Στην πρώτη γραμμή!

Τετ, 27/10/2021 - 07:26
Στην πρώτη γραμμή του αλβανικού μετώπου το 1940

Με την ευκαιρία της αυριανής επετείου μια μαρτυρία, από τις πολλές, του αρχίατρου Μιχάλη Γκιάλα που βρέθηκε στην πρώτη γραμμή του πυρός και δημοσιεύεται στον 3ο τόμο των «Ανθρώπινων Διαδρομών» που μόλις κυκλοφόρησε…

«Ήμασταν όμορφα οργανωμένοι, πειθαρχημένοι με τα 110 μουλάρια και τα 6 άλογα για τους αξιωματικούς. Με όλο αυτό το υλικό που είχε τα εργαλεία μας, τα φάρμακά μας, τις σκηνές μας, την τροφή των ζώων, την τροφή τη δική μας. Όλα αυτά τα πράγματα προωθήθηκαν πολύ όμορφα με το τρένο μέχρι τη Φλώρινα. Και από εκεί προχωρήσαμε με σύντομη πορεία να πάμε να βρούμε τη 13η Μεραρχία η οποία είχε εισέλθει στο αλβανικό μέτωπο και είχε δώσει την πρώτη της μάχη.

Έτσι λοιπόν ανεβήκαμε με μεγάλο κόπο το Βίτσι και βρεθήκαμε στη Μπρασγόδα. Πραγματικά, πήραμε το βάπτισμα του πυρός, γιατί ήμασταν 3-4 χιλιόμετρα από το μέτωπο και καταλαβαίνετε… Ήμασταν σε ζώνη βαλλομένη από το πυροβολικό του εχθρού και φυσικά και των αεροπλάνων. Βρέθηκα εκεί το βαρύ χειμώνα, τον γνωστό, με 17 βαθμούς υπό το μηδέν. Καταλαβαίνετε λοιπόν υπό ποίας συνθήκας υπηρετούσαμε. Δεν ήταν δυνατό να στεγαστούμε σε σκηνές, όπως προέβλεπε η σύνθεσή μας.

Είχαμε εκεί τα εργαλεία, τα φάρμακα και εργαστήκαμε μέσα σε σπίτια Αλβανών τα οποία ήταν ευρύχωρα, καθαρά και τα είχαμε βέβαια συντηρήσει πολύ καλά. Κι αρχίζει τότε η διακομιδή των τραυματιών. Δεν μας έλειψε τίποτα ομολογουμένως. Η κύρια δυσκολία ήταν η εξής: Λόγω της διαμόρφωσης του εδάφους, βουνά και λαγκάδια, αργούσαν οι τραυματίαι να φτάσουν στο χειρουργείο. Για να έλθει ο τραυματίας στο χειρουργείο, έπρεπε να κάνουν 8-9 ώρες, καμιά φορά και 11…

Πολύ γρήγορα εξοικειωθήκαμε για να κάνουμε τις ωραίες μας εγχειρήσεις εκεί, αν είναι δυνατόν να χαρακτηρίσεις μια εγχείρηση ωραία. Χειρουργούσαμε με πολύ άνεση και τις σοβαρότερες εγχειρήσεις, τραύματα κρανίου, τραύματα θώρακος, τις αντιμετωπίζαμε όμορφα.

Δουλεύαμε όλοι, εγώ, ο Μαθιός ο Ζύμαρης… Προλαβαίναμε, διότι είχαμε οργανώσει τα πράγματα πολύ όμορφα. Αρκεί να σας πω ότι δεν είχαμε μόνο τα τραύματα, είχαμε και τα κρυοπαγήματα. Ήλθε μέρα που πέρασαν από το χειρουργείο 90 κρυοπαγημένοι. Έβλεπες το παιδί που ερχόταν, και πολλές φορές ήταν τόσο κολλημένο το παπούτσι πάνω στο πόδι με τις φλύκταινες από τα κρυοπαγήματα με τις λάσπες και με τον πάγο, που δυσκολεύονταν οι νοσοκόμοι να του βγάλουν το παπούτσι και το έσχιζαν. Του έλεγες, γιατί άφησες το πόδι σου να φτάσει σ’ αυτό το χάλι, αλλά ήταν τέτοια η ορμή των στρατιωτών και τέτοια η αφοσίωσή τους στο καθήκον που δεν σκέπτονταν ότι υπέφεραν τα πόδια τους».

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα