Χίος, Τρίτη 14 Ιουλίου

Σεξουαλικά (1)

Παρ, 22/05/2020 - 10:59
Ανύπαρκτη τις δεκαετίες ‘50 και ‘60 η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση των παιδιών

Eυθεία κριτική στην υπουργό Παιδείας, Νίκη Κεραμέως, άσκησε η Έλενα Ακρίτα σε άρθρο της με τίτλο «Το σεξ και η Ιερά Σύνοδος», ως προς τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση των παιδιών στο σχολείο (κάποια αποσπάσματα θα δημοσιεύσω αύριο), αλλά σκέφτηκα, εν τω μεταξύ, πώς διαπαιδαγωγήθηκε η δική μου γενιά. Και όχι μόνο η δική μου αλλά και οι προγενέστερες…

Τω καιρώ εκείνω, λοιπόν, τις δεκαετίες ‘50 και ‘60, η μεγάλη πλειοψηφία μας είχε άγρια μεσάνυχτα από τέτοια διαπαιδαγώγηση. Ελάχιστοι ήταν οι φωτισμένοι, ας πούμε, πατεράδες που έπαιρναν τους εφήβους και τους πήγαιναν σε μπουρδέλο για μια πρώτη εμπειρία. Και κάθονταν και στο δωμάτιο αναμονής μέχρι να… ολοκληρώσουν.

Γενικά το σεξ, και ό,τι είχε σχέση μ’ αυτό, ήταν απαγορευμένο δια ροπάλου και αυστηρώς ακατάλληλο δι' ανηλίκους. Έτσι έλεγε η εκκλησία και οι παπάδες και ποιος μπορούσε να έχει αντίρρηση… Θα έπεφτε φωτιά από τον ουρανό να τον κάψει. Μάλιστα, θυμάμαι, όταν πηγαίναμε στο δημοτικό και ερχόταν κανένας παπάς εξομολόγος η αγαπημένη του ερώτηση ήταν αν «παίζουμε» με το... πουλί μας. Και τι πιο φυσιολογικό, φυσικά, να παίζεις το πουλί σου σε μια παιδική και εφηβική ηλικία, αφού η φύση είναι φύση και δεν τιθασεύεται… Και τι μας έλεγαν να κάνουμε σε μια τέτοια περίπτωση; Να παίρνουμε μία… καρφίτσα και να το τσιμπάμε!

Απαγορευμένο, λοιπόν, ό,τι είχε σχέση με το σεξ και, επειδή είπα και παραπάνω, η αντίσταση είναι δύσκολη έως αδύνατη, ο,τιδήποτε μάθαμε το μάθαμε στραβά κι ανάποδα… Και τρυπώναμε μέσα στα σινεμά, όταν παιζόταν καμιά ταινία αυστηρώς ακατάλληλη, και βλέπαμε τις ερωτικές περιπτύξεις των πρωταγωνιστών και μαθαίναμε τι έπρεπε να κάνουμε κι εμείς… Ήταν όμως αυτό «διδασκαλία»; Αν είναι δυνατόν… Και όμως! Ακόμα και από το σπίτι κανείς δεν τολμούσε να μας πει δυο λόγια… Γιατί και για τους γονείς εκείνης της εποχής, ό,τι είχε σχέση με το σεξ ήταν αμαρτία και απαγορευμένο…

Όμως πώς τα «έψαλλε» η Ακρίτα στην Κεραμέως γι' αυτό το θέμα, στην αυριανή ανάρτηση.

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα

Δευ, 13/07/2020 - 08:01
Αποχαιρετώντας έναν αγαπητό φίλο, τον Στέλιο Κουϊμάνη, που μπάρκαρε

Μία από τις αιτίες που εγκατέλειψα τα βαπόρια, 36-37 χρόνια πριν, ήταν ότι δεν άντεχα τους αποχαιρετισμούς, όταν μπάρκαρα… Από τη στιγμή που μάθαινες ότι αναχωρείς, μέχρι εκείνη που ετοιμαζόταν η βαλίτσα, η κατήφεια και η στενοχώρια μέσα στο σπίτι ήταν ό,τι χειρότερο. Και όταν έφτανε εκείνη η ημέρα, τα βλέμματα προσπαθούσαν να αποφύγουν το ένα το άλλο, η γυναίκα ήταν σαν Μεγάλη Παρασκευή, τα μάτια βουρκωμένα και παραπονεμένα, τα παιδιά σε τραβούσαν από το παντελόνι φωνάζοντας «μπαμπά μη φεύγεις» όταν έβγαινες από την πόρτα του σπιτιού, για το λιμάνι ή το αεροδρόμιο. Και το μυαλό σου τριγύριζε και στους μεγάλους, σε ηλικία, γονείς που άφηνες πίσω, επιστρέφοντας αν θα τους εύρισκες ζωντανούς. Βλέπετε, εκείνα τα χρόνια, τα μπάρκα δεν ήταν εξάμηνα αλλά δωδεκάμηνα και δεκαοκτάμηνα…

Ήταν μια κατάσταση που, όλα αυτά τα 8 χρόνια που ταξίδευα, δεν μπόρεσα ποτέ να ξεπεράσω… Και η αλήθεια είναι ότι δεν διαρκούσε και πάρα πολύ, καθώς φτάνοντας στον Πειραιά είχες άλλες έγνοιες στο κεφάλι σου. Να πας στο γραφείο, να τακτοποιηθούν οι τελευταίες εκκρεμότητες, να πας στο τότε Ελληνικό, να μπεις στο αεροπλάνο για το λιμάνι προορισμού σου. Εκεί, πια, μέσα στο αεροπλάνο, το έπαιρνες απόφαση και άρχιζες να ηρεμείς, κατά κάποιο τρόπο, αφού δεν μπορούσε να γίνει και διαφορετικά… Και αφού έφτανες και στο βαπόρι, ε, τότε πια έκανες τα πικρά γλυκά, και η ζωή συνεχιζόταν…

Τα θυμήθηκα όλα αυτά τις προάλλες, πηγαίνοντας να αποχαιρετήσω έναν αγαπητό φίλο, τον Στέλιο Κουιμάνη (φωτό), που μπάρκαρε. Και καθώς τον αποχαιρετούσα «εμνήσθη ημερών αρχαίων» και συγκινήθηκα. Και συγκινήθηκε κι αυτός και ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλό του καθώς τον αποχαιρετούσε και η Φρόσω που κι αυτή βούρκωσε…

Δύσκολοι οι αποχαιρετισμοί, αλλά τις περισσότερες φορές αναγκαίοι και απαραίτητοι, είτε για το εσωτερικό είτε για το εξωτερικό… Αυτή όμως είναι η ζωή! Γι’ αυτούς που φεύγουν κι αυτούς που μένουν.

Του Δημήτρη Φρεζούλη