Τα κάλαντα…

Τρί, 28/12/2021 - 07:48
Τα κάλαντα…

Μόνιμος καημός της γυναίκας μου, την παραμονή των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, είναι, ότι δεν έρχονται παιδάκια να μας «τα πουν».

Μάλιστα αν και, από πολύ νωρίς, φροντίζει να είναι εφοδιασμένη με λίγο πιο χοντρά «ψιλά», τα οποία βάζει μέσα σε ένα κουτάκι γι' αυτή τη «δουλειά», τα περισσότερα μένουν στη θέση τους, αφού παραμένουν «αζήτητα». Κάθε χρόνο το ίδιο παράπονο, κάθε χρόνο μία από τα ίδια. Άντε να έρθουν ελάχιστα παιδάκια, πάρα πολύ γνωστών και αυτά ελάχιστα 1 ή 2.

Η αλήθεια είναι ότι είμαστε κάπως απομονωμένοι στο λιμανάκι της Αγ. Ερμιόνης, αλλά το ίδιο γινόταν και όταν ήμασταν στα Θυμιανά…

Κάθε χρόνο λοιπόν προσπαθούσαμε να ερμηνεύσουμε γιατί δεν μας κάνουν τη «χάρη» να κτυπήσουν την πόρτα περισσότερα παιδάκια, να μας ψάλουν τα κάλαντα. Παρηγοριόμαστε ότι μπορεί να φταίει ότι το σπίτι μας είναι στις παρυφές του χωριού ή τώρα στην Αγία Ερμιόνη και τα παιδάκια βαριούνται να έρθουν μέχρι αυτό.   

Άραγε αυτή είναι η αιτία ή τα τελευταία χρόνια ολοένα και λιγότερα παιδάκια βγαίνουν να «τα πουν»; Είναι ένα ερώτημα… Βλέπετε, υπάρχουν και εκείνοι οι πατεράδες και μαννάδες, οι οποίοι βλέπουν αυτό το «βγάλσιμο» των παιδιών τους, σαν… ελεημοσύνη! Αν είναι δυνατόν… Και όμως είναι! «Λίγδωσε» το άντερό τους, όπως θα έλεγε και η γιαγιά μας, και τα βλέπουν όλα αφ’ υψηλού. Ξέχασαν τα δικά τους παιδικά χρόνια και τα δικά τους κάλαντα…

Και όμως είναι ένα έθιμο και παράδοση, που δεν πρέπει για κανένα λόγο να σβήσει, όπως χάθηκαν τόσα άλλα. Γιατί πολλά από τα έθιμά μας τα «θυσιάσαμε» στο βωμό του εκσυγχρονισμού και της εξέλιξης.

Ας διατηρήσουμε τουλάχιστον κάποια από αυτά και ας μη βάλουμε μία ακόμη ταφόπλακα. Ας αφήνουμε τα παιδιά μας να λένε τα κάλαντα. Δεν είναι ντροπή. Ας μην είμαστε τόσο εγωιστές…

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα