναι τα παιδικά μας χρόνια".

Νομίζω, επειδή τότε ήμασταν αθώοι και έτσι βλέπαμε μόνο το καλό. Ο δεύτερος, επειδή, από σοφία της φύσης ή ευλογία του Θεού, όταν μεγαλώνουμε τείνουμε να θυμόμαστε τα καλά και να ξεχνάμε τα δύσκολα.

Αλλά, να, που χρειαζόμαστε στιγμές και κείμενα σαν το τωρινό σου, για να ισορροπούμε και να αγωνιζόμαστε για ένα καλύτερο αύριο.

Τώρα σκέφτομαι και ένα τρίτο παράγοντα: τα περισσότερα, όχι όλα, από τα «κακά» που αναφέρεις, έχουν να κάνουν με τον τεχνικό πολιτισμό, την υλική πλευρά της ζωής.

Μήπως, υπήρχε μια αθωότητα σε όλους, όχι μόνο στα παιδιά, που λειτουργούσε ως αντίβαρο στις υλικές ελλείψεις;

Μπορεί, όμως, εγώ τώρα να εξιδανικεύω, επειδή πιστεύω παράλληλα, ότι η σημερινή εποχή είναι πιο ανεπτυγμένη πνευματικά και ότι το αύριο θα είναι καλύτερο από το σήμερα. Ποιος ξέρει;

Πάντως, επειδή «μια εικόνα χίλιες λέξεις», η φωτογραφία που περιέλαβες στο κείμενό σου, τα λέει όλα. Η αγνή χαρά αυτού του παιδακιού για τα καινούρια του παπουτσάκια.

Άραγε, πόσα σημερινά παιδάκια, με τα χίλια τάμπλετ και κινητά και τα χίλια επώνυμα ρούχα, νιώθει μια τέτοια χαρά και ένα δώρο; Ποιος ξέρει»;

Και η Καίτη Γκαραγκάνη:

«Θυμάμαι πολλές φορές το κρύο και την βροχή περιμένοντας το λεωφορείο για να πάμε στην χώρα στο γυμνάσιό. Η ποδιά κοντή τα καλτσάκια κοντά, ομπρέλα ή αδιάβροχο δεν είχα και έτσι τουρτούριζα από το κρύο.

Δεν είχαμε τα μπουφάν, τις μπότες και τα παντελόνια που φοράνε σήμερα τα παιδιά και τα ιδιωτικά αυτοκίνητα να μας πάνε στην πόρτα του σχολείου. Και πολλά άλλα μας δυσκόλευαν την ζωή. Το κρύο μέσα στο σπίτι και η υγρασία λόγω έλλειψης θέρμανσης ήταν ανυπόφορα. Έπρεπε να σηκωθείς να ανάψεις το μαγκάλι και να σταθείς δίπλα του για να νοιώσεις λίγη ζεστασιά».

 

Υ.Γ.: H φωτογραφία είναι αρχείου από τη Μαρουλού των Θυμιανών.

 

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα