«Σπίτι μου σπιτάκι μου»…

Τρί, 26/10/2021 - 09:30
Σπίτι μου σπιτάκι μου

Χτες έγραφα για την αιτία της ολιγοήμερης απουσίας μου και σήμερα θα ασχοληθώ με αυτή την απουσία. Μια απουσία από το σπίτι και την καθημερινότητά σου. Από τη μονοτονία και τη ρουτίνα σου, αν θέλετε. Από όλα όσα κάνεις κάθε μέρα και από όλα εκείνα που σε ευχαριστούν…

Λοιπόν σε κάθε απουσία μας, υποθέτω και δική σας, θυμόμαστε εκείνο το παλιό «σπίτι μου σπιτάκι μου και φτωχοκαλυβάκι μου»… Έγινε και τραγούδι από τον Νίκο Γκάτσο, τον Μάνο Χατζιδάκι και την Νανά Μούσχουρη. Και ήταν τόσο χαρακτηριστική η περιγραφή της απουσίας από το σπίτι σου από τον Γκάτσο: «Σπίτι μου σπιτάκι μου. Αγιάτρευτο μεράκι μου. Κι αν τον κόσμο γύρισα. Κοντά σου ξαναγύρισα (…). Πάλιωσαν οι θάλασσες. Μονάχα εσύ δεν πάλιωσες. Σπίτι μου σπιτάκι μου, λαμπριάτικο κεράκι μου. Την καρδιά μου φώτισες. Και βάλσαμο με πότισες».

Έτσι μπορεί να φεύγεις αλλά το ευχάριστο είναι ότι ξαναγυρίζεις… Και μπορεί ακόμα, κατά τη διάρκεια της απουσίας σου, να πέρασες ευχάριστα, ξένοιαστα και χαρούμενα, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως ξεχνάς και το σπιτάκι σου. Η δύναμη της συνήθειας μάλλον είναι εκείνη που σε ελκύει και αισθάνεσαι «άλλος άνθρωπος» όταν ξαναβρίσκεσαι στα ίδια μέρη. Και όπως λέει και ένα άλλο γνωστό τραγουδάκι «τα χέρια θα περάσουμε στους ώμους, παλιά τραγούδια για να θυμηθούμε, ονόματα και βλέμματα και δρόμους».

Και βέβαια δικαιολογείς στον απόλυτο βαθμό και τους παλιούς, Μικρασιάτισσες και Μικρασιάτες, που μετά την καταστροφή, κοίταζαν τις απέναντι ακτές και το δάκρυ έτρεχε πικρό στα μάγουλά τους για τα εγκαταλειμμένα σπίτια τους. Και υποθέτω ότι και οι καινούργιοι πρόσφυγες και μετανάστες, που υποχρεωτικά ή αναγκαστικά έχουν εγκαταλείψει τα σπίτια τους, ότι θα τα σκέφτονται με λύπη και συγκίνηση.

«Σαν το σπίτι σου πουθενά», έλεγαν οι πιο παλιοί και, όπως και σε πολλές άλλες περιπτώσεις, είχαν δίκιο. Και το καταλαβαίνουμε όλοι όταν δεν φεύγουμε για τουρισμό αλλά αναγκαζόμαστε εκ των πραγμάτων και ειδικότερα για λόγους υγείας που είναι και οι χειρότεροι.

«Σπίτι μου σπιτάκι μου»  λοιπόν!

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα