Η… αποστράτευση του Αντώνη Λάρδα από τις δημοτικές υποχρεώσεις του, ως αντιδημάρχου πολιτισμού και προέδρου του Ομηρείου, είχε ως αποτέλεσμα να αναβλύσει από το μυαλό του ένας ποιητικός χείμαρρος που ήταν εγκλωβισμένος. Ένας χείμαρρος που διακρίνεται όχι τόσο από την ποσότητα ποιημάτων, που είναι υπερβολικά μεγάλη, αλλά κυρίως από την ποιότητα.
Ανεξάντλητος, λοιπόν, ο Λάρδας, μέσα στα τελευταία τέσσερα χρόνια μας έχει δώσει πέντε ποιητικές συλλογές και πρόσφατα μας πρόσφερε και μια έκτη, που προστέθηκαν στις τρεις προηγούμενες της νεότητάς του.
Πρόσφατα πήραμε στα χέρια μας την ένατη ποιητική συλλογή του με τίτλο «Ρανίδες χρόνου» από τις εκδόσεις «Αιγέας». Μια συλλογή με εξίσου ποιητικό τίτλο που έρχεται να προστεθεί στους πολύ πετυχημένους προηγούμενους.
«Πώς γράφεται το ποίημα τέλος πάντων. Βάζεις μπροστά τη σκέψη ή την έμπνευση». Και ο Λάρδας βάζει και τη σκέψη και την έμπνευση και ταιριάζει λέξεις με λογοτεχνική υφή και εκφράζει τα συναισθήματά του… Συναισθήματα που έχουν άμεση σχέση με όλες τις φάσεις της ζωής και της καθημερινότητας.
Εκφράζοντας προβληματισμούς και ανησυχία και αγωνία («Με σπορ αμάξι θα έρθει η άνοιξη (…) Το θέμα είναι ποια ιδανικά θα πάρουν το τιμόνι (…) αστοί ή προλετάριοι θα τρέχουν με τρακόσια/ στις φωτισμένες με ωσαννά/ τεράστιες λεωφόρους ευτυχίας. Εμείς με ποιους θα είμαστε ακριβώς;») για το σήμερα και το αύριο, αναπολώντας θύμησες του χτες, ασκώντας κριτική στους άρχοντες, αντιδρώντας («θέλεις δεν θέλεις χρειάζεται η ζωή και λίγο ρίσκο (…) Μη σκιάζεσαι το άγνωστο το απροσδόκητο. Κι ας μην το ξέρεις, πάντοτε το κουβαλάς μαζί σου»), αντιστεκόμενος σε όλα όσα τον πληγώνουν.
Ονειρεύεται, απογοητεύεται, ελπίζει «οι πληγές να γίνουν άνθη». Αλλά και ερωτεύεται, εξομολογείται μύχιους πόθους, απελπίζεται… «Είμαστε δέντρα που αγκομαχούν/ να μη σαπίσουν στο μποστάνι της απάτης/ αλλά δεν τον γλυτώνουμε τον θάνατο. Όταν το λίγο μας μυαλό/ χειροκροτεί ενθουσιασμένο/ και θεωρεί πνευματική αμβροσία/ βρομιές που ρίχνουν γύρω από τις ρίζες του/ θα ήταν άγια λύτρωση/ το τέλος να ’ρθει γρήγορα». Όμως δεν χάνει και την αισιοδοξία του: «Ήταν και είναι αθάνατα τα όνειρα/ που κόκκινη θα βάψουν την υφήλιο».
Ο Λάρδας μπορεί και εκφράζει μέσα από τον ποιητικό λόγο του συναισθήματα που διακατέχουν τους περισσότερους από εμάς. Με «χρώματα ζωηρά» ζωγραφίζει πανέμορφα τοπία και βγάζει από το μανίκι του τροπάρια τρυφερότητας.
Πάντα με ιδιαίτερη ευαισθησία και τρόπο που συγκινεί και σε κάνει συμμέτοχο.
Του Δημήτρη Φρεζούλη
