Tα «ξαφνικά»…

Δευ, 31/08/2020 - 07:51
Πόσο οδυνηρά είναι αυτά τα «ξαφνικά»…

Ο αγαπημένος φίλος ήταν και αισθανόταν μια χαρά.

Ωραίος, δυνατός, υγιής, χαμογελαστός, με τα αστεία και τα ενδιαφέροντά του, με τα ουζάκια, τα καρπούζια και τις μπυρίτσες μας, περνούσαμε, και ως συνταξιούχοι, πολύ όμορφα. Και μια μέρα, μεταξύ τυρού και αχλαδίου που λένε, όπως κουβεντιάζαμε, ένας άλλος αγαπητός φίλος είπε ότι θα πάει να κάνει μια εξειδικευμένη εξέταση. Τι πιο φυσιολογικό, όταν έχεις και κάποια χρονάκια στην πλάτη σου, άσχετα αν έχεις ενοχλήσεις ή όχι.

Αυτή η  εξέταση λοιπόν έδωσε την αφορμή στον πρώτο φίλο να σκεφτεί γιατί να μην πάω να κάνω κι εγώ;…  Αμ έπος, αμ έργο, που λέτε. Πήγε και την έκανε και τον χτύπησε κεραυνός, που λέει ο λόγος, γιατί τελικά «κάτι» του βρήκαν… Και μάλιστα «κάτι» που δεν μπορούσε να αφαιρεθεί με τη συγκεκριμένη εξέταση, αλλά έπρεπε να αφαιρεθεί με χειρουργική επέμβαση, την οποία τελικά έκανε από τη μια στιγμή στην άλλη και πάει καλά… Σοκαρίστηκε ο άνθρωπος!

Και, όπως καταλαβαίνετε, τόσο ο ίδιος όσο και οι δικοί του έπεσαν από τα σύννεφα… Και πώς να μην πέσεις όταν είσαι μια χαρά και μια εξέταση, ας την πούμε ρουτίνας, σου ανατρέπει τη ζωή. Και μάλιστα όταν η επέμβαση πρέπει να γίνει και άμεσα γιατί η όποια καθυστέρηση δεν ξέρεις ποιες συνέπειες θα έχει… Τα «μάζεψαν» με τη γυναίκα του, λοιπόν, άρον - άρον, και πήγαν στην Αθήνα και η μετεγχειρητική κατάσταση εξελίσσεται ομαλά.

Λέω, όμως, πόσο οδυνηρά είναι αυτά τα «ξαφνικά»… Όχι μόνο με τις αρρώστιες που εμφανίζονται από εκεί που δεν τις περιμένεις αλλά και με τους αιφνίδιους θανάτους. Να κάθεται ο άνθρωπός σου στον καναπέ και το επόμενο δευτερόλεπτο να τον χάνεις. Ή να κοιμάται και να μην ξυπνά, γιατί έχει απέλθει εις τας αιωνίας μονάς. Μη μου πείτε πως δεν είναι ό,τι το χειρότερο. Άμα πια είναι περαστικά λες ήταν ένα κακό όνειρο. Τι άλλο να πεις;

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα