Πολλά όμορφα πράγματα περιλαμβάνει η κανονική ζωή μας και αναμφισβήτητα ένα από αυτά είναι και οι παρέες μας. Και θα έλεγα πως είναι το ωραιότερο, αφού η ζεστή ανθρώπινη επικοινωνία δεν αντικαθίσταται με τίποτα. Άλλωστε το λέμε πολλές φορές και μεταξύ μας… Τίποτα δεν συγκρίνεται με την καλή παρέα είτε είναι μεγάλη, είτε είναι μικρή. Κι αυτό γιατί δεν είναι δυνατόν να ζούμε μόνοι και αποκομμένοι από τους άλλους ανθρώπους.
Πάνω από όλα, λοιπόν, βάζουμε την καλή παρέα. Και, εδώ που τα λέμε, δεν έχουμε άδικο. Έστω και αν κάποιες φορές μπορούμε να έρθουμε και σε μια μικρή αντιπαράθεση αν οι απόψεις μας διαφέρουν… Γρήγορα όμως τα ξαναβρίσκουμε και συνεχίζουμε…
Και ενώ διανύουμε την εποχή του κορωνοϊού, νομίζω πως εκείνο που μας λείπει πιο πολύ είναι η παρέα. Οι αγαπημένοι και αγαπητοί φίλοι που, όπως και εμείς, αναγκάστηκαν κι αυτοί να κλειστούν στο σπίτι και να μην ξεμυτούν από αυτό. Γιατί το είπαμε, και δεν χρειάζεται να το επαναλαμβάνουμε, ότι για να ξεπεράσουμε τον κάβο της κρίσης πρέπει να μένουμε σπίτι. Και, η αλήθεια είναι πως οι περισσότεροι αυτό κάνουμε προκειμένου να προστατέψουμε τους εαυτούς μας αλλά και τους άλλους. Και, ένα παραπάνω, την παρέα μας με την οποία πρέπει να ξαναβρεθούμε όταν περάσει τούτο το κακό…
Δεν ξέρω τι κάνει η δική σας παρέα, αλλά η δική μου είναι πολύ πειθαρχημένη. Από την ημέρα που επιβλήθηκαν τα περιοριστικά μέτρα έχουμε να συναντηθούμε. Και για να είμαι ειλικρινής μου λείπουν τα μεζεδάκια του Πέτρου και της Μαρίας, του Γιάννη και της Ρούλας, το τσαγάκι και το ουισκάκι του Γιώργη και της Τασούλας, το «τραπέζι» του Λευτέρη και της Ερατώς. Η κουβέντα με τον Γιάννη και την Ντίνα, τον Βαγγέλη, τον Σταμάτη… Μου λείπει ακόμα και το μικρό πέρασμα από την παράγκα των ψαράδων, το σαββατιάτικο ουζάκι που είχαμε καθιερώσει να πίνουμε τώρα τελευταία και με την παρέα του μαστρο- Γιώργη, στο «Χαρμάνι».
Όμορφες συνήθειες που κόπηκαν με το μαχαίρι και περιμένουμε πώς και πώς να ξαναρχίσουν!
Του Δημήτρη Φρεζούλη
