Το… σικλάκι

Τετ, 05/01/2022 - 07:41
Το… σικλάκι

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα, σαν αύριο, δηλαδή των Φώτων έρχεται στο μυαλό μου σαν γλυκιά ανάμνηση το σικλάκι που χρησιμοποιούσαν και εξακολουθούν να χρησιμοποιούν οι παπάδες μας για τον αγιασμό, τριγυρνώντας στα σπίτια. Ίσως επειδή στα παιδικά χρόνια μου πολλές φορές είχα κρατήσει αυτό το σικλάκι για να βουτά ο παπάς μέσα το σταυρό και το κομμάτι του βασιλικού και να αγιάζει τα σπίτια. Βεβαίως δεν ήταν μικρή υπόθεση να κρατάς αυτό το σικλάκι, αφού στο τέλος όλο και κάτι, έστω πολύ ψιλό χαρτζιλίκι, δηλαδή πενταροδεκάρες, θα έβγαζες κι εσύ.

Θυμάμαι λοιπόν ότι η αγωνία όλων, όσων πηγαίναμε εκείνα τα χρόνια στο ιερό, ήταν σε ποιον θα δώσει ο παπάς το περί ου ο λόγος σικλάκι. Και επειδή ένας πάντα χρειαζόταν, οι υπόλοιποι κατέβαζαν τα μούτρα τους σαν προβοσκίδες και όχι αδικαιολόγητα. Όπως και να το κάνουμε ήταν προνομιούχος όποιος κρατούσε αυτό το σικλάκι και συνόδευε τον παπά στα σπίτια. Στα σπίτια, τα οποία είχαν διάπλατα ανοικτά οι νοικοκυρές για να αγιαστούν και όλα τα μέλη της οικογένειας που ήταν εκεί, έμπαιναν σε παράταξη να φιλήσουν το σταυρό και το χέρι του παπά.

Μια φορά θυμάμαι ότι βγήκα με τον παπά Σάββα του μοναστηριού των Αγίων Αναργύρων στην περιοχή εκεί γύρω και δεν θα ξεχάσω την αγωνία του μην μας πάρει χαμπάρι ο παπάς του χωριού… Βλέπετε είχε την αποκλειστικότητα του χωριού και πώς να τολμήσει ένας άλλος, πραγματικά φτωχός, όπως ο παπά Σάββας να τολμήσει να αγιάσει στην «επικράτειά» του.

Περιζήτητο λοιπόν τα χρόνια εκείνα το σικλάκι. Δεν ξέρω αν το ίδιο συμβαίνει και σήμερα όμως έχω την αίσθηση ότι δεν πρέπει να είναι και τόσο περιζήτητο, αφού το χαρτζιλίκι των παιδιών είναι στην ημερήσια διάταξη.

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα